“Je gaat op een andere manier denken en keuzes maken als je een opleiding hebt gedaan.”

“Er zijn in de wereld grote verschillen en mogelijkheden om onderwijs te krijgen. Toen ik op wereldreis was met mijn man, beseften we pas hoe bijzonder het is dat je in Nederland al die kansen zomaar krijgt.”

“In Brazilië mag iedereen naar de lagere school en de middelbare school, maar als je naar de universiteit wilt, wordt het een stuk lastiger. Dan blijkt het onderwijs, dat je hebt gekregen toch niet zo goed te zijn geweest. De toelatingstoets is nauwelijks haalbaar als je geen privéschool hebt gedaan.”

“Na de heao en universiteit kon ik gaan werken, maar besloot er een jaar tussenuit te gaan en over de wereld te reizen. Azië, Zuid-Amerika, Amerika… Ik wilde op deze manier meer over de wereld leren.”

“Als je er plat naar kijkt, dan denk je dat het in heel veel landen best goed geregeld is. Totdat je er daadwerkelijk een tijdje woont en meeloopt in het gewone leven. Vaak heb ik gedacht; stel dat ik nou hier zou leven, wat zou dan mijn toekomst zijn?”

“Via Edukans kwam ik terecht in Ethiopië. Een land waar de mensen ver weg wonen van scholen. Kinderen moeten vaak drie uur lopen om op school te kunnen komen en weer drie uur om thuis te zijn.”

“Met Equal Education richten we ons op meisjes in Ethiopië. Die worden sneller thuisgehouden omdat ze onderweg de kans lopen seksueel te worden misbruikt. Vaak moeten ze ook meehelpen op het land of ze worden vroeg uitgehuwelijkt.”

“Zelfredzaamheid is heel belangrijk. Zorg dat je goed voor jezelf kunt zorgen.”

“Wij bieden meisjes een hutje aan, dichtbij school, waar ze op kamers kunnen met andere meiden. Schoolkleding, kost & inwoning betalen wij. Daarnaast betalen we voor extra vakken, waarmee ze leren hoe je ervoor zorgt, dat je als vrouw opkomt voor je rechten en met computers leert omgaan.”

“Iemand leren vissen is beter dan een vis geven.”

“Tachtig meisjes helpen we nu. Dat zijn de slimste meisjes uit de lagere scholen in het land, waarvan de families in een straal van 100 kilometer rondom de middelbare school wonen.”

“Je kunt in het leven nog zo goed je best doen, maar er zijn dingen die je overkomen. Dan moet je er voor elkaar zijn.”

“Omdat de levensstandaard in het westen veel hoger is dan in de rest van de wereld komen vluchtelingen naar ons toe. Daarom moeten de levenstandaard omhoog brengen in de arme gebieden.”

“Iedereen moet naar zijn eigen kwaliteiten proberen de wereld een betere plek te maken. Of je nou soep kookt, spullen verzamelt of de politiek ingaat, maar doe iets.”

“Je kunt het naïef noemen, maar ik geloof in een betere wereld.”

“Heb je naaste lief als jezelf.”

“Tijdens onze wereldreis werden we getrakteerd door een stel dat veel meer geld had dan wij. Ze betaalden ons eten en drinken en verzochten ons hetzelfde te doen voor andere reizigers als wij weer meer geld zouden hebben. Mooi.”

“Ik krijg een knoop in mijn maag van kinderen die worden uitgehuwelijkt. Dat je je eigen kind weggeeft aan een ander: ‘Zo, wordt nu maar gelukkig.’ Ik snap dat het een economische verbintenis is, maar toch blijf ik het ongelooflijk vinden.”

Nederland wordt een subtropisch zwemparadijs zongen de Amazing Stroopwafels in de jaren ’90. Uzelf bracht toen het boekje uit ‘De aarde is niet verzekerd’. Wat dacht u?
“Er staat ons heel wat te wachten, maar dat dacht ik in de jaren ‘80 al.”

Dat was?
“We moeten van de olie af en overstappen op wind- en zonne-energie. Daarnaast hebben we dringend dijkverhogingen nodig en de energie- en landbouwsector gaat op z’n kop.”

Voelde u zich destijds een roepende in de woestijn?
“Ach, nee, een wetenschapper begeeft zich altijd in het grensgebied van het bekende en onbekende.”

Wat merken we nu van de klimaatverandering?
“Het groeiseizoen begint eerder en duurt langer, de zomers tellen meer warmtepiekdagen, de temperatuur van het water is in de Rijn en de Waddenzee met drie graden gestegen en er zijn meer teken, eikenprocessierupsen en trekvogels die overwinteren in Nederland.”

Is Nederland ook warmer geworden?
“Minstens anderhalve graad ten opzichte van vijftig jaar geleden en het zal de komende dertig jaar nog drie tot vier graden stijgen. Ons land is bovendien dertig procent natter geworden en de buien zijn feller.”

Wat betekent dit voor ons dagelijkse leven?
“Boeren kunnen niet meer op basis van historische gegevens planten, oogsten of bepalen welk gewas wel of niet werkt. Ook de weg- en waterbouw in Nederland heeft daar last van. Onze bruggen, de gemalen, de dakgoten, de hele infrastructuur is gebaseerd op gegevens van vroeger. De bruggen in Nederland zijn niet gebouwd op temperaturen boven de 35 graden. Daarboven gaan ze uitzetten.”

Gevolgen voor het Hollandse klimaat?
“De KNMI verwacht dat het twee kanten op kan gaan. Nog warmer én natter of alleen warmer. En dat betekent dat we anders moeten gaan leven.

Waar moeten we ons als burger op instellen?
“Dat je je huisje in Zuid-Frankrijk of Spanje moet gaan verkopen. Het wordt daar veel te heet. En dat we door piekregenval in steden vaker te maken krijgen met forse overstromingen. Rotterdam heeft onlangs al een narrow escape gehad.”

Valt er zelfs iets tegen de extra regenval te doen?
“Een bijdrage leveren met de sponswerking van je tuin. Stop met verharden. Daarnaast zal ook de infrastructuur moeten worden aangepast. Zo worden in Delft lokale stuwtjes aangebracht, dienen boeren hun sloten breder te maken en er zijn grotere gemalen nodig.”

Zijn Nederlanders zich voldoende bewust van de klimaatverandering?
“Dit jaar, na de plensbuien en het klimaatverdrag van Parijs, wordt de klimaatverandering voor het eerst echt gezien.”

Maar…
“De meeste Nederlanders vinden het wel prettig. De energierekening is dit jaar weer 10 procent minder dan afgelopen jaar. Toch een besparing van 1 miljard euro. En in het voorjaar kun je sneller op het terras.”

In hoeverre wordt het Nederlandse kustgebied bedreigd?
“Je kunt je afvragen of de Waddeneilanden het over 100 jaar nog gaan redden. De bevolking van de eilandjes in de stille Zuidzee hebben bijvoorbeeld al een afspraak gemaakt met Australië dat ze daar terechtkunnen als het misgaat.”

Het jaar 2046. Nederland over 30 jaar. Wat zien en voelen we?
“Het is warmer geworden, met iets meer regenval. In oktober is het nog groen. Daarna krijgen we een Indian Summer. 8 procent van heel Nederland ligt vol met zonnepanelen en er staan 50 windparken in de Noordzee. Er rijden alleen maar elektrische auto’s en vliegtuigen vliegen op waterstof en biogas. In de industrie maken we staal met waterstof en plastic van biomassa. Alle huizen zijn tegen die tijd energie neutraal.”

Beter of minder leefbaar?
“Over 30 jaar hebben we een zeer comfortabel leven. Nog beter dan nu. In feite ligt het hele klimaatprobleem in Afrika. Daar wordt het 5 tot 6 graden warmer”

Meer klimaatvluchtelingen?
“Ja. En over 30 jaar zullen we in Nederland bijna allemaal vegetarisch zijn. We hebben een voedseltransitie nodig om het broeikaseffect tegen te gaan. De veestapel dient te worden gehalveerd, als we klimaatneutraal willen leven.”

Klinkt gezellig: een daktuin. Jullie idee?
“Nee. Die zijn zo oud als de hangende tuinen van Babylon.”

Waarom zou je dat willen, een daktuin?
“Voor je gezondheid. Stadsmensen ervaren veel stress. Groen draagt bij aan het welzijn, het verhoogt de luchtkwaliteit en zorgt voor een nieuwe, aantrekkelijker invulling van de ruimte. Zodra er tuin ligt, zie je bijna meteen bijen verschijnen.”

Welke droom hebben jullie met het bedrijf?
“Wij willen de stad gezond maken door zwarte platte daken om te vormen tot tuinen.”

In welke steden zijn jullie actief?
“We richten ons nu op Amsterdam. Maar op termijn willen we ook naar andere steden in Europa. Steden in de wereld waar als de zon schijnt of het regent, het je dood kan betekenen.”

Hoeveel daktuinen hebben jullie in Amsterdam inmiddels aangelegd?
“Duizend in zes jaar tijd.”

Jullie willen de stad gezond maken. Waar schort het aan?
“De luchtkwaliteit is slecht. Er is geen methode om regenwater op te vangen. Het is zes graden warmer dan op het platteland. Ik vergelijk het daarom altijd met de rokerscoupé in de trein. Zelfs de meest verstokte roker kan zich niet meer voorstellen dat hij in 1996 nog in rokerscoupe moest zitten.”

Je gaat te snel. Wat wil je nou zeggen met die rokerscoupé in de trein?
“Zo kijken we straks ook naar zwarte daken. Die dingen verwarmen de stad en zijn lelijk. Er is een groeiend bewustzijn dat dit anders moet. Over 10 jaar verwacht ik dat een derde van alle daken een tuin is geworden.”

Hoeveel effect hebben die zwarte daken op het stadsklimaat?
“In de zomer wordt zo’n plat zwart dak makkelijk 70 tot 80 graden warmer. Dat straalt op de hele omgeving. Bovendien moeten alle installaties op het dak veel harder werken om de temperatuur binnen in die gebouwen terug te brengen tot 18 graden. Zo kost het weer extra warmte en energie.”

Gevolg?
“Mensen met astma of hooikoorts ervaren elk jaar meer klachten. Iedere zomer worden we gebeld door mensen met een fysieke aandoening die het liefs per direct een groen dak bestellen.”

Voor welke problemen zorgen de platte zwarte daken nog meer?
“Regenwater spoelt veel te snel en te veel naar het riool. Daardoor loopt het over en komen souterrains en buurten blank te staan. Het is echt de wereld op z’n kop. We zien schoon water uit de lucht als afval en voeren dat af met een peperduur leidingsysteem.”

Waarom wordt dat niet grootschaliger en daadkrachtiger aangepakt?
“Er zit heel veel geld vast bij de waterschappen dat voor de riolering wordt gebruikt. Eigenlijk zouden we dat geld in daktuinen moeten steken om zo de bergingscapaciteit in de stad te vergroten. Maar alles is gericht op de riolering.”

Terwijl op 18 juli 2016 de boel blank stond na niet eens een enorm heftige regenbui (volgens kenners). What to do?
“Gelukkig komen in diverse wijken al bewoners samen om rampproef-committees te organiseren. Maar er moet eigenlijk een visie komen op het daklandschap.”

Hoe bedoel je?
“De afdeling welstand bij de gemeente neemt nog steeds de bestaande situatie met zwarte daken en schoorstenen als uitgangspunt.”

Dus?
“Men moet niet te veel denken vanuit de bestaande situatie, maar in totaal groene daken.”

En verder?
“Regenwater waardevoller maken. De prijs van drinkwater moet omhoog. Dat wordt nu gesponsord. Daarnaast dient de overheid met een positieve impuls te komen om het bij je huis beter te doen. Denk aan minder rioolheffing of de WOZ-waarde omlaag als je maatregelen treft aan je huis.”

En in de tussentijd?
“Hebben we het polderdak ontwikkeld, waarmee je het water op het dak vertraagd kunt afvoeren. Zo hopen we een bijdrage te leveren aan water overlast.”

In welke daktuin(en) moet de lezer een kijkje nemen?
“Bij Hotel Zoku aan de Weesperstraat in Amsterdam. Daar ligt 400 vierkante meter tuin met een vijver. Vanuit een anoniem lifthuis stap je uit in een kas en vervolgens wandel je door de tuin met fruitbomen naar de entree. Prachtig. Daar zie je ook de gierzwaluw. Die komt normaal gesproken niet in de stad voor.”

“Op school zouden ze moeten leren hoe je met andere mensen omgaat en hoe je leert luisteren naar de vraag achter de vraag.”

“Ik juich daarom een sociale dienstplicht toe. Schoolverlaters kunnen zo in dienst van de samenleving levenservaring opdoen en buiten hun eigen netwerkje kijken. Ik merk door mijn werk met net afgestudeerde juristen hoe belangrijk dat is.”

“Solidariteit is voor mij opkomen voor de zwakkere in de samenleving. Samen de lasten dragen en leuke dingen delen. Als jij het goed hebt, dan kun je best wat missen.”

“Ik woon in een straat met veel doorgaand verkeer. Elk jaar houd ik grote opruiming. Als we spullen een jaar niet hebben gebruikt, zetten we ze aan de kant van de weg. Het is mooi als ik mensen blij kan maken met iets wat ik niet meer gebruik.”

“Ondanks de crisisjaren, lijkt toch op heel veel plekken de welvaart gegroeid en de noodzaak verdwenen om elkaar te helpen. Mensen gaan steeds meer individualistisch leven.”

“Ik was enig kind. Mijn vader werd ziek en kreeg een uitkering. Elk dubbeltje moest worden omgedraaid.”

“Hij vond het heel moeilijk te verkroppen geld te krijgen zonder ervoor te werken. In de jaren ’70 werd je nou eenmaal heel makkelijk afgekeurd. Nu wordt er veel meer gekeken naar wat mensen nog wel kunnen. Daardoor voel je je minder snel afgeschreven.”

“Ik mag dan enig kind zijn, maar ik ken gezinnen met 5 kinderen, waarin kinderen zitten, die je kunt typeren als kinderen met enig kind-gedrag. Kinderen die niet geleerd krijgen dat je dingen moet delen, met elkaar moet afstemmen en aan zelfreflectie kunt doen.”

“Pak je verantwoordelijkheid. Dat heb ik van huis uit meegekregen. Net als rechtvaardigheid en vasthoudendheid.”

“Via een zakenrelatie van mijn man kwamen wij terecht bij het initiatief voor De Boeg. Het is een bungalow met 3 suites waar gezinnen kunnen verblijven als een kind voor een behandeling niet in staat is elke dag op een neer te reizen. Het is een volledig door ons gefinancierd semithuis, vlakbij Nijmegen, in de bossen. Ik was betrokken bij de verbouwing, inrichting en de fondsenwerving van De Boeg.”

“’Het is zo heerlijk, het is net vakantie,’ dat krijgen we van de gezinnen teruggekoppeld.”

“Het was aangenaam om te zien hoeveel mensen bereid zijn een bijdrage te leveren aan zo’n initiatief als De Boeg. Lokale bedrijven zijn echt maatschappelijk betrokken en leveren gratis hun producten en diensten. Maar ook gepensioneerde mensen uit de buurt, die nog iets willen betekenen voor de samenleving, komen boodschappen doen en helpen met andere kleine dingetjes.”

“Toch is het heel verschillend hoe de gasten reageren. De meeste gezinnen zijn heel dankbaar, maar sommige gezinnen zien ons als verlengstuk van de overheid en vinden het heel vanzelfsprekend wat we doen.”

“Bij zorgverzekeraars hebben we het concept van De Boeg geprobeerd te presenteren; het is namelijk veel goedkoper dan hotelovernachtingen of dure taxiritten. Toch blijft het moeilijk om aandacht voor ons initiatief te krijgen.”

“Hoe dat komt? De zorg hangt aan elkaar van procedures en contracten. Val je daarbuiten, dan word je niet snel opgemerkt.”

“Zo heeft het ook lang geduurd voor wij de eerste gezinnen binnenkregen. Ziekenhuizen houden hun bedden liever bezet, dat levert namelijk geld op. In het systeem zijn te veel verkeerde prikkels.”

“Ik ben eigenlijk altijd verbaasd geweest over de afschaf van het ziekenfondsstelsel. Dat zorgt bij minder zelfredzame groepen in de samenleving voor zoveel financiële ellende gezorgd. In het ziekenfonds werd de premie van je salaris ingehouden (of uitkering). Nu verlangen we te veel verantwoordelijkheid van mensen die dat niet kunnen dragen.”

Er was saamhorigheid, daadkracht, optimisme en verantwoordelijkheidsgevoel. Het ‘yes, we can’- gevoel overheerste bij een publiek dat bestond uit alles en iedereen die het verschil kan maken. Grote en kleine ondernemers, start-ups, wetenschappers, boeren, bestuurders van waterschappen, provincies, gemeentes en het rijk, vertegenwoordigers van pensioenfondsen, banken, verzekeraars, energiebedrijven, milieuactivisten en nog veel meer. Iedereen schaarde zich achter de noodzaak om ervoor te zorgen dat we de uitstoot van broeikasgassen een halt toe moeten roepen om verdere opwarming van de aarde tegen te gaan.

Dat geeft een goed gevoel. Toch ging ik naar huis met een verontrust gevoel. Dat kwam door Leonardo DiCaprio. Ik kom daar nog op terug. Laat ik maar met het goede nieuws beginnen.

Mark Rutte opende de top op de joviale toon die we van hem kennen. Zijn boodschap was serieus: wij nemen het klimaatakkoord serieus. Door de dag heen vertegenwoordigde staatssecretaris Sharon Dijksma het kabinet bewonderenswaardig onvermoeibaar en alert.

Veertig grote ondernemingen, waaronder Achmea, hielden een gezamenlijk pleidooi voor een versnelde overgang naar duurzame energieopwekking. Zo kan Nederland van hekkensluiter koploper worden, kunnen we de economie een boost geven en nieuwe banen creëren.

De financiële sector liet zien dat er ook bij banken, verzekeraars, pensioenfondsen én bij toezichthouder DNB nagedacht wordt over hun bijdrage aan de verduurzaming van onze economie. Klimaatverandering kan immers ook leiden tot ongewenste financiële risico’s. Niet dat er al kant-en-klare antwoorden en oplossingen zijn, maar de beweging is duidelijk: ook de financiële sector voelt een verantwoordelijkheid.

Tal van initiatieven werden gelanceerd, die allemaal bijdragen aan de klimaatdoelstellingen. De start van een CO2 Smart Grid (opslag en gebruik van CO2), het initiatief van gemeenten en provincies om gasloze wijken aan te leggen die hun energie uit duurzame bronnen halen en afspraken tussen de overheid en bedrijven over energiebesparing. Samen met nog vele andere initiatieven leveren al deze plannen en voornemens een forse CO2-besparing op. Dat heeft Sharon Dijksma laten uitrekenen door adviesbureau Ecofys. De CO2 uitstoot wordt zo in totaal met 17,6 Megaton teruggedrongen. Dat is 9 procent van de totale Nederlandse uitstoot. Om je een idee te geven: dat is de CO2-uitstoot van 2,2 miljoen huishoudens, of 7 miljoen personenauto's.

