De mensen van Achmea – dit is het verhaal van Sylvia Matser. Persoonlijk en openhartig. Zeldzaam mooi.

Het is eind 2015. Er ligt een gloednieuw, vuistdik plan om Centraal Beheer te positioneren als financiële dienstverlener die mensen helpt om op tijd te bouwen aan hun oudedagsvoorziening en een goede financiële toekomst[link naar cb].

Om die boodschap snel wereldkundig te maken moet er een scrumteam komen. Ik krijg de vraag of ik product owner van dat team wil worden. Dat houdt in: verantwoording voor het team en de output.

Voor ik het weet zeg ik ja. Ik weet helemaal niet wat scrum is…

Ik dompel me onder in de boeken, leer wat scrum inhoudt: ‘grote projecten opknippen in periodes van 3 weken (sprints). Voor elke sprint een doel opstellen met het scrumteam. Na drie weken –sharp- iets opleveren wat direct waarde heeft voor klanten.

Ik twijfel. Had ik niet beter propositiemanager-oude-stijl kunnen blijven? Samen met collega’s een idee verzinnen en uitwerken -> functie-eisen schrijven -> overdragen aan IT -> 5 maanden wachten -> iets krijgen waarvan je soms denkt: ‘had ik dit gevraagd?’

…nee… ik ga het doen… ook al weet ik niet precies waar ik uitkom. Omdat het nodig is om relevant te blijven voor klanten. Om mezelf te blijven ontwikkelen.

Het is spannend, het is leuk, het gaat lang niet altijd vanzelf. Ik schrik een keer wakker aan het einde van de nacht. Stress over de strakke driewekelijkse deadline. Klussen die tussendoor komen, schuivende planningen. De terugkerende vraag: zitten klanten hier echt op te wachten?’

Het is nog donker buiten. Ik knap me op, rijd naar kantoor. Ik pak een goede kop koffie, overleg met mijn teamleden, veeg de laatste twijfels van tafel en neem de besluiten die genomen moeten worden. De eerste zonnestralen vallen door de ramen van het Deckgebouw in Apeldoorn.

Ik leer dat het eigenlijk niet echt kan mislukken bij scrum. Al het werk gebeurt binnen ons team. We vragen continu feedback aan klanten om te kijken of we op de goede weg zitten. Als het nodig is, sturen we bij.

We houden het proces superstrak. Als teamleden ontmoeten we elkaar elke morgen bij de stand up om te vertellen hoe ver we zijn, waar we tegenaanlopen en wat nodig is om de deadline te halen.

Soms heeft het hele team buikpijn… het hoort erbij.

Het levert veel op. Meer dan ik had kunnen dromen. Na de eerste sprint eind 2014 hebben we al een werkende tool waarmee klanten hun AOW-gat kunnen berekenen. Een onvergetelijk moment, dan zie je dat het werkt! Daarna rolt de ene na de andere dienst van de scrumband: dynamische klantdialogen, Mijn-later [link], een online magazine. Elke drie weken is het een klein beetje feest bij Centraal Beheer.

Op de traditionele werkwijze zou ik nog niet de helft van de projecten hebben opgeleverd.

De afgelopen 2, 5 jaar waren niet de makkelijkste in mijn loopbaan, wel de mooiste. Het voelt alsof ik bij een startup werk. Ik heb mezelf op een andere manier leren kennen. Mijn onvermoede talenten, mijn valkuilen. De wetenschap dat ik vanuit een nieuwe rol ook kan bijdragen aan het grotere doel van Achmea. Dat is echt gaaf.

Het verhaal van Achmea is het verhaal van onze medewerkers. Met elkaar bouwen we komende jaren aan het Achmea van de toekomst

De mensen van Achmea – dit is het verhaal van Peter en Olaf. Recht voor z’n raap en grensverleggend.

Het is februari 2016 en koud in Toronto. De mannen stappen in een huurauto, rijden urenlang door het uitgestrekte Ontario. Vliegen naar Quebec en Vancouver. Bezoeken in 14 dagen 25 bedrijven die honderden, soms duizenden mijlen van elkaar verwijderd liggen.

Andere koek dan het Westland waar de kassen letterlijk zij aan zij staan. Peter groeide er op, plukte tomaten, sneed paprika’s en zag de evolutie in de kassenbouw. Van glasplaten op kniehoogte tot geavanceerde, energiezuinige glazen huizen met een nokhoogte van 8 meter.

Hij is jarenlang manager verzekeringen van Rabobank Westland voordat hij in 2012 bij Achmea Agro komt. Glastuinbouwpolissen afsluiten in het buitenland is een van de uitdagingen die er ligt. Nederland staat al vol glas. De markt groeit niet zo hard meer.

Over de grens worden juist steeds meer kassen gebouwd. Vaak door Nederlanders. Omdat verder geen enkel land kan bogen op ruim 80 jaar glastuinbouwervaring. En Achmea, met net zoveel ervaring in de sector, is een logische partij om risico’s af te dekken. Dat weten ze al een tijdje in Duitsland, België, Spanje, UK en Portugal. In Canada beginnen ze het nu ook te ontdekken.

De Canadezen worstelen met het verzekeren van kas en gewas, hoort Peter. Ze zijn aangewezen op geld gedreven Amerikaanse verzekeraars met weinig verstand van zaken. Partijen die zich na een jaar terugtrekken als blijkt dat de verdiensten tegenvallen, of na een schade de premie verhogen met 200 procent.

Hij doet marktonderzoek en concludeert dat er voor Achmea genoeg brood zit in de Canadese markt.In 2015 gaat hij er voor het eerst naar toe op een factfinding missie. Overal ontvangen de tuinders hem met open armen. De reis in 2016 is bedoeld om dat enthousiasme om te zetten in polissen. Vandaar de lichte spanning die hij voelt bij de kofferband.

De trip samen met engineer Olaf voert langs 25 bedrijven met vaak wel 40 hectare kas. Soms familiebedrijven maar meestal supermarktketens die investeren in de modernste kassen om zelf hun groente te kweken. Ze leven twee weken uit een koffer. Praten aan een stuk door over kassen en gewassen. Jongens van het Westland onder elkaar.

De bedrijfsbezoeken gaan ongeveer zo: De mannen lopen met de eigenaar de kas in. Tikken op het staal en weten of het goed is. Kijken naar boven, beoordelen de gootnokverbinding en stellen gerichte vragen over de warmtekrachtkoppeling. Ze knikken tevreden als ze zien dat een windgevoelige hoek van de kas steviger is gemaakt door gebruik van kleiner glas. De Canadezen zijn onder de indruk van deze verzekeringsmensen met zoveel specifieke kennis.

Met meer dan de helft van de glastuinders die ze bezoeken weten ze een contract te sluiten. En dan hebben ze nog beheersbaar geopereerd. Elk risico dat Peter in de boeken neemt, heeft hij gezien.

Het was een avontuur, zegt hij terugkijkend. Pionieren. Twee weken op adrenaline. “Ik vind dat mooi, iets uit niets maken. Van betekenis zijn voor ondernemers. Een beetje mee bouwen aan hun bedrijf.”

Het verhaal van Achmea is het verhaal van onze medewerkers. Met elkaar bouwen we komende jaren aan het Achmea van de toekomst