Een mooie start van de opgave om in 2050 onze uitstoot met 80 tot 90 procent te hebben teruggebracht. Reden genoeg om het optimistische slotwoord van Sharon Dijksma te delen: “Vandaag laten we met echte actie zien hoe we aan het akkoord van Parijs bijdragen."

Het venijn zat hem zoals zo vaak in de staart. Aan het eind van de bijeenkomst werd de film ‘Before the Flood’ van Leonardo DiCaprio getoond. DiCaprio maakt zich al jaren zorgen over hoe we met de aarde omgaan. In deze film laat hij zien wat er nú al aan de gang is. Hij gaat de hele wereld over, waarmee hij ook de dilemma’s laat zien waarmee landen als India en China te maken hebben. Hoewel de film bedoeld is om te laten zien dat het nog niet te laat is als we allemaal in actie komen, is ‘Before the Flood’ ook een inconvenient truth.

Die ongemakkelijke waarheid liet mij naar huis gaan met een gevoel van verontrusting. Hoe ongemakkelijk ook, mijn advies is er naar te kijken. Ik ben benieuwd wat jullie er van vinden.

“Wekelijks komen delegaties uit de hele wereld kijken naar onze waterpleinen. Rotterdam heeft deze voorsprong gebouwd door onze kenmerkende mentaliteit: ‘niet praten maar poetsen’. Gewoon doen.”

“Wij zijn al in 2008 begonnen met na te denken hoe wij klimaatverandering de baas kunnen blijven. Met andere woorden: hoe houden we droge voeten?”

“Het water komt in Rotterdam van vier kanten: vanaf de zee, vanuit de rivier, van boven (neerslag), van onder (grondwater). Dat maakt Rotterdam net als veel andere deltasteden kwetsbaar voor de gevolgen van klimaatverandering.”

“Als we inzoomen op regen, dan ligt de kern van de oplossing dat je de regen op moet vangen daar waar het valt. Het regenwater zo lang mogelijk vast houden en langzaam afvoeren. Waardoor je geen overbelasting krijgt van het riool.”

“De grootste knelpunten zitten in de binnenstad. Door de ‘verstening’ van de stad. Kwetsbaar zijn de stadswijken die dichtbebouwd zijn met veel bestrating en met relatief weinig open water en groen. Simpel gezegd: het regenwater kan niet weg.”

“Dit vraagt creativiteit. Met 'groene’ en ‘blauwe’ daken voegen we een tweede laag toe aan de stad. Er is immers een enorm dakenoppervlak.”

“Vegetatie op een dak werkt als een soort sponslaag. Je vangt het water op en houdt het vast. De blauwe daken moet je zien als wateropvang op de daken. Zodat je niet in één keer massaal die druk op het riool hebt.”

“Een echte Rotterdamse uitvinding is het waterplein. Al het regenwater dat valt op de daken en straten, leiden we naar een groot plein. Dat plein krijgt dan tijdelijk de functie van een waterbassin. Heel langzaam vloeit het water weer terug in het riool. We hebben net het vierde waterplein geopend.”

“We zijn nu al 8 jaar bezig en hebben heel veel gerealiseerd – daar waar andere steden nog in de planvorming zitten.”

“Onze strategie is dat we aanpassingen in de openbare ruimte koppelen aan de veranderingen die toch moeten uitvoeren. Zodra een wijk wordt verbouwd, dan gelijk klimaatmaatregelen nemen. Daarbij zoeken we nadrukkelijk de samenwerking op met bijvoorbeeld woningbouwcoöperaties en projectontwikkelaars.”

"Gemeente heeft ten dele regie over oppervlakte. Zo’n 30% is in beheer van gemeente; 70% bij burgers en bedrijven. Je moet hen dus stimuleren en motiveren. Deels doen we dat met subsidieprogramma’s.”

“Om ervoor te zorgen dat we droge voeten te houden in Rotterdam, moeten we de sponswerking van de stad herstellen. Minder verharding en verstening; meer groen en meer blauw. Bovendien wordt met meer water en meer groen de stad ook aantrekkelijker voor haar bewoners.”

“Tegelijkertijd zullen we een bepaalde mate van wateroverlast moeten accepteren.”

“We zijn goed op weg in Rotterdam, maar we moeten nog veel partijen meekrijgen en overtuigen. Vastgoedbeheerders en projectontwikkelaars. Maar ook politiek Den Haag onderschrijft nog niet volledig wat wij doen. Daarnaast zou ik wel samenwerking willen met een partij als Achmea. Ook jullie zijn gebaat bij minder wateroverlast en schade. Het lijkt mij interessant om kennis en kunde te bundelen en gezamenlijk oplossingen verkennen."

"Er is in Engeland onderzoek gedaan naar hulpvaardigheid in woonwijken. Stel, je weet de weg niet, of je bent je portemonnee kwijt… Word je dan geholpen? Wat blijkt: in de betere buurten zijn de bewoners hulpvaardiger dan in minder welvarende woonwijken. Kennelijk gaat een hogere welvaart gepaard met meer individualisme, maar ook met meer pro-sociaal gedrag.”

“Als je wekenlang elke dag complimenten uitdeelt, ga jij jezelf ook beter voelen.”

“Solidariteit zegt mij niks. Het is een leeg begrip.”

“Individualisme heeft niks te maken met botheid, egoïsme of onbeschoftheid. Individualisme betekent dat je als mens steeds meer vrijheid hebt om je eigen keuzes te maken en steeds minder afhankelijk bent van druk of dwang.”

“Er is geen land ter wereld waar zoveel aan goede doelen wordt gegeven als in Nederland. Dat neemt bijna epidemische vormen aan.”

“Altruïsme is goed doen om je eigen status te verhogen. Dat zijn miljardairs die aan goede doelen geven. Je kunt immers niet alleen maar geldwolf zijn om in achting te stijgen. Bill Gates is daar een goed voorbeeld van.”

“In Engeland hebben ze altruïsme ook op kleinere schaal onderzocht en alle krantenartikelen verzameld over mensen die elkaar redden bij een ongeluk. Voorbeeld: als een kind dreigt te verdrinken blijken vooral mannen met een laag economische status de redders te zijn. Redden werkt namelijk enorm statusverhogend. Echter; hoe hoger de sociaaleconomische status is, hoe minder men geneigd is om spontaan te helpen bij een noodgeval. De risico’s zijn te groot.”

“Waarom mensen hulpgeven is niet helemaal te verklaren. Dat gedrag is verankerd in de evolutie. Iets wat je ook ziet bij andere intelligente diersoorten; zoals dolfijnen, olifanten en chimpansees. Dolfijnen die om een gewonde dolfijn zwemmen. Olifanten die elkaar direct steunen. Waarschijnlijk om te overleven. Je verstevigt je positie in de groep.”

“Meeleven met een ander hangt samen met de mate waarin neuronen in de hersenen worden geactiveerd bij het zien van een leed van een ander. Empathie is neuraal verankerd.”

“Ik mijd de sociale media, zet niets op Facebook, de grofheid en agressiviteit is er met geen pen te beschrijven. Maar Nederlanders zijn nogal bot. Zo staan we bekend in de wereld. Japanse en Chinese boeken beschrijven die mentaliteit al in de 15de en 16de eeuw.”

“Hoe dat komt? Ons land is sinds de 13de eeuw een verstedelijkte samenleving met een stadscultuur van kleine steden. In steden heb je per definitie meer individuele vrijheid. In Nederland hebben we eeuwenlang tegen het water gestreden. Dat levert noodzakelijke samenwerking op. Maar ook de wetenschap dat iemand anders jou nodig heeft. Daarmee krijg je ruimte jezelf meer te veroorloven, dus ook om botter te zijn, want je hebt elkaar toch nodig.”

“Ook de Nederlandse vrouw leeft al eeuwenlang in grote vrijheid. Vanaf de 11de eeuw kon ze het huis verlaten om op eigen houtje te gaan werken. Dat was bij heel veel andere volken vreemd. Daar kreeg je een Chaperonne mee.”

“Vandaag de dag zijn vrouwen in Nederland, meer dan waar ook ter wereld, geneigd om parttime te werken en veel minder, zoals hun seksegenoten in de Verenigde staten, alles opzij te zetten voor hun carrière. Veel vrouwen in Nederland hebben simpelweg geen trek om hun hele privéleven op te offeren aan hun werk.”

“Mannen zijn veel meer op status gericht. Vrouwen zijn meer inhoudelijk gericht en serieus. Mannen zien hun carrière ook meer als een spel. Vrouwen zijn in feite de ergste vijand van zichzelf. Een man denkt: ‘Ik waag het erop en zie wel.’ Een vrouw vraagt zich eerst af: ‘Ben ik hier wel klaar voor? Goed genoeg?’ Een vrouw creëert mede haar eigen glazen plafond.”

“Vrouwen zijn vaak ook venijniger in hun werk. In staat om carrières te frustreren en strenger te zijn tegen ondergeschikte vrouwen. Mannen hebben dat minder. Die zijn wel competitief, maar kennen tegelijk onderling veel meer solidariteit. Zo gauw er dreiging is van buitenaf worden interne verschillen snel opzijgezet om samen te werken en de vijand te bestrijden.”

“Op Curaçao, waar ik ook onderzoek doe, hebben mannen vaak kinderen bij meerdere vrouwen. 40 procent van de kinderen groeit op zonder vader. De meisjes die zonder vader opgroeien blijken competitiever te zijn dan hun seksegenoten. Dat uit zich in hun kleding en gedrag. Ze dragen meer make-up, hebben demonstratievere kapsels en ze stellen zich in het algemeen verleidelijker op.”

“Je kunt beter vragen: ‘wat boeit me niet?’ Op internet ben ik iemand die veel reageert en commentaar geeft.”

“Ik kom uit een rood nest en begeef mij in het politieke spectrum links van het midden. Misschien chargeer ik heel erg, maar mensen ter linker zijde zijn vaak meer solidair dan rechtse mensen.”

“Solidariteit is verbinding met andere mensen voelen en elkaars risico’s willen dragen. Je bent niet alleen op de wereld.”

“Mijn beide ouders komen uit grote gezinnen van elf en acht kinderen. Mijn opa’s waren fabrieksarbeiders en mijn vader had een schildersbedrijf met een winkel. Geen rijke gezinnen qua financiën, maar spiritueel rijk.”

“Bij ons thuis werd alles besproken. Ook de politiek. Met vijf kinderen ging dat er levendig aan toe. In de jaren ’80 was ik al mee met de grootste demonstratie ooit in Nederland: Stop de neutronenbom.”

“Ik heb het idee dat de samenleving snel individualiseert. Het is ieder voor zich en God voor ons allen, maar die laatste is er niet meer, dus we staan er steeds meer alleen voor.”

“In de Volkskrant las ik een interview met een kok uit een verplegingsinstelling die moest elke dag maaltijden maken voor 3 euro per persoon. Hij sloeg alarm. Het is onmogelijk om voor dat bedrag een gezonde en gevarieerde maaltijd neer te zetten.”

“Ik zie een teloorgang van de sociale voorzieningen voor hulpbehoevenden. Ook in Breda. De reguliere zwervers ken ik daar wel, maar in de afgelopen drie jaar zijn ze in aantal behoorlijk toegenomen.”

“Mensen oordelen makkelijk over zwervers. Ze hebben het vooral aan zichzelf te danken. Inlevingsvermogen neemt af, wanneer men het zelf goed heeft.”

“Sympathie is Grieks voor samen en gevoel.”

“Sinds 1989 woon ik in de binnenstad van Breda. Wat mij opvalt is de toenemende verruwing en vrijbuiterij. Mensen durven andere mensen niet meer te corrigeren op hinderlijk gedrag of overlast.”

“Hier om de hoek is een mooi gerenoveerd stadspark. Aanvankelijk hadden ze daar schitterende teakhouten banken neergezet. Inmiddels zijn die vervangen door onverwoestbare metalen versies omdat de anderen constant werden vernield.”

“’Doe je dat thuis ook?’ Die vraag wordt veel te weinig meer gesteld.”

“In de binnenstad is het aantal evenementen exponentieel gestegen. Ik ben geen notoire klager, maar als je er al een klacht over indient, dan moet je niet zeiken. Je woont namelijk in de binnenstad dan heb je die overlast maar te pikken.”

“Gemeenschapsgevoel zou veel meer aandacht mogen krijgen in de opvoeding en het onderwijs. Zoals kinderen aanleren dat de spullen die in de openbare ruimte staan, van ons allemaal zijn, en dat je daar met je klauwen vanaf blijft.”

“De sociale dienstplicht vind ik een goed idee. Een keer in je leven moet je iets terug doen voor de gemeenschap.”

“Tijdens carnaval heet Breda het Kielegat. Trek maar een boerenkiel aan, zijn we allemaal gelijk. Mooi.”

“Amsterdam is door de eeuwen heen een open en tolerante samenleving geweest, met een rijke traditie en reputatie om mensen met andere opvattingen, seksuele voorkeuren en religies op te vangen. Solidariteit is de basis van de welvaart van de stad.”

“Nu zitten we op 17 miljoen bezoekers per jaar. In vijf jaar tijd zijn we verdubbeld. Daarmee maken wij onderdeel uit van een wereldwijde trend. Mensen reizen steeds makkelijker vanwege de groei van de welvaart.”

“We moeten het niet hebben over toeristen. Iedereen die Amsterdam aandoet, is een bezoeker met verschillende motivaties. Meer dan de helft van het bezoek is Nederlands. Slechts 4 of 5 procent komt uit China.”

“Zes jaar geleden gingen diverse musea open, kwamen er twee nieuwe theaters bij en werd een nieuwe bibliotheek in gebruik genomen. Dan moet je niet vreemd opkijken als daar veel meer mensen op afkomen.”

“Nu voeren bewoners en bezoekers de discussie: van wie is de stad? Maar je kunt die stroom bezoekers niet stoppen met een hek om Amsterdam.”

“Bewoners zijn het fundament van de stad; die nemen wij heel serieus. Als zij wegtrekken, dan krijg je een spookstad, een soort Disney World. Daarom moet je solidair zijn met de bewoners. Zij komen op de eerste plaats. Aan de andere kant, willen we deze tolerante, mooie stad ook delen met bezoekers.”

“Het toerisme in Amsterdam is goed voor 150.000 banen en 19 miljard euro inkomsten per jaar. Toch mag dat nooit van doorslaggevende betekenis zijn.”

“Het is te druk in Amsterdam. Er zijn te veel mensen op straat, het is te lawaaiig, er zijn te veel slecht fietsende bezoekers en er ligt te veel troep op straat.”

“Bij Amsterdam City Marketing gaan we niet over de openbare orde, het wetboek of de infrastructuur. Wat wij doen, is proberen de stad groter te maken. Bezoekers te overtuigen dat de stad veel meer is dan de grachten. Met De Hallen, de Plantage en een schitterend filmmuseum in Noord.”

“Als je Amsterdam vergelijkt met de metropool Londen, dan loopt ons gebied via Zandvoort naar Alkmaar tot Lelystad en weer terug naar Lisse. Tegen bezoekers zeggen we; als jullie naar het strand willen, ga dan naar Amsterdam Beach. Bovendien zit je ook zo bij de Zaanse Schans, in het Frans Hals of het Zuiderzee Museum. En weet je dat het Muiderslot tegenwoordig voor de internationale markt Amsterdam Castle heet?”

“Wij willen de kwaliteitsbezoeker aantrekken. Iemand die geïnteresseerd is in de stad, geen overlast veroorzaakt en Amsterdam niet alleen ziet als een decor voor een eigen feestje. In onze marketing benadrukken we zodoende voortdurend de kwaliteit van Amsterdam. Dat is kunst, cultuur, architectuur, design en goed eten.”

“De rosse buurt is ingewikkeld. Het blijft een erotisch pretpark, waar de gekste dingen gebeuren. Kennelijk was de sluiting van een deel van de bordelen niet voldoende. Er zal nog dieper moeten worden ingegrepen op de infrastructuur.”

“Ook zullen we waakzaam moeten zijn voor de monocultuur. Neem al die Nutella- en wafelwinkeltjes. Die zijn er trouwens op een vrij onschuldige wijze gekomen. Toen een lief Jordanees ijswinkeltje haar vergunning niet op orde had, moest het sluiten, waardoor Amsterdam in het geweer kwam. Toen is de vergunning verruimd.”

“Airbnb klonk eerst ook schattig, maar het is uitgegroeid tot een gruwelijk groot monster. In Amsterdam zitten we inmiddels op 18 duizend plekken. Het loopt volledig uit de hand.”

“Vroeger ging je 2 weken op vakantie en deed je aan vakantieruil, maar tegenwoordig wonen de mensen niet meer in hun huizen. Ze willen met Airbnb lekker veel geld verdienen. Het een business model. Al dat Airbnb’en brengt de ziel van een stad in gevaar.”

“De stad Venetië heeft zo’n complex dossier. De meeste bewoners hebben hun huis op Airbnb gezet en zijn zelf ergens anders gaan wonen. Die dachten: leuk hier in Venetië, maar er zijn geen scholen meer, er is geen ziekenhuis, geen universiteit, geen werk, geen winkels… Daarvoor moet je op het vaste land zijn. Zo zijn ze weggegaan. Met alle gevolgen van dien.”

“In het voorjaar van 2014 is de balansdiscussie in Amsterdam echt losgebarsten. Hoe gaan we samen de problemen oplossen en blijven we een open stad, waar je goed zakendoet, graag woont en op bezoek komt?”

“In Nederland verzuimen we regelmatig de vragen: ‘Wat wil jij nu eigenlijk zelf met je leven?’ Heel veel oudere mensen zitten namelijk heel prettig achter de geraniums. Die hoeven niet zo nodig van alles te ondernemen, maar zien liever vanaf het balkon het leven aan zich voorbij trekken.”

“Of het nu om sociale zekerheid gaat, gezondheid, wonen, zorg of welk ander levensonderwerp dan ook, er wordt altijd voor en over ouderen gedacht. We betrekken ze veel te weinig. Ouderen moeten veel meer coproducent worden van hun eigen producten en diensten.”

“Ik sprak een makelaar die zich echt had verdiept in de woonwensen van ouderen. Dat levert zoveel mooie kleine inzichten op die van grote waarde zijn voor het woonplezier van ouderen. Een appartement voor senioren hoeft volgens de makelaar slechts te beschikken over een grote woonkamer en een ruim balkon. Als de kinderen en kleinkinderen maar kunnen blijven eten. De rest van de ruimtes mogen klein.”

“In een Amsterdams verzorgingstehuis hoorde ik laatst een musicus echte Amsterdamse liedjes zingen voor demente bejaarden. Een aantal bewoners deed mee, maar een aantal was passief. Tot iemand zei: ‘God meneer, die mevrouw daar komt uit Brussel. Laten we Jacques Brel zingen!’ Bij de eerste klanken openden de ogen van de vrouw. Ze kwam letterlijk tot leven.”

“Ik doe momenteel onderzoek naar wat kunst bijdraagt aan de kwaliteit van leven van ouderen. Vaak zijn er tijdelijke projecten waar mensen blij van worden, maar het beklijft onvoldoende. Daarom zijn we op zoek naar de werkzame ingrediënten van kunst op demente ouderen. Wat is de meerwaarde? Wat doet het precies?”

“Je gaat makkelijker om met een bewoner met dementie die blij is. Dat zegt mijn gevoel, het is niet wetenschappelijk bewezen.”

“Langzaam zien we een omslag in het denken bij verpleeghuizen. Aanvankelijk was de opdracht om mensen zo lang mogelijk gezond te laten leven. Toch zetten we gezondheid steeds minder voorop en krijgen we oog voor de kwaliteit van het leven. Waarom zou iemand van 95 jaar plotseling niet meer vet mogen eten en een sigaretje roken? Als hij dat zijn hele leven heeft gedaan? Waarom zou je dat moeten veranderen? Om nog ouder te worden?”

“Wanneer ben je eigenlijk oud? Goeie vraag, mijn moeder is 79, maar die vindt anderen oud. Keerpunt is, denk ik, wanneer mensen afhankelijk worden. Zorg nodig hebben. Dan vinden we mensen oud.”

“Eerst ben je vitaal. Dan word je ziek, je hebt hulp nodig, thuiszorg, dan moet je uiteindelijk naar een verpleegtehuis en zo kom je aan je einde. Dat beeld had ik bij ouder worden. Net als veel mensen. Dat beeld klopt niet. Slechts een deel maakt dat aftakelingsproces door, maar een ander deel blijft kerngezond en overlijdt in 1 keer of herstelt na een ziekte. Ouderdom is niet alleen maar aftakelen.”

“Het gaat er niet om hoe lang we leven. De kwaliteit van leven telt.”

“In Nederland zijn wij anders naar ouderen gaan kijken. Eerst lag de zorg bij de verzorgingsstaat, de overheid, met belastingcenten werd jouw zorg betaald. Nu moeten we als samenleving voor elkaar zorgen.”

“In andere landen is er een groot respect voor ouderen. Binnen Nederland heb je grote verschillen in respect. Ik zie schrijnende gevallen van snel vereenzamende ouderen, die hun kinderen niet meer zien en veel sneller in verpleegtehuizen raken. Los van hoe het gekomen is, kunnen de kinderen zich blijkbaar niet meer over iets heen zetten.”

“Misschien doe je dat in Nederland makkelijker, omdat je weet dat de overheid wel te hulp schiet. Andere instanties zorgen wel voor mijn vader of mijn moeder. In mediterrane landen zijn die instanties er gewoon niet.”

“De solidariteit in de Nederlandse zorg is vaak formeel geregeld: zorgverzekeringswet, WMO, terwijl ouderen steeds meer een beroep zullen moeten doen op de informele zorg, het eigen netwerk.”

“Als je niet zo’n aaibaar persoon bent, geïsoleerd leeft, sta je in een keer heel alleen. Die groep ouderen baart mij zorgen.”

“In een onderzoek hebben wij gevraagd: Waarom geven mensen elkaar hulp? Valt zoiets terug te voeren op opleidingsgraad, geld, woonplaats? Kernfactor bleek, dat iemand die hulp nodig heeft, die ga je gewoon helpen. Dat is de kern van solidariteit.”

"Via een vriend bij de politie hoorde mijn vader dat hij op een lijst voorkwam; hij was te socialistisch, te rood en lid van de vakbond. In de fabriek van het dorp stond hij regelmatig op een zeepkist om de arbeiders op te roepen zich voor hun rechten op te komen.”

“Plotseling was mijn vader weg. ‘Dat doet hij wel vaker,’ zei mijn moeder, ‘nu alleen wat langer.’ Totdat wij een paar weken daarna ook met een paar plastic tasjes bagage met de bus naar Argentinië vertrokken.”

“Pas veel later viel het kwartje bij mij dat wij op de vlucht waren. Ik ging pas nadenken toen we aankwamen in het Vluchtelingen Hotel in Buenos Aires. ‘Waarom zitten we hier?’ dacht ik. Waarom slapen we met 50 mensen op een zaal?”

“Ik herinner mij nog goed, dat er ’s nachts regelmatig militairen het hotel kwamen binnenstormen. Ik hoor de kinderen nog gillen en huilen. Als ik naar beneden keek, op de straat, zag ik de mannen verdwijnen in de vrachtwagens. Ook mijn pa.”

“Het recht van de elite gold in Chili. Mijn ouders waren links. Solidair met het volk en vol van idealen. Ze wilden het anders. Meer gelijkheid tussen arm en rijk en een einde aan de onderdrukking van de arbeiders. Het waren de jaren ’70. President Allende zorgde voor een nieuwe wind.”

“Tot Pinochet zijn staatsgreep pleegde. Daarna werden mensen opgejaagd, opgespoord, opgepakt en vermoord.”

“Mijn vader heeft nooit echt verteld wat er in die verhoren gebeurde. Hij heeft altijd geluk gehad, zei hij, maar andere mensen hadden ze wel flink te pakken genomen.”

“Sorry, momentje.”

“Een keertje, vertelde hij, werden ze met een stel andere mannen naakt op een vuilnisbelt gedumpt. Daarna moesten ze hun weg naar het hotel maar terug zien te vinden.”

“Solidariteit ligt in Chili, denk ik, wat anders dan in Nederland. Dat heeft veel meer met onze geschiedenis te maken. Het Chileense volk is vanuit een verenigd onrecht in een cadans terechtgekomen van een diep gedragen collectief gevoel.”

“In 1992 is mijn vader gestorven. Heel jong, 46 jaar. Maagkanker. We hebben toen nog een reis gemaakt met onze familie naar Chili om o.a. zijn vriend bij de politie te bedanken. De Chileense gemeenschap nam hem dat niet in dank af. Hoe kan je dat nou maken? Iemand die in dienst heeft gestaan van het regime!? Toch vond mijn vader, dat hij deze man uit principe moest bedanken.”

“Door de vele artikelen van journalist Jan van der Putten - destijds latijns-Amerika –correspondent voor de Volkskrant – werden de Chileens vluchtelingen in de Tweede Kamer besproken en werd er een verzoek ingediend om ons toe te laten.”

“Met een vliegtuig vol met andere Chilenen kregen we een heldenonthaal in Nederland. Overal stonden de mensen ons op te wachten.”

“Uiteindelijk kwamen wij terecht in Dordrecht met tien andere gezinnen en hun aanhang. Die eerste tien jaar waren we heel hecht en gingen we regelmatig met z’n allen demonstreren. We wilden bekend maken aan Nederland dat we hier niet zomaar waren, maar dat er andere kant van de wereld verschrikkelijke dingen gebeurden.”

“Wij kregen tienduizend gulden om ons huis in te richten, maar de helft ging naar mensen in nood in Chili. Ook van de uitkering ging een deel naar mijn geboorteland. Achteraf raar, dat ik dat zo normaal vond. Maar goed, wij mochten in dit mooie land leven, maar tegelijkertijd wist je dat er kameraden en collega’s het slecht hadden.”

“Ik ben nu adviseur bij Centraal Beheer en vrijwilliger bij LEF, een organisatie die mbo’ers meer financieel bewust moet maken. Daarnaast coach ik jongeren die uitvallen op school, drop-outs.”

“Chili speelt in mijn leven nog altijd een rol, maar ik ben heel gelukkig in Nederland.”

“Het allerbelangrijkste wat mijn vader mij heeft geleerd is je te verdiepen in andere mensen en verantwoordelijkheid te nemen voor de dingen die je doet.”

“Als ik bij mensen op bezoek ben en het wordt rond etenstijd, dan wordt het spannend. Wat gaat er gebeuren? Mijn ratio weet: ik moet nu naar huis, maar mijn gevoel zegt, wacht nog even, misschien gaan we toch samen eten. Bij mij thuis sluit je gewoon aan ook al ben je een minuut binnen. Je gaat toch niet opsplitsen voor het eten als je samen met vrienden bent?”

De Finance Run werd vrijdag 9 september voor de derde keer georganiseerd. Ik moest vorig jaar vanwege een blessure voorbij laten gaan, maar was er nu voor de tweede keer bij. En we troffen het. Het zonnetje scheen volop in het Amsterdamse Bos. Om 15.00 uur klonk het startschot. 90 Achmea collega’s liepen mee! In totaal liepen meer dan 700 mensen uit de financiële wereld 1 of 2 rondjes (5 of 10 kilometer) om de Bosbaan. Een record.

Jongeren maken steeds vaker schulden
Ons doel: samen geld ophalen voor Stichting LEF. LEF staat voor Leven en Financiën. Het doel is het financieel bewustzijn van jongeren tussen 15 en 22 jaar te vergroten. Dit is nodig, want jongeren stappen steeds vaker met schulden een onzekere toekomst in. LEF wil jongeren helpen begrijpen wat geld kan betekenen en ze meer inzicht geven in geld en persoonlijk gedrag. Uniek aan het programma is dat de lessen worden gegeven door ruim 400 vrijwilligers uit de financiële sector. Daar ben ik 1 van.

Geld betekent niet voor iedereen hetzelfde
Een aantal keer per jaar geef ik gastles op een ROC-school. Het is mooi om te zien hoe jongeren tegen geld aankijken. Op de vraag wat geld voor je betekent, ontstaat direct een prikkelende discussie in de klas. Voor de één geluk voor de ander verdriet. In een klas zitten de uitersten soms gewoon naast elkaar. Boeiend, de één heeft een bijbaantje en knoopt alles met moeite aan elkaar. De ander krijgt alles van pa en ma. In een groep gebeuren er dan unieke dingen. Hoe mooi is het dan dat in de groep de eigen inzichten met elkaar gedeeld worden. Wat kost eigenlijk een rijbewijs? Of hoeveel gaat er wekelijks naar snacks en broodjes? En die “gratis” telefoon bij het afsluiten van een abonnement? Het zijn voorbeelden uit de praktijk van nu.

Handige gespreksstof voor mijn eigen kinderen
Het is boeiend om met jongeren over de rol van geld te spreken. Thuis heb ik er ook nog wat aan want mijn oudste dochter is net 13 geworden. En ik merk dat het lesmateriaal van LEF handige gesprekstof is om mijn kinderen zelf ook te laten nadenken over wat iets kost en hoe belangrijk het is om iets wel of juist niet zelf te kunnen kopen. Met de gastlessen lever ik ROC-studenten een bescheiden bijdrage aan het verbeteren van hun kennis van financiën. En daarmee ook op beperking van negatieve gevolgen in hun verdere leven. “Kwartjes laten vallen” hoort bij mijn rol als gastdocent en daar geniet ik van.

Trots om deel van LEF te zijn
Vorig jaar leverde een wervingsactie binnen Achmea voor Stichting LEF ruim 120 aspirant docenten op. Ik heb zelf een aantal van hen mogen opleiden. Want ik sta niet alleen voor de klas op ROC-scholen, ik train ook graag gastdocenten. Dat is iets dichter bij mijn eigen werk. Vanuit mijn rol als managing consultant van Voorzie geef ik trainingen en coach ik management met vraagstukken over onder andere leiderschap en cultuur, business modellen en train ik groepen professionals uit de financiële wereld. Bij een LEF-gastdocent training is het indrukwekkend om het enthousiasme te zien. Ieder wil vanuit een eigen motivatie aan de slag voor LEF en voor jongeren. Op zo’n moment ben ik trots om deel uit te maken van LEF.

Dit najaar worden er weer nieuwe LEF-trainingen georganiseerd voor aspirant docenten. Iets voor jou? Kijk op www.lefnet.nl voor meer informatie.

"Solidariteit is dat je meevoelt, meedoet en mensen ondersteunt die het minder goed hebben dan jij."

"Ik kom uit een groot katholiek gezin. Zeven kinderen met een hardwerkende vader en moeder. Mijn vader was sportjournalist bij de krant."

"Met het geloof voel ik mij niet meer verwant, alhoewel ik veel sympathie heb voor de rol van kerken, die het altijd opnemen voor de zwakken in de samenleving, de verslaafden, de vluchtelingen."

"Zorgdragen voor je naasten, dat blijft iets bijbels, iets universeels. Ik help de stichting Diva Dichtbij, dat is een organisatie met 11 professionele zangeressen die optreden voor dementerende ouderen in verpleeghuizen. Zij hebben via de muziek een manier gevonden om contact met ze te maken. Dit doen ze door van mens tot mens voor ze te zingen. Geen levensliederen, maar chansons en operettes. Ave Maria, we'll meet again van Vera Lynn… Muziek waar de 80- en 90-jarige bewoners mee zijn opgegroeid. "

"De emoties die je dan ziet langskomen, zijn magisch."

"Het zijn de artiesten die aanvoelen hoe dichtbij ze bij iemand kunnen komen. Ze bespelen de mensen op een persoonlijke manier en met een groot inlevingsvermogen. Daar hebben ze hun vak van gemaakt."

"Dementerende ouderen in verpleeghuizen zijn een vergeten groep. Er wordt weliswaar goed voor hun fysieke welzijn gezorgd, maar mensen met een cultureel hart verpieteren."

"Het is moeilijk omgaan met iemand die veranderd is. Ik weet het zelf. Mijn jongste zoon is op nieuwjaarsnacht van een flatbalkon gevallen en heeft drie weken kritiek gelegen. Hersenletsel. Zíjn persoonlijkheid is veranderd. Daar moet je mee om leren gaan. Dat is niet makkelijk."

"Je komt in een wereld terecht, waarvan je niet eens wist dat hij bestond. Zo onvoorstelbaar veel leed. Dan denk ik: ook hier, in de revalidatiezorg zou ik iets willen betekenen."

"Vroeger riep hij: 'ik ben thuis' Hij liep door het hele het huis te zingen, bijna op het irritante af. Dat is verdwenen. Hij is matter geworden."

"Ik heb qua zorg onderscheid leren maken tussen goed en oprecht empathisch personeel. De combinatie in één persoon is vrij uniek."

"Je kunt je vak wel uitoefenen, maar persoonlijke betrokkenheid maakt het echte verschil."

"Op de deur van de ziekenhuiskamer van mijn zoon hing het bordje met de naam dhr. Beesems. Wanneer de dokter aan zijn bed kwam, vroeg hij: 'Meneer Beesems, hoe maakt u het vandaag?' Daar kon ik boos om worden. Zij zien geen jongen van 18, een mens, maar een patiënt."

"Troostende woorden zijn niet: 'Het komt wel weer goed.' Waar het om gaat, is dat iemand je laat merken, dat hij weet wat je doormaakt. Dat kan met woorden, maar het kan ook in een gebaar zitten."

"Mijn leven is anders geworden. Het staat nu voor een groot deel in het teken van de zorg voor mijn zoon. Als het werk daar soms voor moet wijken, dan is dat maar zo."

"Toen hij nog aan het terugkomen was kon hij rare dingen zeggen tegen vrienden die alles voor hem waren. Soms stuurde hij ze zelfs weg. "Ga maar weg jij". Toch zijn zij hem blijven opzoeken in het ziekenhuis en in het revalidatiecentrum. Ook nu hij thuis is, komen ze hem ophalen en betrekken ze hem overal bij. Ik heb daar veel respect voor. Het is ook een vorm van solidariteit."

"Als je veel meemaakt, leer je met meer afstand naar de gewone dingen te kijken."

"Mijn zoon moet veel dingen opnieuw leren. Lezen bijvoorbeeld. Hij deed een studie tot filiaalmanager van een supermarkt. Hij is nu weer langzaamaan aan het werk bij Jumbo, vakkenvullen. Dat is pittig. Hij weet niet meer zo goed waar alles staat."

"Slechte dingen brengen ook iets goeds. Wie dichtbij je stond, komt nog dichterbij en wie iets verderaf stond, komt iets dichterbij."

“De meeste mensen kwamen in het revalidatiecentrum terecht door een ongeluk. Ik heb veel nare dingen gezien, veroorzaakt door mensen met een slokje op. Nooit, maar dan ook nooit, stap ik met drank op de auto in.”

“Mensen die revalideren (of met een beperking) zijn alleen nog maar bezig met wat ze nog wel kunnen, terwijl wij de neiging hebben om voortdurend te kijken wat we niet kunnen.”

“Die vechtersmentaliteit. Die houding van… ik wil het halen. Mooi. Ze komen er altijd sterker uit.”

“Er kwam een meisje binnen met epileptische aanvallen. Ze kon nagenoeg niks, maar ze wilde naar buiten en zelfstandig een rolstoel besturen. Als je kijkt waar ze nu staat. Geweldig. We schrijven nog regelmatig met elkaar.”

“Accepteren dat je een beperking hebt. Dat je niet verder meer kunt komen. Aannemen dat dit het enige is wat je nog kan. Daar is veel moed voor nodig.”

“Solidariteit is eenwording. Een zijn met de groep. Dit zijn wij. Onderling mogen er misschien verschillen zijn, maar naar buiten toe vorm je een geheel.”

“Ik miste het revalidatiewerk en ben daarom hulpverlener geworden bij het Rode Kruis. Zo kwam ik terecht bij ‘drempelloos dansen’, waar ze een dansmaatje zochten voor een minder valide. Ik dacht, doe ik even, een paar simpele danslessen. Quickstep, rumba, Engelse wals. Maar het eerste jaar was een verschrikking. Bij het normale dansen danst de man namelijk vooruit en de vrouw volgt. Met een rolstoel dans je achterwaarts. Die rolstoel knalde letterlijk alle kanten op.”

“Bij het Rode Kruis heb ik ooit iemand moeten reanimeren. Die blik in de ogen vergeet ik nooit meer. Is dit het? Totdat je het leven letterlijk ziet terugkomen nadat je hard op de borst begint te duwen en te trekken.”

“Sorry, mogen we even pauzeren?”

“Het stukje verzorging heb ik altijd al in mij gehad. Ik wilde in het onderwijs of in de verpleging. Ik wil wat doen voor de mensen. Al is het maar koffie en thee brengen.”

“Mijn vader was vrijwilliger in de kerk. Tegen een kleine vergoeding deed hij de kantine, schonk koffie en zette voor de dienst de stoelen klaar.”

“’Heb uw naasten lief.’ Dat zeg je nu wel. Maar daar is men helemaal niet mee bezig. Kijk eens hoe de asielzoekers worden ontvangen. Je mag binnenkomen maar ondertussen wordt wel de boel kort een klein geslagen.”

“Vroeger was er meer begrip voor elkaar. Het is harder tegenwoordig. We zijn wel met z’n allen, maar ik kom eerst.”

“Mensen werken tegenwoordig veel te veel. Het is gehaaster. Er is nauwelijks meer tijd voor iets anders. Ik zie het bij de sportclubs. De kinderen worden met piepende banden gedropt. Zo, even weg ermee.”

“Uit mijn voorzitterschap voor de Waterheuvel, een gemeenschap met mensen met een psychiatrische achtergrond, blijkt elke keer weer hoe centraal arbeid staat in een mensenleven. Heb je geen werk, dan is het lastig om jezelf een positie te geven in de maatschappij en doe je in feite niet mee.”

“Voor het eind van volgend jaar willen we samen met een grote groep organisaties 9.000 mensen aan een scholingsplek of een baan helpen. Er is een enorme behoefte aan vakmensen zoals loodgieters, meubelmakers en ICT’ers.”

“Omdat je steeds sneller nieuwe skills nodig hebt, is het noodzakelijk om ieder moment in je loopbaan terug te kunnen naar school. Toch merken we elke keer weer hoe ouderwets ons onderwijssysteem is. Dat komt echt uit de vorige eeuw. Het is totaal niet ingesteld op de vragen van nu: Een leven lang leren.”

“We hebben een veel flexibeler vorm van onderwijs nodig. Denk aan het technasium. Dat is een alternatief voor het gymnasium. Veel slimme jongeren willen namelijk helemaal geen Latijn of Grieks leren. In de technasium mogen de kinderen onderzoek doen en ontwerpen maken voor het bedrijfsleven. Ze denken bijvoorbeeld na over een nieuwe kooi voor een jaguar in Artis of een parkeerprobleem in Osdorp. Daarmee leren ze van jongs af aan met elkaar samenwerken in telkens verschillende samenstellingen. Dat maakt ze flexibel.”

“Jongere medewerkers hebben veel meer zelfbewustzijn dan mijn generatie. Deels is dat te verklaren omdat Nederlandse kinderen verwend zijn. Alles kan. Alles mag. Ik was in een zwembad in Frankrijk tijdens mijn vakantie. Het was er stil. Verbijsterend. In Nederland zou het een oorverdovende herrie zijn.”

“Nederlandse kinderen zijn opgegroeid in een onderhandelingshuishouden. Kijk maar in het gangpad van de Albert Heijn. Moeders die hun kinderen vragen: ‘Wat wil je eten vanavond?’ Nou, dat werd aan mij nooit gevraagd.”

“Het heeft ook veel voordelen: Nederlandse kinderen zijn veel gelukkiger door die vrijheid en ze groeien op tot volwassenen, die vooral willen doen wat ze zelf willen. Daardoor zijn ze heel betrokken. In mijn tijd gingen jongeren vooral Economie of Rechten studeren om geld te verdienen, terwijl je nu steeds meer jongeren ziet die iets willen betekenen voor de wereld.”

“Wij maken grote stappen met de circulaire economie. Voormalig minister Jacqueline Cramer is daar de trekker van. Met allerlei organisaties zijn wij in gesprek om het afval in de regio te hergebruiken. Van Amsterdamse textielafval maakt kantoormeubelmaker Arend inmiddels nieuw meubilair.”

“Bijna niemand weet het, maar Amsterdam is een van de grootste data hot spots ter wereld. Die datacentra gebruiken ontzettend veel energie en er komt heel veel warmte bij vrij. Waarom zouden we die restwarmte niet kunnen gebruiken om huizen te verwarmen?”

“Een start-up als Taxi Electric heeft laten zien dat elektrisch rijden prima kan. Inmiddels zijn de Schiphol taxi’s allemaal elektrisch. Het vervoer in Amsterdam moet sowieso schoner. De stad raakt verstopt van al die halflege busjes die de stad in gaan…. Er worden testen gedaan om niet meer met 10, maar met 1 bus het centrum in te gaan. Maar het liefst zou ik de stad alleen nog maar toegankelijk willen maken voor elektrisch vervoer. Je komt er dan gewoon niet meer in met een benzine of diesel auto.”

“Amsterdam is in potentie de circulaire hot spot van de wereld. Een lichtend voorbeeld voor alles en iedereen op het gebied van circulaire productie en consumptie.”

"Het is een breed gedeeld inzicht, dat vrouwen in ontwikkelingshulp veel effectiever zijn dan mannen. Vrouwen zijn aards, ze hebben de dagelijkse zorg over de kinderen en zijn niet bezig met status of looking good. Interesseert ze geen biet. Bij Microkrediet hebben vrouwen ook de beste teruggeefratio. Prestigeprojecten zoals een stukje geasfalteerde weg, dat nergens eindigt, en waarover mannen lyrisch kunnen worden, komt er bij vrouwen niet.”

“In 1960 namen de Wereldgezondheidsorganisaties en de ngo’s het besluit, dat er na 40 jaar geen honger meer zou zijn. Een uitdagende visie. Het lukte niet omdat niemand zich echt verantwoordelijk voelde. Dat ligt nu anders. Er is een doorbraak in de mindset van mensen. Ontwikkelingshulp heeft een enorme vlucht gemaakt en komt tegenwoordig van onderop. Mensen in de dorpen zijn zelf in de lead om hun dorp hongervrij te maken, door onderling samen te werken en met de lokale overheid aan de slag te gaan. Vrouwen spelen daarin een cruciale rol. In 2030 kan de chronische honger de wereld uit zijn, daar ben ik van overtuigd.” 

“The Hunger Project werkt met 400.000 vrijwilligers in clusters van dorpen. Daar zetten mobilizers en trainers de mensen in beweging door ze voorlichting te geven en projecten te starten. Allemaal behoorlijk low budget.”

“Een hongervrij dorp is verre van een ver weg doel.”

“Ons programma in India bewijst dat. India is het meest democratische land ter wereld, maar het geld komt nooit aan op de plek van bestemming. Wij ontstoppen gewoon het systeem: de corruptie, de bureaucratie, de ambtenaren. Als dorpeling weet je gewoon niet welke regelingen er allemaal zijn. En het geld wordt je niet gebracht. Dus moet je het gaan opeisen. Dat betekent dat je soms wel 20 keer met alle vrouwen uit het dorp naar hetzelfde overheidskantoor moet gaan. Maar uithoudingsvermogen wint altijd.”

“Er is veel persoonlijke moed voor nodig om iets te doen wat ongebruikelijk is. Een vrouw is in India achtergesteld. Je moet je verdiepen in de regelgeving en vervolgens de stap zetten om er iets aan te doen.”

“Hoe lang zijn we al niet in Bangladesh bezig: 60 jaar. Ontwikkelingsorganisaties hebben daar afhankelijkheid gecreëerd. Voordat het door India uit elkaar werd gespleten was het de graanschuur van Azië. Maar we wilden het vervangen door onze manier van denken en kijken.”

“Solidariteit is je op basis van gelijkwaardigheid openstellen voor mensen die in een andere situatie zitten. Maar in het westen zijn wij allemaal opgegroeid met een superioriteitsgevoel. Het paradigma dat onze manier en kijk op de dingen de juiste is: ‘Zo hebben wij het gedaan. Dat gaan we jullie nu ook uitleggen en leren. Zo helpen we je en zijn we solidair.’ Werkt niet.” 

“Handel nooit vanuit een schuldgevoel, hoe slecht het ergens ook is.”

“Technologie en met name de versnelde toegang tot internet via de smartphone heeft de ontwikkelingshulp enorm geholpen. Dagelijkse problemen zijn veel makkelijker op te lossen. Boeren hebben bijvoorbeeld een veel beter inzicht in de prijzen die ze kunnen rekenen voor hun oogst, maar je vindt met een appje ook veel makkelijker water om een put te slaan. Smartphones zorgen ook voor meer besef van ongelijkheid in de wereld. Die enorme verschillen zijn niet meer houdbaar.“

“Een basisinkomen haalt de krankzinnige ambities uit de samenleving.”

“Ook in gebieden waarin mensen met chronische honger leven is de grootste behoefte aan menselijke waardigheid groter dan de piramide van Maslov zou doen vermoeden. Natuurlijk grijp je als je honger hebt eerst dat brood, maar in je diepste wezen wil je van betekenis zijn voor een ander. Gezien worden. Je één voelen. Dat geeft geluk.”

“We zien het om ons heen in de landen waarin we werken. Mensen vinden het veel belangrijker om andere mensen uit het slop te halen. De ongeletterdheid uit een dorp te halen.”

“Het is hoopvol dat steeds minder jongeren geen auto meer willen hebben. Status wordt minder interessant in de wereld.”

“Ik word enthousiast van het referendum in Zwitserland, waar een kwart van de mensen stemt voor een basisinkomen. Geweldig. Het is een bevrijding voor mensen die in angst leven of ze hun baan wel behouden en een inkomen houden. Maar het is ook een bevrijding voor mensen in de WW of bijstand, die de hele tijd in de gaten worden gehouden. Mijn vriendin zit in een rolstoel en in de bijstand. Die moet zelfs de cadeautjes die ze krijgt, opgeven.”

“Met een basisinkomen heb je vrijheid om de betekenis aan het leven te geven die jij wilt. Wil je veel geld verdienen, ook prima. Als je liever vrijwilligerswerk doet, goed. Je wordt in elk geval niet meer gedwongen iets op te pakken vanwege het geld.”

“In arme landen ben ik veel materiële armoede tegen gekomen, maar genoeg spirituele rijkdom. Mensen die met elkaar zongen of gedichten voordroegen. Wij zijn dat kwijt. In het westen hebben we materiële rijkdom en spirituele armoede.”

“De wekker gaat, we zetten het nieuws aan, je springt in de auto en gaat aan het werk. Wat hebben wij nog voor een momenten op de dag om bij het leven stil te staan. We zitten in de vernauwing.”

“Een zen-leraar houdt een rode bloem in de lucht en vraagt aan het publiek in de zaal: ‘wat zien jullie?’ ’Rode bloem,’ roept het publiek. ‘Klopt,’ zeg de zen-leraar, ‘het is een rode bloem, maar kijk nog eens, wat zien jullie nog meer?’ Een paar slimmeriken in de zaal antwoordt: ‘een steeltje, blaadjes en een stampertje.’ ‘Klopt ook,’ zegt de zen-leraar, ‘maar kijk nog eens beter. Wat zien jullie echt aan deze rode bloem…?’ De zaal valt stil, waarop de zen-leraar het woord pakt en het antwoord geeft: ‘zien jullie ook het zaadje in deze bloem?’ En zien jullie ook de aarde, het water, de zon, de mineralen, de warmte en de zwaartekracht die nodig waren om deze bloem te laten groeien? Het hele universum heeft samengewerkt om zich in deze bloem te manifesteren.’”

“Dus solidariteit is geen deugd, maar het is een gegeven. De normaalste zaak van de wereld. Alles beïnvloedt elkaar in deze wereld en bestaat bij de gratie van de wederzijdse afhankelijkheid.”

“Bernie Glasmann is oprichter van de Greystone Bakery, het mooiste bedrijf ter wereld, waar alleen dak- en thuislozen aan het werk zijn. Hij startte zijn onderneming nadat een goede vriend van de een op de andere dag dakloos raakte. Glassman hielp zijn vriend niet met geld of andere lapmiddelen, maar ging mee de straat op om zelf te ervaren wat het is om dakloos te zijn. Hij ontdekte dat dak- en thuislozen helemaal niet zielig zijn, maar een enorme kracht bezitten. Het is namelijk fucking zwaar om op straat te leven en om geld bedelen is het moeilijkste van het moeilijkste om te doen. Als je dat kan opbrengen en zo’n grote kracht in jezelf kan losmaken. Dan kan je ook op andere vlakken tot grote hoogte stijgen. Zo kwam Glassman op het idee voor zijn bedrijf.”

“Empathie is het vermogen om je in een ander te verplaatsen. Compassie de kracht om een ander te voelen - en verder te helpen - en altruïsme, de power om je eigen belang op zij te zetten om iemand anders te helpen. Deze drie elementen vormen de basis van het boeddhisme.”

“Mededogen - of compassie - is een van de minst goed begrepen termen ter wereld. Men verwart het met medelijden en ervaart het als een verschil in status. Ik plaats mij boven jou, want jij hebt geld nodig, ik vind je zielig en daarom help ik je. Dat uitgangspunt is meestal contraproductief. Het werkt in elk geval nooit duurzaam. Sterker nog; het helpt juist afhankelijkheid in de hand. Terwijl mededogen gelijkwaardigheid is. Het betekent het herkennen van de noodzaak van een ander.”

“De Greystone Bakery is inmiddels een 100 million dollar plus company. Een serieus bedrijf met een eenvoudig principe: we don’t hire people to bake brownies, we bake brownies to hire people. Het bedrijfsdoel is om mensen aan de slag te helpen.”

“De ware vorm van solidariteit is compassie: mensen blijvend vooruit helpen door je volledig te verplaatsen in de situatie van een ander.”

“Het aloude zakelijke adagium - maximale winst voor aandeelhouders - gaat volledig op de schop. We zullen het steeds achterlijker vinden dat we aandeelhouders blij hebben gemaakt om hun winst te verdubbelen. De maatschappelijke rol van een bedrijf, haar betekenis in onze straat, in ons leven, dat wordt belangrijk.”

“Daarom wordt compassie de bepalende waarde om mee te kunnen doen aan de economie. Het nieuwe goud. In de tijd van jagers en boeren was het de aarde, in de industrialisatie waren het de fabrieken en in de kenniseconomie de techniek en de data. Maar in de betekeniseconomie, de periode waarin we nu terecht zijn gekomen, is dat compassie.”

“Bedrijven worden over tien jaar niet meer gewaardeerd vanwege hun financiële prestaties op de AEX-index, maar er komen nieuwe indices om uitdrukking te geven aan de ecologische- of sociale winst die organisaties behalen.”

“Kijk naar dieselgate van Volkswagen. Drie jaar geleden was het nog het allersterkste merk ter wereld. Door zo’n ecologisch schandaal is Volkswagen nu het meest onaantrekkelijke merk ter wereld.”

“In de kenniseconomie ging het over kennis. In de betekeniseconomie gaat het over wijsheid. Het besef dat alles met elkaar verbonden is en je het niet in je botte hoofd haalt om de wereld te vervuilen voor je aandeelhouders. Mensen beginnen dit steeds meer in te zien. We worden ons steeds meer bewust, hoe we in elkaar zitten.”

“Op de koffiemarkt zie je al heel lang die ethisch opwaartse spiraal. Met de introductie van Fair Trade koffie zagen mensen plotseling dat er kennelijk ook Unfaire koffie bestaat. Zo kwam geleidelijk een brede maatschappelijke discussie op gang.”

“We gaan van fuck the system naar hack the system.”

“Ik geloof niet dat de mens goed is, of beter wordt, en ook boeddhisten voelen woede, haat en afgunst. Het enige verschil is dat wij er ons bewust van zijn. Dus er bestaan geen goede mensen, maar wel bewuste mensen.”

De extreme hagel van 23 juni was niet de reden dat Interpolis en Tilburg de handen ineengeslagen hebben. De stad kwam, in een regio die erg getroffen is, relatief goed weg. Dat is weleens anders geweest.

Klimaatverandering staat daarom al langer prominent op de agenda in Tilburg. Net als bij Interpolis “Het noodweer was wel een bevestiging dat we op de juiste weg zitten om via een aantal initiatieven structureel te werken aan preventie”, zegt marketingmanager René Voets.

In zelfs het meest gunstige scenario van het KNMI krijgt Nederland te maken met extremer weer. Interpolis onderzoekt samen met de gemeente Tilburg wat voor gevolgen dat heeft voor de stad en bedenkt hoe schade voorkomen kan worden.

Het gaat dan bijvoorbeeld over de capaciteit van het riool in wijken die snel overstromen, over de mogelijkheid voor extra waterbergingen in en om de stad en over de ‘regenbestendigheid’ van nieuwe bouwplannen. “Ervaringen die we opdoen in Tilburg, kunnen we toepassen in andere steden en dorpen.”

Daarbij gaat het niet alleen over noodweer. Interpolis en de gemeente onderzoeken ook de effecten van urban heating. Als de temperatuur structureel een paar graden stijgt, kan het in stadscentra erg heet worden. De vraag is wat dat doet met de gezondheid van mensen.

“Na de zomer gaan we ook de wijken in”, zegt Voets. “Met mensen in gesprek. Preventie begint ermee dat mensen inzicht hebben in de risico’s die ze lopen en wat ze ertegen kunnen doen. Voorkomen dat de goot verstopt zit, minder tegels in de tuin, goede dorpels onder de buitendeur. Dat soort praktische dingen kunnen er net voor zorgen dat je het binnen droog houdt bij een hoosbui.”

Je kunt het weer niet veranderen maar mensen wel, althans je kunt ze de informatie en middelen geven om de overlast zoveel mogelijk te beperken. Dat is ook de gedachte achter de Preventiewinkel van Interpolis waar klanten en niet-klanten handige hulpmiddelen kunnen aanschaffen zoals een waterschade preventiepakket met boldraadrooster en gootschep.

En dan is er sinds kort nog de ThuisMeester oplossing: een pakket met een slimme rookmelder, lamp en watermelder die jou of je buurman via een app meldt als er water in huis loopt. “We voegen dit jaar nog een nieuwe functie toe aan ThuisMeester die mensen waarschuwt voor slecht weer”, zegt Voets.

“Op grond van onze gegevens kunnen we de weersvoorspellingen nauwkeurig koppelen aan het gebied waar onze klanten wonen. Iemand die een autoverzekering bij Interpolis heeft, krijgt dan bij een naderende hagelbui de tip om die even binnen te zetten als dat kan.”

“We hebben allemaal kunnen lezen over de enorme schade. Dat het een heuse supercell was (Google dat maar eens. Je staat versteld!) en de vreselijke gevolgen voor onze klanten in dat gebied. Vrijdag de 24e stonden alle telefoons roodgloeiend. Vanaf ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Opdrachten tot schadeonderzoek en bezichtiging stroomden van alle kanten binnen en dat ging het hele weekend door. Maandag barstten alle mailboxen uit hun digitale voegen, zoveel vragen zaten er in. Het werkaanbod van eerst weken, later maanden, samengeperst in een weekend…

‘We belden ook maar gewoon onaangekondigd aan’

Experts reden uit alle hoeken van het land naar Someren en omgeving. Ze bleven in hotels overnachten om de volgende morgen extra vroeg te kunnen beginnen. Dat niet alleen, we belden ook maar gewoon onuitgenodigd aan, want tsja, we waren toch. En veel mensen waren vast wel bij Interpolis of Centraal Beheer verzekerd. Zo ontstonden sommige schaderapporten al voordat de schades waren gemeld! Dit ging wekenlang, door.

Wij hebben als enige verzekeraar in het land onze eigen expertisedienst. Met korte lijnen met schadebehandeling. Terwijl andere verzekeraars veel heen-en-weer moeten communiceren met hun externe expertisebureau’s, kregen onze eigen experts veel verantwoordelijkheid. Zo konden ze overblijvende onduidelijkheden vaak snel ter plaatse oplossen.

Problemen signaleren, oplossingen bedenken en knopen doorhakken

In calamiteitenoverleggen werden alle beslissers aangehaakt die in een sneltreinvaart problemen signaleerden, oplossingen bedachten en knopen doorhakten. Ik hoor wel eens dat verzekeraars zo log en traag zijn. Nou, hier bleven we veel andere verzekeraars voor. Apetrots word ik daar van.

Met onze computergestuurde hagelscanner hebben we duizenden beschadigde auto’s in recordtijd laten scannen om zo de schade te bepalen. Collega’s van kantoor sprongen bij om die installatie de hele dag te bedienen en mensen te begeleiden en te informeren. De coördinatie werd zo nodig overgeplaatst naar het gebied zelf waar wekelijks alle experts en leidinggevenden in het getroffen gebied bij elkaar kwamen. Prachtig om te zien.

Iedereen draagt z’n steentje bij

Mijn team heeft in normaal gesproken niet eens zo veel te maken met hagelschades. Wij houden ons vooral bezig met aansprakelijkheid. We doen toedrachtonderzoek en zijn veel met gestolen auto’s bezig. Ik had daarom in eerste instantie dan ook een beetje het gevoel langs de zijlijn te staan, terwijl mijn collega’s het vrijwel allemaal heel snel erg druk kregen. Al snel deed iedereen wat hij het beste kon, iedereen droeg zijn steentje bij. Nu, als ik dit schrijf ruim zes weken later, hebben we nog een enorme berg werk liggen. Maar er zijn al duizenden schades–zoals dat heet- afgerapporteerd. Oftewel, alles is geregeld voor de klant. Helaas kunnen we niet iedereen even snel helpen, bijvoorbeeld omdat de schade groot is. Of omdat onze partners, zoals dakdekkers een wachtlijst hebben. Maar we hebben het overzicht en werken elke dag keihard om onze klanten te helpen. Nog steeds.

Want bij een calamiteit staat niemand aan de zijlijn.

Van tennisbal tot speelbal van de natuur

“Hagelstenen zo groot als tennisballen vielen met bakken tegelijk uit de lucht. Woningen compleet vernield. Kassen waarvan alleen geraamtes nog staan. Auto's onherstelbaar gehavend. Voor de één lastig, voor de ander een aanslag op de broodwinning. Groot en kleiner leed dat me aangreep tijdens de talloze telefoontjes van onze klanten. Op dat moment realiseer je je pas dat je een speelbal bent van de natuur.”

Helpende handen

“Rampen, vaak ver weg in nieuwsberichten. Maar nu zo dichtbij en zowat in onze achtertuin. Je kunt pas zeggen wat het met je doet als je het zelf hebt ervaren. Het riep bij mij het gevoel op: ik wil er zijn voor onze klanten. Achmea Claims Organisatie (ACO), de afdeling die schades afhandelt, vroeg met spoed 55 extra mensen uit onze eigen organisatie. Van koffiejuffrouw tot directeur, alle hulp is welkom om de telefoontjes van onze, soms een uur lang wachtende, klanten op te vangen.”

Altijd op zoek naar een oplossing

“Als management ondersteuner ben ik vooral servicegericht en dienstverlenend. Dat zit mij in het bloed. Sinds 2005 werk ik met veel liefde bij Interpolis. Een bedrijf waar saamhorigheid, hard werken en klantgerichtheid samenkomen. Natuurlijk gaan er dingen fout. Maar altijd denken onze collega's mee om tot een oplossing te komen. Hoe bizar het ook klinkt, in tijden van extreme drukte veroorzaakt door calamiteiten, MOET ik iets doen voor onze klanten. Maar een omvang van een dergelijke speling van de natuur, kun je je daarop voorbereiden? Nee, denk ik. Samenwerken aan een oplossing en mogelijkheden creëren voor de klant: dat wel!”

Handen uit de mouwen

“Stapels werk liggen op me te wachten: de steeds wijzigende agenda van mijn manager, te organiseren bijeenkomsten, zakenreizen en administratie. Daarbij een veranderende organisatie waarin collega's noodgedwongen afscheid van elkaar moeten nemen en weer een weg moeten vinden om hetzelfde werk met minder mensen te klaren.

Maar waar draait het nu echt om? Klanten! Interpolis heeft een goed pakket aan verzekeringen en daar moet je als klant op kunnen rekenen! Zeker in tijden van onzekerheid en calamiteiten. Dus als het nodig is, schuif ik al het andere werk aan de kant. Handen uit de mouwen. Met een toch ietwat bibberige stem sta ik mijn eerste klant in mijn tijdelijke nieuwe functie te woord.”

Klanten bijten niet

“Nee, klanten bijten niet. Maar wat staat je te wachten als je de telefoon opneemt? Hoe reageren ze? Boos? Emotioneel? Of juist begripvol? Mijn collega's van ACO staan dagelijks klaar voor klanten met kleine en grote schades. Ik ben echter niet die professionele schade adviseur met een pasklaar antwoord op inhoudelijke vragen. Wel kan ik de gesprekspartner zijn die probeert het verschil te maken. Door begrip te tonen. Je in te leven en vertrouwen te geven.”

Al jaren trouwe klant en nog nooit teleurgesteld

“Maar gezien de reacties kon ik er echt voor klanten zijn. Ze waren lovend. Dankbaar ook. Klanten die blij zijn met een luisterend oor, die zich begrepen voelen en vertrouwen hebben. Enkele reacties van klanten die me bij blijven:

• 'Wat fijn dat jullie er alles aan doen om dit zo goed mogelijk af te wikkelen'
• 'Als ik jullie bel dan weet ik dat het geregeld wordt'
• 'Ik heb al zoveel verzekeringen gehad maar hier voel ik me thuis'
• 'Al jaren trouwe klant en ik ben nog nooit teleurgesteld'

Waar gewerkt wordt, worden fouten gemaakt. Zo waren er klanten waarbij de afwikkeling van de opgelopen schade niet naar tevredenheid verloopt. Dan luister je naar irritaties, brengt daar begrip voor op: dat haalt de kou uit de lucht. Een woedende klant sloot ons gesprek af met een enorm compliment. Op plat Brabants, zei hij: 'Vrouwke, ge het men verrekte goed ut d'n braand geholpen. Degge bedankt zet, da witte! Dat is waarvoor je het doet en dat geeft een kick!”

Interpolianen, een prachtig volk

“Het eerste half jaar van 2016 is achter de rug. Met een aangekondigde winstwaarschuwing als gevolg van alle schade. Dan ben ik juist nu nog meer vervuld van trots: al 11 jaar maak ik onderdeel uit van de 'Interpolianen'. Een 'volk' dat dag in, dag uit probeert het beste resultaat te behalen voor de klant. Hard werkende mensen met een Bourgondische inslag waar je als klant op kan vertrouwen. Waarbij het, als het er op aankomt, niet toe doet welke functie je uitoefent. Er telt één ding: zij aan zij, om waar dat kan, schades van allerlei soorten omvang te verzachten.”

“Patricia leert de jongeren naar zichzelf kijken zodat ze niet meer de schuld van hun situatie bij anderen neerleggen.”

“In Amsterdam Osdorp wonen veel jongeren die hun school niet hebben afgemaakt en geen baan hebben. Mijn indruk is, dat veel van die jongeren niet eens weten hoe andere mensen aan een baan komen. Vaak denken ze dat die mensen stomweg geluk hebben. Dat je daar hard voor moet werken hebben ze vaak van huis uit niet meegekregen. Ook op tegenslagen zijn ze niet voorbereid, terwijl die toch echt bij het leven horen.”

“In 2015 hielp Patricia tweehonderd jongeren aan een baan.”

“Elke vrijdag zie ik nieuwe gezichten. Die jongeren worden meegenomen door de anderen. Maar ook de jongeren met een baan blijven maar komen. Ze voelen zich daar thuis, zijn onder elkaar, delen hun succesjes en corrigeren elkaar.”

“Ik help Patricia met het maken van de kostprijsberekeningen voor het binnenhalen van opdrachten bij onder meer het UWV, GAK en de stadsdelen.”

“Als ze binnenkomen hebben ze geen idee wat ze nou wél of niet kunnen. Ze hebben ook geen idee hoe hoog hun schulden zijn.”

“Waarom vraag je je oom met die bakkerij niet of hij werk heeft? Of die tante met een kapsalon? Patricia leert de jongeren hun netwerk te gebruiken.”

“Ze springen een gat in de lucht als hun schuld niet vijftigduizend maar vijftienduizend euro blijkt te zijn.”

“Een blanke jongen uit Katwijk benader je anders dan een jongen uit Osdorp. Instanties in Nederland hebben vaak maar één methode om verschillende doelgroepen te benaderen.”

“In 1970 kwamen we voor de eerste keer in Nederland wonen om in 1975 weer terug te keren naar Suriname. Mijn ouders wilden het land helpen opbouwen. In 1978 waren we weer terug. Waar ik goed in ben geworden is het leggen van contacten, afscheid nemen en weer vrienden maken.”

“De eerste paar dagen in Amsterdam kan ik me nog goed herinneren. Het was grijs, koud en mistig. Ik verbaasde me over al die flats in de Bijlmer. Ik dacht dat Nederland volstond met ziekenhuizen.”

“In Suriname leerde je op school heel veel over Nederland. Ik kende de Nederlandse kaart beter uit mijn hoofd dan de Surinaamse. Vreemd eigenlijk.”

“Mijn vader had het moeilijk in Nederland. Hij idealiseerde zijn geboorteland. Hij zat bovendien nogal aan huis gebakken. In Suriname had je altijd een huis vol met vrienden. Hier was dat niet zo.”

“Bij de terugkeer in Suriname, namen weinig collega’s meer dingen van mijn vader aan. Ze zagen hem als een Surinamer uit Holland die even kwam vertellen hoe het moest.”

“Solidariteit? Daar zit ik dubbel in. Ik vind dat je mensen moet helpen om kansen te creëren voor zichzelf, maar daarna moeten ze het zelf doen, hebben ze het in eigen hand.”

“De Surinaamse opvoeding is consequent en duidelijk: Wat jij niet wil dat jou geschiedt, doe dat bij een ander niet.’”

“Patricia nam laatst een kandidaat mee naar een congres om zijn verhaal te vertellen. Een succesverhaal. Hij stond in de gang te wachten voordat hij het podium op mocht, toen de bedrijfsleider van het congrescentrum op hoge poten op hem af kwam benen. Wat-ie daar wel niet deed? Of-ie niet weg kon gaan? De jongen vertelde rustig dat hij een van de sprekers was, maar ontplofte toen hij een duw kreeg en gemaand werd om op te rotten. Hij werkte de bedrijfsleider naar de grond. Nadat de jongen aan iedereen had moeten uitleggen dat hij dagelijks met dit soort situaties te maken kreeg, bood iedereen hem ter plekke excuses aan.”

“Mijn ouders hebben de eerste tien jaar van hun leven in Nederland aan de kant geschoven om ervoor te zorgen dat 80 andere familieleden uit de oorlog konden ontsnappen.”

“Groepsgevoel, mensen ondersteunen die het niet zo goed hebben als jij, respect voor ouderen, dat zit heel diep in onze cultuur.”

“Voor mijn onderzoek ontmoette ik een Afghaanse man die al 17-jaar vastzit in Nederland. Hij wordt verdacht van oorlogsmisdaden. Hij mag hier niet blijven en wordt ook niet het land uitgezet. Schuldig of niet, ze hebben zijn basisrechten ontnomen. Al die jaren wordt hij volledig onderhouden door de Afghaanse gemeenschap.”

“Het psychologische effect van deze 1F-status is mensonterend.”

“Ik ben geen ervaringsdeskundige, maar dat had ik heel goed kunnen zijn, met mijn vluchtelingenachtergrond. Kinderen hebben van alles meegemaakt tijdens de vlucht. Het is een heel kwetsbare groep en hun ouders hebben in de regel psychische klachten.”

“Zelf heb ik weinig problemen gekend. Bij ons thuis hadden we een heel open cultuur, mijn vader had wel last van een posttraumatische stressstoornis en depressies, maar daarover werd gewoon gepraat. Uitzonderlijk, want praten over psychische problemen is taboe in de Afghaanse cultuur.”

“Bij kinderrechten in Nederland gaat de natuurlijke aandacht uit naar probleemgebieden: gezinnen op bijstandsniveau of asielzoekers. We gaan daarin veel te snel voorbij aan ouders die beide carrière maken. Omdat ze het financieel goed voor elkaar hebben, zou er in deze gezinnen niks aan de hand zijn. Het tegendeel is vaker waar.” “Ik zat op het Rijnlands Lyceum in Oegstgeest, een elitaire school. In de tweede klas had een meisje uit een welvarende familie haar polsen doorgesneden op de wc. Niemand had oog gehad voor wat er zich afspeelde in het gezin.”

“Het verdrag van de Verenigde Naties voor de rechten van het kind, is opgesteld om de omstandigheden te verbeteren van kinderen die de meest basale dingen misten.”

“Op de landenlijst voor kinderenrechten, die de VN elk jaar opstelt, scoort Nederland slecht. Kinderen krijgen geen hulp op het juiste moment en worden onvoldoende betrokken bij het maken van overheidsbeleid.”

“Als er een vriend of vriendinnetje in de problemen zit, weten kinderen niet zo goed wat ze moeten doen. Daarom hebben we samen met kinderen op de basisschool een KinderMeldcode ontwikkeld waarmee ze een klasgenootje heel simpel kunnen helpen: zoek een volwassene die naar je luistert, die je vertrouwt en helpt.”

“KinderrechtenNU wil kinderrechten preventief inzetten om kinderen weerbaarder en sterker te maken.”

“Scheiden, kindermishandeling, huiselijk geweld, pesten… Alle kinderen komen samen in het onderwijs. Op die plek kunnen wij ze het beste bewust maken van hun rechten.”

“Kinderrechten zijn in Nederland pas gaan leven na het verhaal van Iqbal Masih. Een Pakistaanse jongen die op zijn tiende wist te ontsnappen aan kinderarbeid en hielp 3000 andere kinderen bevrijden. In 1995 werd hij op zijn twaalfde neergeschoten. Naar aanleiding van zijn dood heeft Willemijn Dupuis – oprichtster van KinderrechtenNU - een monument tegen de kinderarbeid neergezet in Delft.”

“Er zijn 119 duizend kindermishandelingen per jaar in Nederland. Dat kan fysiek of psychisch zijn.”

“Om me heen heb ik gezien hoe belangrijk het is om hulp te bieden. Ouders van een goede vriendin waren verwikkeld in een vechtscheiding. Nu is ze 30 jaar en onder behandeling van een psycholoog. Dit was heel anders gelopen, als men er in een veel vroeger stadium bij was geweest.”

“Het is verstandig om onze kinderrechtenchecklist aan alle ouders in Nederland te verstrekken. Cadeau van de samenleving voor opvoeders.”

“Op basisscholen vragen wij kinderen waar zij denken recht op te hebben. Genoeg slaap, aandacht, liefde, niet geslagen worden… Kinderen benoemen de onderwerpen zelf. Ook de pijnonderwerpen. Zo leren we ze spelenderwijs inzien, als iets niet in orde is en wat je nodig hebt om op te groeien.”

“De overheid wil een participatiemaatschappij. Participeren moet je leren. Als je kinderen leert participeren – laat meedenken bij het gemeentebeleid - dan krijg je ook participerende burgers.”

“Iemand is iemand door de ander. Anderen zien mij en daardoor ervaar ik een gevoel van gezien worden en er bij zijn. Dat is de betekenis van Ubuntu die ik in Zuid-Afrika heb leren kennen. Ubuntu is een veelomvattende Zulu-term voor solidariteit."

"Vlak na de val van het Apartheidsregime gaf ik les aan donkere vrouwen. Nergens ter wereld ervoer ik zoveel gastvrijheid en saamhorigheid als daar. Wanneer er iets emotioneels gebeurde, en dat was nogal eens, begonnen de vrouwen spontaan te zingen. Vierstemmig, vol levenskracht en hoop. Dan schoot ik vol. Het was hun manier om vreugde en verdriet te uiten. In Zuid-Afrika heb ik een heel andere vorm van eenheid en emotie gevoeld, dan ik in Nederland gewend was."

"Hier in ons land, hebben we eerder de neiging om dingen die ons overkomen voor ons te houden en de emoties naar binnen te slikken. Dan krijg je veel sneller het gevoel dat je er alleen voor staat. Maar in Zuid-Afrika, zag ik de mensen met elkaar delen. Community sense. Dat missen wij, de drang en de lef om samen de diepgang van emoties en het leven te vieren."

"Samen zingen verbindt mensen. Ik heb weleens samenzang gedaan aan het begin van conferenties. Spannend maar het lukte! Stonden managers in pak, onder begeleiding van een professionele zanger, elkaar toe te zingen met Afrikaanse begroetingsliederen. Zo ontzettend gaaf. Wat voor een sfeer er dan ontstaat; plezier, openheid, saamhorigheid…"

"Ubuntu gebruiken we vaker in de leerprocessen van de academie. Op een speelse manier brengen we mensen samen om elkaar al lerende, beter te leren kennen en waarderen. Achmea heeft natuurlijk een rijke schakering aan bedrijfsonderdelen en merken, waarin niet iedereen elkaar zomaar voldoende kent en opzoekt. Daarom is het goed om de mens achter de medewerker te ontdekken."

"Wanneer je een doel hebt, voel je meer eenheid."

"Ik kom uit Delfzijl, een bakkersgezin met 9 kinderen. Mijn vader was heel ondernemend en startte in zijn leven een groot bedrijf en winkels. Daar was ik graag. Met name in de zomervakanties. Vanaf mijn zestiende mocht ik zelfstandig een van de winkels runnen. Fantastisch."

"Op onze streng gereformeerde school zag ik hoe onderwijs niet moest. Sturen op beloning en straf. Kinderen werden soms voor de groep vernederd. Dat is een van de slechtste dingen die je als leraar kunt doen. Dan beschadig je iemand en krijg je duikgedrag. Durf je je nek niet meer uit te steken. Ook in organisaties zie je helaas soms angstcultuur."

"Ik zie de rol van een leraar als facilitator van de ontwikkeling van de leerling door hem het randje van zijn kunnen te laten opzoeken."

"Mensen vinden mij vaak nogal direct. Dat klopt wel. Ik uit me snel en ben niet iemand, die een blad voor de mond neemt. Maar ik zorg er altijd voor, dat niemand zich ooit buitengesloten voelt."

"Solidariteit kun je heel dicht bij huis beginnen. Als iedereen op de wereld het met één persoon goedmaakt, waarmee hij of zij niet on speaking terms is, dan zouden we wel eens een heel andere wereld kunnen hebben."

"Verander de wereld, begin bij jezelf."

"Ik wil me inzetten voor de dialoog. Mensen stellen elkaar geen of weinig vragen, of nemen niet de tijd of moeite naar een ander te luisteren. Daar zou ik graag mijn steentje aan bijdragen dat dit verbetert en het goede gesprek de gewoonste zaak van de wereld maken. Beetje zoals de oude Grieken zeg maar."

"'De Nederlandse identiteit bestaat niet. Nederland is te veelzijdig om in één cliché te vatten,' zei koningin Máxima toen ze nog prinses was. Daar ben ik het roerend mee eens. Het wordt tijd om meer aandacht te krijgen voor onze roots, waarin we eeuwenlang open stonden voor immigratie. Achmea heeft altijd de kracht van diversiteit in haar motto gehad. Dat geldt voor bedrijfscultuur maar dan natuurlijk ook voor mensen."

"Ik had drie dromen toen ik ging studeren: de wereld rondreizen, wonen in een Zuid-Europese stad en een gave baan. Nog voor ik afstudeerde vinkte ik de eerste twee af, maar een baan waar ik echt gelukkig van word, heb ik nog nooit gehad.”

“65 procent van de mensen werkt om geld te verdienen, 25 procent saboteert de boel (werkt tegen) en minder dan 10 procent heeft plezier in het werk. Verdrietige getallen vind ik het.”

“Ongelukkig zijn in je werk is een wereldprobleem, maar niemand doet er echt iets aan. Kennelijk accepteren mensen de status quo.”

“In de Maslow-piramide zijn onze basisbehoeften vervuld. We zijn door welvaart en hogere opleidingen andere zaken belangrijker gaan vinden, zoals gelukkig zijn.”

“Na mijn master in Barcelona vond ik een baan bij een innovatielaboratorium van een groot Duits bedrijf. Ze hadden een employability turnover van 75 procent. Bijna iedereen vertrok na twee jaar.”

“Ook ik raakte gefrustreerd. Er was een volledig gebrek aan transparantie en een verstikkende hiërarchie. Alhoewel ons laboratorium werd gezien als prestigeproject, leek niemand echt op ons te zitten wachten. Nieuwsgierigheid naar wat we nou werkelijk deden, was er niet.”

“Ik las in die tijd veel boeken van ondernemers zoals Ricardo Semler en Richard Branson. Zij beschreven de manier waarop je werknemers wel gelukkig kunt maken. Die kennis probeerde ik naar mijn baan te vertalen. Zo skipte ik nutteloze meetings, ging mijn eigen werktijden hanteren en probeerde nieuwe doelen te formuleren. Het hielp niks. Met mijn ideeën kwam ik tot een bepaalde laag in de organisatie en dan stokte het.”

“Nadat het bedrijf een ‘anonieme audit’ deed naar onze klachten, werden de contracten van twee collega’s niet meer verlengd en diende een andere collega op een nieuw project aan de slag te gaan. Dat was voor mij de druppel. Ik heb ontslag genomen en ben met Corporate Rebels begonnen.”

“Ik ben nog maar net terug uit Amerika waar ik bij Ari Weinzweig ben geweest. Hij is oprichter van de Zingerman’s Community, dat is een bedrijvengroep, die zich onder meer richt op restaurants en bakkerijen. ‘Hé, dat is Ari,’ zei mijn maatje, toen we de avond voor onze ontmoeting in een van zijn restaurants aten. Bleek de CEO zelf het water aan tafel te brengen. Een bedrijf met meer dan 500 mensen en 70 miljoen euro omzet per jaar. Elke avond doet hij dat in een van zijn zaken. Een baas die zo bescheiden is om het water te schenken… Wow.”

“Ari wil zijn geld niet tellen, maar met zijn bedrijf een positieve impact hebben op het leven. Dat is anders dan we in het kapitalisme vaak zien, waarin het draait om de aandeelhouders en een verdubbeling van de winsten. Gek genoeg halen bedrijven die heel erg goed voor hun werknemers zorgen, ook heel hoge winsten.”

“Met open mond heb ik geluisterd naar 17- en 18-jarige jongens, die op de ‘ontdooisessies’ van Ari kwamen (introductielessen voor nieuwe mensen die net een paar maanden bij hem werken). Ik heb pubers nog nooit zo verstandig horen spreken. Zo vonden ze dat ze eindelijk een bijdrage konden leveren aan de maatschappij en mochten ze nadenken over hun geluk. Door de waarden van het bedrijf, waren ze persoonlijk gegroeid en hun omgeving meer gaan waarderen.”

“De grootste leiders zitten tussen de mensen, zijn benaderbaar en faciliteren alles wat er door de medewerkers aan ze wordt gevraagd. In plaats van erover te praten, doen ze het gewoon.”

“Veel start-ups willen hun bedrijf laten groeien in de sfeer van de begintijd, toen ze nog pizza’s met elkaar aten en Red Bull’s dronken. Nul bureaucratie en geluk voor iedereen die er werkt.”

“Finext in Den Haag is een consultancybedrijf met 150 medewerkers. Er werkt geen enkele manager, baas of directeur. Het is een collectief met kleine cellen, waarin alle beslissingen democratisch worden genomen. Daarmee tarten ze elk bestaand economisch organisatiemodel.”

“De meeste bedrijven hebben wel een doel, maar dat staat op de muur geschreven en is verzonnen door een consultancybureau.”

“Een hoger doel voor een bedrijf komt uit de mensen zelf. Zoals bij Buurtzorg van Jos de Blok: ‘Wij willen de beste én goedkoopste zorg van Nederland leveren.’ Dat snapt iedereen. Daar worden mensen gelukkig van: het is de reden waarom ze werken.”

“Cees Pater van de Koekjesfabriek in Veenendaal was een enorme control freak. Tot hij in rehab terechtkwam en na een maand merkte dat zijn bedrijf de beste periode ooit had gedraaid. Zonder zijn bemoeienis. Vanaf dat moment heeft hij alles omgegooid.”

“Heel vaak zien we mensen die rock bottom zijn geweest - een burn-out of verslaving hebben gehad – hun organisatie heel anders aanpakken. Ze hoeven dan niet meer te controleren en gaan uit van het goede van de mens, in plaats van het slechte.”

“Dat is stoppen met Command & Control. Vanaf onze kindertijd is er namelijk altijd wel iemand, die vertelt wat je moet doen en je straft voor de dingen die je niet kan.”

“Het is belangrijk dat mensen zich mogen ontwikkelen in elke richting die ze maar wensen. Zo ken ik in Barcelona een bedrijf, waar mensen een duikcursus mochten volgen als ze dat zouden willen. De eigenaar vertrouwt erop dat medewerkers het vanzelf terug stoppen in hun werk.”

“Vrijheid, vertrouwen, verantwoordelijkheid en transparantie zijn de belangrijkste bedrijfswaarden voor werknemersgeluk.”

“Ik wil helpen om het wereldprobleem op te lossen van mensen die ongelukkig worden van hun baan. Daarnaast wil ik goed doen, zonder dat ik een heilige hoef te zijn. Dat is voor mij solidariteit.”

“Bore outs. Dat zijn werknemers die hun tijd wel uitzitten. Daar snap ik niks van. Een baan is allang niet meer voor je hele leven. Ik ben 55 jaar, maar ik heb altijd aan mijn employability gewerkt en denk als een ondernemer: Hoe verhoog je voortdurend je marktwaarde en inzetbaarheid?”

“Als een medewerker wordt ziek gemeld, mogen wij niet weten wat hem mankeert. Volkomen terecht. Al heeft-ie last van een kromme teen. Gaat ons niks aan. Onbewust zou je namelijk toch in de verleiding komen om iets te doen met die informatie.”

“Nederland is nog ‘net zo ziek’ als Ruud Lubbers 24 jaar geleden constateerde. Er zaten toen 879.000 mensen in de WAO. In 2014 telde ons land 804.000 arbeidsongeschikten.”

“Sommige mensen zitten 10 tot 15 jaar thuis en hebben nog nooit contact gehad met het UWV. De uitkeringsinstantie zou veel meer werk moeten maken van de herbeoordeling van arbeidsongeschikten. Maar ze hebben te grote achterstanden en per jaar komen er slechts 17 extra bedrijfsartsen bij. Dat is een druppel op de gloeiende plaat.”

“In België ligt het arbeidsverzuim veel lager dan in Nederland. Daar word je - als je ziek bent - ook niet twee jaar lang doorbetaald op kosten van de werkgever.”

“De middenklasse in Nederland wordt de komende jaren hard geraakt door de automatisering. In onze sector gaat dat extra snel. Het antwoord op de automatiseringsgolf is specialisatie. Je moet een specialist worden binnen je eigen vakgebied. Dat kan ook nog als je 50-plus bent.”

“Onder de bevolking is de gemiddelde arbeidsparticipatie 65 procent. Maar bij laagopgeleiden en niet-westerse allochtonen slechts 55 procent. Grote groepen kunnen niet meekomen in onze samenleving en blijven ‘hangen’ in een uitkering.”

“Het gebrek aan participatie aan de arbeidsmarkt zal er toe leiden dat deze groepen bij elkaar blijven klitten in volle wijken. Veilig in hun eigen omgeving en samen met hun ‘lotgenoten’.”

“In de jaren ’60 woonde ik met mijn ouders in de Haagse Schilderswijk en Morgenstond. Destijds vormden deze stadsdelen een ideale mix tussen geschoolde arbeiders, middenklasse en ambtenaren. Iedereen was welkom. Families hielpen elkaar en de mensen voelden een sterke gemeenschappelijke binding. Die gemeenschapszin is volledig verdwenen Sterker nog; na tien uur ’s avonds kun je daar maar beter niet met een laptoptas over straat gaan.”

“De huidige bewoners in de wijk zijn decennialang aan hun lot overgelaten en voelen zich buitengesloten. Logisch dat deze bewoners zich niet solidair voelen met Nederland.”

“De ontwikkeling binnen deze buurten vertoont verwantschap met de verzuiling uit de jaren ‘20, ‘30 en ‘50 van de vorige eeuw. Toen waren het de katholieken, protestanten en socialisten die de samenleving in hokjes opdeelden. Nu zijn het veelal gelovige moslims, van soennitische en sjiitische komaf, en een laatste plukje ongelovige autochtonen.”

“’Iedereen is gelijk maar sommigen iets meer,’ schreef George Orwell in het boek Animal Farm. Dit is, naar ik vrees, de moeilijke waarheid over onze samenleving. Die is namelijk niet zo solidair. Neem het plan om vluchtelingen op te vangen. De algemene houding is: lang leve de vluchteling maar niet bij mij a.u.b.”

“Aan geïnstitutionaliseerd vrijwilligerswerk doe ik niet. De organisatiestructuren vind ik niet helder. Kijk voor de grap eens naar luxe kantoorpanden van internationale organisaties. Of check de salarissen van directies van vrijwilligersorganisaties. 200.000 euro jaarsalaris is zo verdiend in de top. Dit betekent overigens niet, dat ik geen vrijwilligerswerk doe. Ik bied mantelzorg aan familieleden.”

“Je zou er bijna niet meer over durven te beginnen, over solidariteit, zelfs niet binnen de Eerste Kamer-fractie van de PvdA. Solidariteit klinkt een beetje oubollig, alsof je het over een achterhaald concept hebt. Samenwerken of samen resoneert beter met deze tijd.”

“Iedereen kan pech hebben. Dan is het niet meer dan normaal dat de samenleving voor je klaarstaat om je op te vangen.”

“Ik voel me aangetrokken tot de PvdA omdat mijn wetenschappelijke inzichten zeggen dat samenlevingen die het samen doen veel beter presteren, dan samenlevingen waar iedereen voor zijn eigen belang gaat.”

“Polderen op basis van vertrouwen, zoals wij doen in het Rijnlandse model, werkt economisch beter, dan het grotere streven naar eigen belang uit de Angelsaksische wereld.”

“Uit onderzoek in Noorwegen en Finland is gebleken dat bedrijven met vrouwen in de top succesvoller zijn dan ondernemingen met een meer eenzijdige samenstelling van de directie. Met alleen maar mannen bijvoorbeeld.”

“Als je het in je eentje doet, of met alleen maar gelijkgestemden ineen groep, ontstaat er automatisch een tunnelvisie. Wanneer er voldoende verschillende diversiteit is, wordt het mogelijk tegenkrachten te ontwikkelen, onderwerpen vanuit veel meer verschillende perspectieven te bekijken en voortdurend uitgedaagd te worden om al die perspectieven tegen het licht te houden.”

“Op de Radboud Universiteit in Nijmegen doen we veel teamexperimenten met mannen en vrouwen. Zo blijkt dat mannen zich softer opstellen zodra ze weten dat ze een vrouw in het team krijgen.”

“In een weinig solidaire samenleving als de Verenigde Staten is veel meer aandacht en oog voor vrouwen in de top dan in Nederland. Logisch. Je moet daar wel als vrouw, carrière maken en werken. Je redt het anders niet om rond te komen.”

“In Nederland lopen we nog erg achter als het gaat om de economische zelfstandigheid van vrouwen en er zit weinig progressie in. Voorbeeld? Toen ik twaalf jaar geleden uit de Verenigde Staten terugkwam, was 10 procent van de hoogleraren vrouw. Nu 17 procent.”

“Als land voor vrouwen die carrière willen maken bungelen we wereldwijd onderaan. Zo laten we alleen Litouwen, Tsjechië en Cyprus achter ons bij het percentage vrouwelijke hoogleraren. Het heeft te maken met onze geschiedenis. Aan het begin van de twintigste eeuw konden rijke dames thuisblijven en hoefden niet te werken. Men vond dat dit ook voor minderbedeelde- of opgeleide vrouwen moest dit zijn weggelegd.”

“Deze geschiedenis bepaalt dat ons land nu nog steeds is ingericht op een partner die thuis blijft en er allerlei fiscale prikkels zijn waardoor het lastig blijft om carrière te maken voor een vrouw.”

“Verder zijn er diepgewortelde verwachtingen en vooroordelen. Toen verloskundige Beatrice de Graaf op de televisie kwam, was een veelgehoorde reactie toch ‘wat zal haar man ervan vinden?’ De indruk is dat alleen de bitches het halen. Aardige vrouwen worden incompetent gevonden, competente vrouwen onaardig.”

“Huisartsen, basisleraren… Wanneer beroepen door vrouwen worden gedomineerd kelderen ze in aanzien. Wanneer de vrouwen in de minderheid zijn, worden zij juist lager gewaardeerd.”

“Hoe gemêleerder de samenstelling van de groep, hoe meer respect er is voor de verschillende perspectieven en hoe gelijkmatiger de inbreng van alle leden.”

“Ik zie een verschuiving in onze samenleving. Lang was het rationele, expansieve en cijfermatige dominant, maar het beweegt nu meer naar belevingen, ervaringen en welzijn. Daar put ik hoop uit.”

“Zelfs van het gemopper op compromissen worden we in dit land gelukkig.”

“Als ik afga op de manier waarop we mensen proberen te helpen, is Nederland een solidair land. Zelfs in het meest conservatieve deel van de Eerste Kamer zie ik een grote bereidheid om klaar te staan voor mensen met pech.”

“Vergeleken met de Verenigde Staten is Nederland de hemel op aarde.”

“Voor de elite, de hogeropgeleiden in onze samenleving, is het probleem in de maatschappij onvoldoende duidelijk. Ze drijven af. Het is een schone taak voor de sociaal democratie om ze aan te sporen zich te bekommeren om mensen die het niet zo goed hebben als zij.”

Philips is een technologiebedrijf dat zich richt op innovaties op het gebied van gezondheidszorg, consumentenleefstijl en verlichting. Het bedrijf is marktleider op het gebied van cardiologische zorg, acute zorg en zorg voor thuis, energiezuinige verlichtingsoplossingen en nieuwe verlichtingstoepassingen. Maar ook op het gebied van scheerapparaten, haartrimmers en mondverzorgingsproducten. In 2014 bedroeg de omzet ruim €21.391 miljoen. Het nettoresultaat was €411 miljoen. Er werken wereldwijd bijna 115.000 medewerkers.

Corruptiepraktijken

In 2011 ontstaat veel ophef over corruptiepraktijken bij de Poolse dochter van het bedrijf. Meerdere directeuren worden beschuldigd van het systematisch omkopen van inkopers van medische apparatuur van Poolse ziekenhuizen. Philips wordt ervan verdacht hiervoor een speciaal omkopingsfonds te hebben. Het gaat in totaal om een omkopingsbedrag van € 760.000.

Als Philips dat betaalde, werden de technische inkoopspecificaties zo gewijzigd dat alleen Philips de apparatuur kon leveren.

Moet je nou nog in zo'n bedrijf blijven beleggen?

Je kunt natuurlijk zeggen: dat doen we niet meer. Maar daarmee is de corruptie niet opgelost. Daarom gaat Achmea met Philips in gesprek. Als belegger kun je proberen om de corruptie aan te pakken.

Dus legt Achmea een aantal doelstellingen op tafel bij Philips

1. Philips moet aantonen hoe het de corruptie heeft aangepakt en welke wijzigingen ze in de beheersingssystemen van het bedrijf hebben doorgevoerd om dit te voorkómen. Bij het opleggen van een schikking door bevoegde instanties moet Philips alle vereisten na komen.
2. Philips moet details van het onderzoek naar de beschuldigingen openbaar te maken.

Wanneer zijn we tevreden?

We zijn tevreden als beide doelstellingen binnen 3 jaar zijn behaald.

De gesprekken verlopen succesvol

In 2012 start Philips als reactie op het schandaal met het wereldwijd uitrollen van een nieuwe leermodule over anticorruptie. In 2013 nemen we het gesprek met het bedrijf, samen met andere partijen, serieus ter hand. De General Business Principles die elk jaar met alle medewerkers worden gedeeld, bevatten een specifieke aanwijzing over hoe om te gaan met corruptie. Andere maatregelen zijn verplichte verantwoording door alle bedrijfsonderdelen over de aanpak van corruptie en het onderzoeken van de juistheid en volledigheid van deze verantwoordingen.

In 2013 wordt de zaak juridisch voor 4,5 miljoen dollar geschikt met de Securities and Exchange Commission (SEC), de Amerikaanse toezichthouder van de verschillende effectenbeurzen. Aan het eind van dat jaar worden 3 medewerkers, waaronder directeuren, veroordeeld. Verder rolt Philips haar nieuwe ethiekrichtlijn uit. Daarmee kunnen medewerkers anoniem (corruptie)incidenten melden.

In 2014 blijkt in gesprek met Philips dat zij hun compliancesysteem hebben versterkt

Verder is het bedrijf nu transparant over het aantal overtredingen dat heeft plaatsgevonden. Ook worden externe partijen als intermediairs voortaan via zorgvuldig onderzoek beoordeeld op betrouwbaarheid en integriteit.

In 2015 wordt het aantal maatregelen ter voorkóming van corruptie verder uitgebreid

Dat doet Philips onder meer met:

• Een interne communicatiecampagne om alle medewerkers te trainen in het voorkómen en identificeren van omkopings- en corruptierisico's. Ook leren ze wat ze moeten doen in geval van overtreding.
• Het invoeren van een klokkenluidersregeling, met gebruikmaking van een hotline voor externe medewerkers.
• Het gebruik van een integriteitsvragenlijst. Daarmee wordt gemeten in welke mate medewerkers hun werkomgeving als integer beoordelen.
• Tussen 2013 en '14 ontslaat Philips meer dan 50 medewerkers als direct gevolg van het schenden van de General Business Principles.

Met deze set van maatregelen concluderen we dat de eerste doelstelling is behaald

Wat betreft de tweede doelstelling heeft Philips een schikking getroffen met de SEC. Het bedrijf laat niets los over details over het interne onderzoek naar de fraudezaak. De zichtbare maatregelen als het ontslaan en disciplinair straffen van Poolse medewerkers, het vervangen van het management van de Poolse vestiging en het doorvoeren van belangrijke wijzigingen in Philips' interne beheerssystemen, overtuigen ons ervan dat de genomen maatregelen effectief zijn geweest. Dit wordt ondersteund door het officiële onderzoeksdocument van de SEC. Dat wordt als belangrijke bron gezien voor de bevestiging dat de interne onderzoeken door Philips goed zijn uitgevoerd.

Met het behalen van de eerste doelstelling en het gedeeltelijk behalen van de tweede doelstelling, hebben we de dialoog met Philips succesvol afgerond.

Met 1 million hockey legs is Floris Jan Bovelander business gezant voor het Nederlandse bedrijfsleven in India. Tegelijkertijd probeert de olympisch kampioen 500.000 kinderen voor de hockeysport te winnen. “De hockeystick is als een vriend van me.”

“Bij het woord solidariteit moet ik aan Lech Walesa denken: Solidarnosc. Ik had zelfs zijn poster op mijn kamer hangen. Onze generatie heeft de val van het Oostblok intens beleefd.”

“Ik vind het leuk om mensen te helpen en er samen iets van te maken. Je leeft niet voor jezelf, maar met elkaar.”

“Teamsport is per definitie een oefening in solidariteit. Je leert met elkaar omgaan en op elkaar te vertrouwen. Als je alles alleen doet, win je niet.”

“Op het moment dat kinderen tools krijgen om zichzelf te ontwikkelen, dan gaan ze zichzelf ook ontwikkelen. Nadenken over hun leven. Dat proberen we wel mee te geven, zowel hier in India als in Nederland”

“Als je in Nederland een hockeytraining geeft, dan roept de helft van de kinderen: ‘ja maar Pietje zegt…' Vervolgens komt er een eindeloze discussie op gang. In Nederland zijn we doorgeslagen om over van alles en niets onze mening te geven.”

“Afspraken maken, je verlies nemen, evalueren waarom je hebt verloren en plannen maken hoe we het de volgende keer beter gaan doen. Dat zijn waarden die je vanuit de sport mee krijgt en die je in het dagelijks leven nodig hebt.”

“Je kan altijd anderen de schuld blijven geven, maar uiteindelijk ga je daarmee nooit winnen. Op een ding heb je werkelijk invloed en dat is jezelf. Houd je daarom vooral bezig met de dingen waarop je invloed hebt. Dat heb ik geleerd van het hockey.”

“In een team is onderling respect de basis van solidariteit. Gewoon van elkaar weten en voelen, dat je je stinkende beste doet. Het gaat pas knagen als er eentje verzaakt, omdat hij de avond van tevoren te laat naar bed is gegaan, iets verkeerds heeft gegeten, geen rust heeft genomen of iets verzwijgt. Dan gaat het fout.”

“De hockeysport heeft net als het voetbal ook sociale issues, zoals agressiviteit, maar de hockeybond gaat daar heel goed mee om.”

“Kijk naar het voetbal. Je kunt wel posters ophangen over respect, maar dat heeft echt totaal geen zin. Respect laat je zien door het te hebben. Als je ziet hoe weinig respect voetballers voor elkaar opbrengen en elkaar verneuken. Al die schwalbes, al dat tenenkrommende geduik… Na de wedstrijd moet je daar gewoon een rode kaart voor durven te trekken.”

“Hockey is geen afspiegeling van de samenleving zoals voetbal. Zo zijn er nauwelijks allochtone hockeyers en de gemiddelde hockeyer verdient nog steeds bovenmodaal. Hockeyers vormen gevoelsmatig meer een groep dan voetballers.”

“Vroeger dronken we nog weleens een biertje tijdens het toernooi. Dan zeiden we dat het heel hard nodig was om even te ontspannen. Dat zal nu niet meer gebeuren.”

“Ik ben een sociale hockeyer, die af en toe een schop onder zijn hol nodig heeft. Pas als het echt spannend wordt concentreer ik mij.”

“Coach Hans Jorritsma was van het conflictmodel. Die zocht ruzies op en zorgde daarmee voor voortdurende onrust. Je liep daardoor constant op je tenen.”

“Vroeger werd er niet zoveel gevraagd, je moest gewoon luisteren. Aan onze kinderen wordt de hele dag door gevraagd wat ze willen, vinden en kunnen. Dat zie je terug in de samenleving.”

“We moeten in Nederland niet te veel problemen opzoeken die er niet zijn. Ja, Nederland gaat niet naar het EK. Maar als dat het probleem is van ons land, dan doen we het best lekker.”

“Ik ben heel anders dan mijn ouders. Mijn kinderen zijn weer heel anders dan ik. Wij boksen nog op tegen hun mobiele telefoon, die wereld, die afleiding. Ik schrik soms van alles wat er op hen afkomt. Toch denk ik niet dat mijn kinderen over 10 jaar zullen zeggen: ‘Laten we die mobiel maar wegdoen, het is toch veel leuker om gewoon met elkaar te praten.’

“Je hebt met heel veel mensen contact, maar met weinigen echt. We kijken meer naar belevingen, dan we zelf willen beleven.”

“Het is een band voor altijd, dat WK-team. Laatst waren we weer met z’n allen bij elkaar, dan is het meteen mooi. Iedereen pakt weer zijn eigen rol en doet zijn dingen. Ik wil het totaal niet vergelijken met oorlogsveteranen, het was bij ons natuurlijk maar een spel, toch hebben we wel iets beleefd met elkaar.”

“Zoals het was in mijn sportcarrière. Die intensiteit, die heb ik nooit meer teruggevonden.”

Toyota Motor Corporation behoort tot de grootste autofabrikanten ter wereld. Toyota produceert zo’n 9 miljoen voertuigen per jaar en heeft een wereldwijd marktaandeel van iets meer dan 10%. Er werken bijna 340.000 mensen.

Structurele schendingen arbeidsnormen

Toyota Motor maakt zich via dochteronderneming Toyota Philippines schuldig aan structurele schendingen van de begin¬selen van het UN Global Compact die gaan over arbeidsnormen. Veertig procent van de werknemers van Toyota Philippines heeft geen vast contract. Ze kunnen dus gemakkelijk worden ontslagen. Ook hebben ze minder rechten in vergelijking met werknemers met een vast contract. De werknemers richten een vakbond op, maar ook die wordt door Toyota Phillippines niet erkend. De meeste werknemers worden gedwongen 108 uur per week te werken. Na stakingen in 2011/2012 worden meer dan 135 stakers op staande voet ontslagen, zonder ontslagvergoeding. In een algemene verklaring zegt moederonderneming Toyota Motor dat het een lokaal probleem is dat op een lokaal niveau moet worden opgelost.

Moet je nou nog in zo’n bedrijf blijven beleggen?

Je kunt natuurlijk zeggen: dat doen we niet meer. Maar daar zijn de medewerkers van Toyota niet mee geholpen. Daarom gaat Achmea met Toyota in gesprek. Als belegger kun je proberen om de omstandigheden van de Toyota-werknemers te verbeteren.

Dus legt Achmea een aantal doelstellingen op tafel bij Toyota

1. Toyota moet aantonen dat de schendingen van de UN Global Compact principes over vakbondsvorming en gedwongen arbeid zijn opgeheven.
2. Toyota moet beleid opstellen zodat de schendingen niet nog een keer kunnen gebeuren. Toyota moet vakbondsvorming en collectieve onderhandelingen te ondersteunen, ook voor dochterondernemingen. Ook moet Toyota aantonen dat er geen sprake meer is van gedwongen arbeid. En Toyota en Toyota Philippines moeten publiekelijk te reageren op de beschuldigingen.
3. Het opgestelde beleid moet effectief worden geïmplementeerd. Toyota moet daar dus ook systemen voor ontwikkelen.
4. Toyota moet transparant zijn over de manier waarop het beleid is geïmplementeerd.
5. Toyota moet dat beleid laten controleren door een externe, onafhankelijke partij.
6. Toyota publiceert de resultaten van het onderzoek van die externe partij.
7. Toyota gaat praten over de schendingen van het UN Global Compact met belanghebbenden.
8. Toyota communiceert over de voortgang van die gesprekken.

Wanneer zijn we tevreden?

We vinden de gesprekken met Toyota succesvol als de eerste doelstellingen én 4 van de overige doelstellingen binnen 3 jaar zijn gehaald.

De gesprekken verlopen succesvol

Uit de contacten met Toyota blijkt al snel dat het Hooggerechtshof de ontslagen destijds als wettig heeft beoordeeld. Vervolgens onderhandelt het bedrijf over het verstrekken van een ontslagvergoeding van 70% aan de ontslagen werknemers. Een onafhankelijke bron bevestigt dat Toyota nu over een goedgekeurde vakbond beschikt en niet langer met schending van internationale arbeidsrechten wordt geassocieerd. Toyota heeft ook de overwerkvergoeding verhoogd. Daarmee is onze eerste doelstelling behaald.

In Toyota’s MVO rapport staan nu beleidsuitspraken over het erkennen van mensenrechten, in het bijzonder het niet toestaan van gedwongen arbeid, en het recht op vrije vakbondsvorming. , zijn onderwerp van gesprek dat wij met Toyota voeren. Onze tweede doelstelling is dus ook behaald.

Tijdens bezoeken over en weer in de tweede helft van 2014 praten we over het beheersen van risico’s op het niet naleven van arbeidsnormen en –standaarden. Toyota blijkt dergelijke standaarden te hebben opgenomen in een Consolidated Compliance checksheet. Deze checksheet moet door alle 560 dochters van het Toyota-concern worden ingevuld en gebruikt. Toyota waardeert de dialoog met ons en wil die voortzetten.

Uit bestudering van het MVO verslag over 2014 blijkt dat er een monitoringsysteem in gebruik is genomen dat Global Compactschendingen op het gebied van gedwongen arbeid en vakbondsvorming moet voorkómen. Verder is er een Human Rights and Labor CSR Countermeasures Working group ingesteld, die maatregelen moet onderzoeken die het bedrijf op deze aandachts¬gebieden moet nemen. Toyota heeft op grond daarvan nieuwe maatregelen genomen om naleving van mensenrechten en arbeidsnormen op al hun bedrijfslocaties te waarborgen. Met deze uitkomsten van de dialoog en de genomen maatregelen, zijn de 3e, 4e en 7e engagement¬doelstellingen behaald.

We hebben de dialoog met Toyota hiermee succesvol afgerond.

“Mijn huidige vriendin heeft twee kinderen, waarvan een met het syndroom van Down. Een vrolijk en leuk kind, maar je hebt er veel geduld voor nodig. Dat heb ik nu. Zelfs mijn eigen zoon zegt: 'Je bent veranderd.'”

“Uit Groningen kwamen we in Amsterdam Zuidoost wonen, anderhalf jaar na de Bijlmerramp, in de G-buurt, grenzend aan het Ganzenhoef. De meest criminele buurt van Nederland werd toen gezegd. Ik heb daar nooit veel van gemerkt. In de wijk zag je weleens groepjes drugsverslaafden en onze fietsen zijn een paar keer gejat, maar meer spannende dingen heb ik er niet meegemaakt.”

“Het gaf juist een rijk gevoel om in een buurt te wonen met mensen van allerlei verschillende nationaliteiten. Vooral de saamhorigheid van het bredere gezinsleven - dat je gewoon bij elkaar bent met ooms, tantes, oma’s en opa’s – die gemeenschapszin, die mis ik nog wel eens in onze eigen cultuur. Nederlanders zijn toch steeds meer op zichzelf. Individualistischer.”

“Toen mijn dochter – ze is hoogblond - met een Surinaams accent begon te praten, liepen we tegen onze eigen grenzen aan. Maar de deur ging dicht toen mijn zoontje thuiskwam en zei: ‘Papa, pesten ze me omdat ik blank ben?’ Ik dacht meteen: ‘Nu vertrekken we.’”

“Mijn zoontje heeft er overigens nooit veel over willen vertellen. Ook niet tegen de kinderpsycholoog, waar hij in die tijd meesprak. Die zei alleen maar, ‘liefde en aandacht’, dat maakt alles goed. Toch was hij kwetsbaar. Andere kinderen hadden hem ook al eens de opdracht gegeven iets te stelen in de supermarkt.”

“Hij heeft zijn leven nu op de rit met een huisje en baan, maar dat was wel eens anders. Drugs, drank, van allerlei dingen. Eén keer heb ik het meegemaakt dat hij ’s nachts een psychose kreeg. Het was alsof iemand anders zijn geest had overgenomen. Het lukte me niet meer om contact met hem te maken. Mijn haren stonden recht overeind van de angst. Je weet niet waar zo iemand toe in staat is.”

“Die aanval duurde meerdere dagen, maar ‘lang leve de solidariteit in Nederland’, niemand kwam ons helpen. Pas na zes weken kregen we een bezoekje van iemand van een zorginstelling. ‘Hij is wel weer in orde,’ luidde de conclusie.”

“Wanneer je in Nederland buiten het gemiddelde valt, dan heb je een probleem. Dan krijg je óf te veel óf te weinig hulp. Daardoor worden de kwetsbaren in onze samenleving op dit moment hard geraakt. Dat vind ik lastig om te verkroppen. Een samenleving moet juist solidair zijn met kwetsbare burgers. Maar de politiek maakt veel te veel keuzes, die verkeerd uitpakken voor mensen die niet voor zichzelf kunnen zorgen. En de nood neemt toe. Mijn vriendin werkt bij de Psychiatrische langdurige zorg in Amsterdam. Het is schrijnend om te zien hoe sommigen moeten leven.”

“Mijn zorg is daarom de zorg. Die is speelbal geworden van een continue proces van hervormingen en automatisering. Iedereen moet steeds efficiënter werken, maar daar zijn grenzen aan. Bepaalde zorg kan gewoon niet binnen de vastomlijnde kaders.”

“Het is sowieso de vraag wat de automatisering gaat brengen. In sneltreinvaart worden er op dit moment specialistische kennisgebieden en complexe taken van experts overgenomen. Dit betekent dat er complete bedrijfstakken gaan verdwijnen of zodanig inkrimpen dat er nog maar enkele mensen voor nodig zullen zijn. Verzekeraars, banken, notarissen… Waar gaan al die mensen straks van leven?”

“Eten, drinken, een dak boven je hoofd. Misschien worden deze levensbehoeften straks wel door robots geregeld binnen een nieuw ecosysteem. Ik denk dat we aan de vooravond staan van ingrijpende maatschappelijke veranderingen die positief zullen uitpakken voor de saamhorigheid in de samenleving.”

“Solidariteit betekent klaar staan voor elkaar, helpen, respect, verdraagzaamheid en niet meteen met je oordeel klaarstaan. Dat zie ik steeds meer verdwijnen in Nederland.”

“Mijn dochter woont in Peru. Met haar stichting La Sonrisa (http://www.stichtinglasonrisa.nl) geeft ze schoolkinderen meer zelfvertrouwen door ze te laten kickboksen en te leren lezen. Het is een harde samenleving. Als iemand straks op ze afkomt met een oneerbaar voorstel, hoeven ze niet meer toe te geven, maar kunnen ze van zich afbijten.”

“Of ze in Peru blijft, weet ze nog niet. Iquitos, de plek waar ze werkt, is gevaarlijk. Kortgeleden heeft ze voor het eerst moeten praten met de lokale baas om met rust gelaten te worden. Sindsdien krijgt ze een vrijgeleide naar haar school, maar voor hoelang nog?”

“En we krijgen in de toekomst vaker met dit soort extremen te maken, zeggen deskundigen. Gerrit Hiemstra verwelkomde ons in het nieuwe klimaat, dat overigens 35 jaar eerder van zich doet spreken dan voorspeld. Buien als die van vorige week zouden pas in 2050 voorkomen dachten we tot voor kort.”

“Hoe kunnen we Nederland bestand maken tegen hoosbuien? In Amsterdam is dit sinds twee jaar een vast agendapunt van de gemeenteraad. Op 28 juli 2014 stonden de straten van de stad in een mum van tijd blank door een wolkbreuk. In het project Rainproof werken bewoners, gemeente en bedrijven nu samen om van Amsterdam een regenbestendige stad te maken.”

“Achmea raakte in 2014 betrokken bij het project. Waternet wilde weten hoe groot de schade was van de buien op 28 juli, en welke stadsdelen het meest waren getroffen. Op basis van schademeldingen van onze Amsterdamse klanten hebben wij op postcodeniveau (6-cijferig) een schadekaart van Amsterdam gemaakt. Een neutraal data analytics bureau combineerde onze gegevens met die van Waternet en zo ontstond op basis van niet tot de persoon herleidbare informatie een goed beeld van de schade in de stad.”

“Dat is een mooi startpunt voor verder onderzoek en eventuele maatregelen. Denk aan efficiënter rioolonderhoud, de aanleg van waterbergingen en groene daken in de stad. Of aan een campagne die mensen aanzet om de tegels in de tuin in te wisselen voor gras en beplanting zodat het water makkelijker weg kan.”

“Wij hoefden niet lang na te denken over deelname aan Amsterdam Rainproof. Omdat het project helpt om overlast bij onze klanten te voorkomen of te beperken. Van ouds bieden wij verzekeringen aan om schade te vergoeden maar dat is altijd achteraf. Voorkomen is veel beter. Helemaal omdat schade door wateroverlast meestal niet over geld gaat.”

“Persoonlijke spullen die beschadigd raken, bezittingen met een emotionele waarde die verloren gaan, het feit dat je tijdelijk je huis uit moet. Dat is waar mensen door getroffen worden. Veel meer dan door de schade in euro’s. Als wij kunnen helpen om dat te vermijden, doen we dat graag.”

“Samen met Waternet kijken we nu of we bewoners kunnen helpen met op maat gemaakte adviezen. Voorbeeld: in Amsterdam zijn relatief veel souterrainwoningen. Uit onze analyse blijkt dat souterrains met een hoge drempel bij de deur meestal minder wateroverlast hebben. Tijdens de bui kun je ook nog schade voorkomen door de elektriciteit uit te schakelen of spullen te verplaatsen.”

“Dat klinkt misschien logisch maar veel mensen worden overvallen door een hoosbui en weten dan niet goed wat ze moeten doen. Met relatief kleine ingrepen voor en tijdens de buien kun je de wateroverlast verkleinen. Daar zijn mensen zich niet altijd van bewust.”

“Het mooie aan Amsterdam Rainproof is dat we door samen te werken meer meters kunnen maken op een maatschappelijk probleem. Waternet en Achmea hebben allebei een deel van de informatie. Door die te combineren ontstaat een completer beeld waarmee je mensen echt kunt helpen. Samen kunnen we iets wat alleen niet lukt: eraan bijdragen dat we vaker droge voeten houden in Nederland.”

“Ik geloof niet in harder werken. Dat houdt een keer op. Met de zweep erover werkt volgens mij niet. Mensen worden daar angstig van en gaan verkrampt werken.”

“Waarom zou je je in een bedrijf niet op eenzelfde manier met elkaar omgaan als op het moment dat je leerde fietsen? Je werd overeind geholpen door je ouders en met een duwtje in je rug reed je zo weer verder.”

“Voor de jeugd is een mobieltje of een auto van de zaak allang niet meer de trigger om te komen werken. Veel belangrijker is het, dat je als mens wordt gezien, dat je er toe doet. Jongeren hoeven niet per se in geld te groeien, maar in betekenis.”

“Ik ben gemaakt op de meelzakken, maar als zoontje van de baas wilde ik helemaal geen bakker worden. Na een korte carrière als timmerman en groenteboer ben ik toch maar het vak ingestapt. Samen met mijn broer verzon ik het Oerbrood.”

“De eerste paar jaar na de overname van Veldt koekjes, dacht ik ‘dat doe ik wel even'. Maar we groeiden zo hard… Diverse mensen haakten af met een burn-out. Zelf ging ik ook onderuit.”

“Vanaf dat moment heb ik letterlijk het organigram omgedraaid en de regie helemaal in handen gegeven van de medewerkers. De mensen op de werkvloer staan letterlijk én figuurlijk bovenaan.”

“Veel mensen weten niet waarvoor ze aan het werk zijn. Dat was bij ons ook het geval. Als ik ze vroeg: ‘wat verkopen we?’ Dan luidde het antwoord: ‘koekjes.’ Maar dat is natuurlijk niet zo. We verkopen grondstoffen, verpakking, energie, loon- en transportkosten. Wanneer je dat ziet, leer je ook kijken hoe je op een slimme manier meer marge kunt maken. Ze letten veel beter op de kosten.”

“Het hogere doel van onze onderneming is continuïteit. Volgend jaar willen wij er ook nog zijn. Iedereen snapt dat. Mensen hebben namelijk hetzelfde doel. Volgende week willen ze hun hypotheek betalen.”

“Vroeger had ik er moeite mee om iemand aan te spreken die er met de pet naar gooide. Nu geef ik gewoon aan dat-ie een gevaar oplevert voor onze continuïteit.”

“Iemand met geldzorgen, is er niet bij met zijn hoofd. Van onze boekhoudster kunnen ze leren hoe ze thuis beter kunnen omgaan met hun geld. Dat is beter dan een voorschot krijgen.”

“De betekenis van solidariteit? In het leven kan je niet alles in je eentje doen.”

“In Ede is er de laatste tijd veel rottigheid met jongeren. Een bepaalde groep is jarenlang naar het afvoerputje geschoven. Dan ga je vanzelf rare dingen doen. Met die jongens zou ik graag een bakkerij willen opzetten. Dan worden ze weer van betekenis en gewaardeerd. Trouwens, mediterraan gebak is een enorme groeiende markt.”

“Wanneer het uit Den Haag komt, gaat het niet werken. Mensen willen tegenwoordig de dingen zelf oplossen. In de gemeente Bronkhorst snappen ze dat. Daar zijn ze doorlopend met hun burgers in gesprek en vragen ze om hulp als ze ergens niet uitkomen.”

“Auto’s hebben een verplichte APK, waarom hebben we dat niet voor mensen? Een health check. Niet verplicht, maar als je het doet, scheelt het op je zorgpremie. Het zorgt bovendien voor veel minder dure reparaties achteraf.”

“Wij doen het ook. Twee mensen hadden laatst een iets te hoog cholesterolgehalte. Weet je hoe blij ze zijn dat ze daar nu iets aan kunnen doen? Eigenlijk is het zo simpel.”

“We moeten in dit land wat minder zuur doen en vaker onze successen vieren. Afgelopen weekend was ik bij de Rollende Keukens. Prachtig. En zo’n Giro door Nederland. Geweldig. Max Verstappen… Deel het elke dag.”

“De marktwerking had de zorg goedkoper moeten maken, maar het is duurder geworden. Onlangs is het ziekenhuis in Uden, waar de artsen nog ‘gewoon’ in loondienst zijn, uitgekozen tot het beste van Nederland. Hoe lang gaat het nog duren voordat de rest van land wakker wordt?”

“We zouden meer tijd moeten nemen om naar mensen te luisteren, dan worden problemen heel anders opgelost.”

“Ik ga regelmatig met mijn schoonmoeder naar het ziekenhuis om haar te helpen met gesprekken met medici. Die zijn eigenlijk alleen maar geïnteresseerd in het oplossen van een klacht. De menselijke kant van het verhaal interesseert ze niet. Jammer. In een gesprek van tien minuten kun je zoveel te weten komen over iemands leven. Dan blijken er misschien heel andere oorzaken te zijn voor medische klachten en helpt een tabletje helemaal niet.”

“Helpen zit in me. Mijn vader was voorzitter van de plaatselijke EHBO en mijn moeder bezocht eenzame mensen om een praatje mee te maken. Ik moet zelfs oppassen dat ik er niet helemaal in opga. Hulp bieden aan iedereen en mijzelf vergeten.” 

“De jeugd is niet meer bereid om zich voor langere tijd te binden. Ze hebben veel te veel te doen. Daarom heeft het Rode Kruis Ready to help bedacht. Jongeren die zich hebben opgegeven worden pas ingeschakeld wanneer het echt nodig is. Dan verlenen ze voor een kortere periode hulp. Zoals bij de opvang van de vluchtelingen, een jaar geleden. ”

“De reizen met de Henri Dunant van het Rode Kruis, vond ik altijd heel bijzonder. Het was geweldig om die mensen - die anders nooit op vakantie konden - eens heerlijk te vertroetelen.”

“Met de Nijmeegse Vierdaagse ben ik gestopt. Dat werd me te zwaar. Je moet toch om drie uur ’s nachts op en tegen middernacht kruip je weer in je bed. Het stond me bovendien tegen dat we ons steeds meer aan protocollen moesten houden. Uit angst voor mogelijke claims van wandelaars dienden alle behandelingen te worden beschreven en vastgelegd.”

“Nederland is verhard. Dat zien we ook bij sportactiviteiten. Mensen zijn fanatieker, heviger. We behandelen veel meer blessures dan vroeger. Agressie naar hulpverleners neemt ook toe. Ze kunnen het je echt heel moeilijk maken. Of zelfs op de vuist willen. Zeker als er alcohol en drugs in het spel zijn, berg je dan maar. Er zijn zoveel verschillende drugs… Dat maakt het zelfs erg lastig om goede hulp te bieden.”

“Op dit moment geef ik veel trainingen aan hulpverleners van het Rode Kruis. Infuus aanleggen, reanimeren, maar ook hoe ze met een rolstoel moeten omgaan. Ik laat de cursisten dan echt in een rolstoel zitten. De meesten schrikken zich rot. Mensen op straat gaan namelijk heel anders naar je kijken en doen. Er wordt zelfs een beetje gedaan alsof je niet meer bestaat. Alleen de persoon achter de rolstoel wordt in winkels aangesproken.”

“‘Heb ik het wel goed gedaan?’' Die vraag spookte door mijn hoofd nadat ik een man had gereanimeerd die later overleed in de ambulance. Die momenten staan in mijn geheugen gegrift. Het is een bepaalde blik, waaraan je kunt zien of iemand dood gaat.”

“4 euro per uur in plaats van 9 euro. Dat is de situatie als je 18 jaar bent en je jeugdloon ontvangt. 45 procent minder dan het minimum loon. Probeer daar maar eens van rond te komen.”

“Heel veel jongeren zijn een soort wegwerpwerknemers geworden die de kost moeten verdienen met een onzeker aantal uren. Zelfs hbo’ers en mbo’ers trekken op dit moment aan het kortste eind.”

“Godzijdank heeft het kabinet nu, voor het eerst in 41 jaar, een serieuze stap richting het afschaffen van het minimum jeugdloon. Tegelijkertijd wordt het bewijs geleverd hoe belangrijk het is om actie te voeren. Hard schreeuwen tegen de bazen helpt.”

“Ondertussen is de realiteit dat jongeren met nul-uren contracten nauwelijks een dag vrij durven vragen omdat de reactie van hun manager meestal is: ‘Oh, als het zo moet, voor jou tien anderen.’”

“Heel veel mensen willen wel werken, maar er zijn gewoon geen functies meer.”

“Een goed basisinkomen, waarvan je rond kan komen is een bestaansrecht. Ook als je niet werkt. Ik vind dat de overheid daarvoor moet zorgen, in ruil voor een tegenprestatie.”

“Om het hoofd boven water te houden nemen jongeren daarom meerdere jobs. De zogeheten stapelbanen. Dan werk je overdag in de winkel en help je ’s avonds in de horeca.”

“Mijn moeder raakte werkloos nadat mijn ouders waren gescheiden. Ze werd gekort op haar uitkering, waardoor ik moest stoppen met school. Op mijn zestiende ben ik gaan werken. Ik ben een drop-out.”

“Ik schaam me voor de problemen die ik heb, net als veel andere jongeren. Niemand is er trots op om nauwelijks of geen werk te hebben, je vaste lasten niet te kunnen betalen en schulden te krijgen.”

“Bij alles wat je koopt, al is het een brood, sta je stil. Je wordt onzeker van weinig geld en bent bang voor meer problemen. Mijn moeder is destijds haar huis kwijtgeraakt, die angst zit er bij mij diep in. Zal dit mij ook gebeuren? Geen woning, geen elektra, water afgesloten.”

“Toch zou dit niet hoeven gebeuren in ons land. Nederland valt om van de welvaart.Ik pleit daarom voor de terugkeer van de verzorgingsstaat. Met een zorgbelasting, waarin de sterkere schouders meer gaan dragen, en de overheid weer een sociaal gezicht krijgt.”

“Ik leef van 600 euro netto per maand. Daarnaast krijg ik nog een reis – en onkostenvergoeding van Young&United.”

“Om me heen hoor ik ouderen en jongeren die steeds langer met hun kwaaltjes doorlopen vanwege het eigen risico. Pas als de pijn niet meer te harden is, gaan ze naar de tandarts of een dokter.”

“Solidariteit is samenwerken aan iets beters of aan een verbetering.”

“Maar kijk om je heen, naar de mensen. Het worden allemaal eenlingen. Ik zie het hier op straat, in Rotterdam. Bijna niemand groet elkaar meer. Ze zijn alleen nog maar geïnteresseerd in hun eigen bedoening. Het motto is: als ik het maar goed heb, vind ik het allemaal wel best.”

“Zo direct ga ik weer actievoeren in Woerden. Daar komen de bazen van alle supermarkten bijeen. Ze hebben cao’s afgesloten zonder de tussenkomst van de FNV. We gaan verhaal halen omdat de cao tegen de richtlijnen ingaat van een goede baan.”

“Jongeren weten vaak totaal niet wat hun rechten én wat hun plichten zijn als ze gaan werken. Dat zou een apart vak moeten worden op school. De praktische voorbereiding op een baan.”

“Een vakbond achterhaald? Zolang er geen alternatief is, moet iemand opkomen voor de werknemers.”

"De traditionele witte blindenstok stamt uit 1930. Een geweldige uitvinding omdat blinden en slechtzienden vanaf dat moment veiliger over straat konden. In de wet werd vastgelegd dat voetgangers met zo'n stok voorrang krijgen van het overige verkeer."

"De nieuwe I-Cane Mobilo voegt een paar dingen toe aan zijn bekende voorganger. Er zitten sensoren in die waarschuwen voor obstakels in de looproute. En als je de stok met een smartphone verbindt, werkt het als een navigatiemiddel."

"Bovenop de stok zit een tactile arrow: een voelpijl. Daar leg je je duim op. De pijl geeft aan hoe je de ingestelde route moet volgen. Hij beweegt naar links en rechts om aan te geven welke kant je op moet. Als de stok een obstakel detecteert, voel je de pijl naar boven gaan. Naar beneden, betekent dat de weg weer vrij is."

"De nieuwe blindenstok haalt het onbekende dichterbij. Door de navigatie kunnen blinden en slechtzienden makkelijker zelfstandig naar plekken waar ze nog nooit zijn geweest. Het vergroot hun bewegingsvrijheid en hun veiligheid. Met de oude stok tik je op de grond en kom je obstakels tegen. De I-Cane waarschuwt ook voor alles wat op borst of hoofdhoogte in de lucht hangt."

"Op Campus Party kan iedereen die dat wil onder begeleiding oefenen met de stok. Ik heb er zelf mee gelopen. Met een theedoek voor mijn ogen. Ik vond het moeilijk om me over te geven aan de stok. Toen dat lukte, werkte het goed."

"Achmea heeft de I-Cane niet uitgevonden. Wij zijn aandeelhouder. We ondersteunen financieel. Veel belangrijker is dat we onze kennis en kunde aanbieden. Achmea kent de zorgmarkt goed. Wij hebben contacten met relevante zorgverleners, instellingen en instituten. Kunnen vrij snel nagaan waar behoefte aan is, wat elders wordt ontwikkeld, contacten leggen. Kortom, helpen om de I-Cane succesvol in de markt te zetten."

"Nederland telt ongeveer 40.000 blinden en ruim 200.000 slechtzienden. Er zijn nu ongeveer 200 I-Canes in omloop. Ruim 100 in Nederland plus enkele tientallen in Scandinavië. We verwachten dat dit aantal komende jaren snel groeit. Scherpe targets hanteren we niet. Het gaat erom dat we iets aan kunnen bieden dat van waarde is voor blinden en slechtzienden."

"Achmea vergoedt de I-Cane in de aanvullende verzekering. Binnenkort is de stok ook verkrijgbaar in Duitsland."

"Samenwerken met innovatieve partijen als I-Cane is voor ons niet ongebruikelijk. Achmea Zorgparticipaties scant voortdurend wat er binnen de gezondheidszorg aan innovaties voorbij komt. Soms past iets zo goed bij onze missie dat we erin stappen. Dat doen we alleen als we ervan overtuigd zijn dat de vernieuwing de kwaliteit van leven van mensen verbetert."

"We zijn ook betrokken bij de ontwikkeling van de Neokidney, een kleine draagbare kunstnier, Pammografie, een nieuwe manier om borstkanker te detecteren en de Nanopil waarmee je straks in een heel vroeg stadium dikkedarmkanker kunt opsporen."

Dat Herman in april met de racefiets naar zijn werk ging, is op zich niet bijzonder. Dat doet hij normaal ook 2 van de 3 werkdagen. Van zijn woonplaats Haskerdijken naar Leeuwarden is ruim 26 kilometer. Zo fietst Herman (commerciële binnendienst) jaarlijks zo’n 7000 woon-werkkilometers.

18 dagen naar kantoor en terug

Maar eerlijk is eerlijk, Herman liet het tot voor kort wel een beetje van het weer afhangen. Als het regende, pakte hij meestal de auto. Voor het Low Car Diet, trok hij zich niets aan van het weer –wat in april zeker niet fantastisch was- en fietste 18 dagen achter elkaar naar kantoor en terug. Het leverde hem een spreekwoordelijke bronzen plak op en vip-kaarten voor de Giro in Apeldoorn.

Begin met een paar dagen per week

“Low Car Diet gaf toch weer extra inspiratie en motivatie. Fietsen naar je werk is heerlijk, dat lees je ook in de verslagen van andere deelnemers. Als je minder dan 20 kilometer van je werk woont, moet je met een goed excuus komen om niet geregeld met de fiets naar kantoor te gaan. Zeker met de elektrische fietsen van tegenwoordig. Zit je al regelmatig op de racefiets, dan stelt zo’n afstand helemaal niets voor. Pak de racefiets eens door de week in plaats van in het weekend. Begin gewoon met een paar dagen in de week en ervaar de voordelen. Je wilt niet meer zonder.”

Maar het slechte weer in Nederland…?

“Het regent helemaal niet zo vaak en het waait helemaal niet zo hard als je denkt. Je wordt trouwens vanzelf sterker en wind deert je dan minder. En wie flexibel werkt, kan met behulp van Buienradar aardig tussen de buien door fietsen.”

De tijd die je kwijt bent...

“Fietsen naar je werk heeft zóveel voordelen. Je werkdag start altijd goed na een fietstocht en een lekkere douche. Je bespaart veel brandstof(kosten). Het is goed voor het milieu. Het houdt je fit. Het is ook een ideale manier om ’s middags je hoofd weer leeg te maken, en het is...”

…Oke Herman, jij wint.

"Verzekeren is een belangrijk onderdeel van je dagelijks leven zonder dat je je daar altijd van bewust bent. Iedereen heeft verzekeringen. Dus als wij onze producten en diensten verbeteren, hebben heel veel mensen daar iets aan."

"Er zijn heel veel startups die een innovatief product hebben, op een vernieuwende manier werken, super ondernemend zijn of extreem klantgericht. Of, in het beste geval, dit alles combineren. Daar kunnen wij veel van leren. En zou het niet gaaf zijn als we er ook mee kunnen samenwerken? Uit die gedachte ontstond vorig jaar LAB55."

"We halen de vernieuwing letterlijk van buiten naar binnen. LAB55 zit in het Ontmoetingsgebouw bij Centraal Beheer in Apeldoorn. Het is een Seats2Meetlocatie. Iedereen, van studenten tot zelfstandig ondernemer, kan hier werken, vergaderen of koffie drinken.

"Startups en medewerkers van Achmea werken samen aan nieuwe business initiatieven voor onze klanten die bijdragen aan onze business. En we maken innovatie zichtbaar, doordat we een programma hebben gedurende het jaar met diverse activiteiten."

"Een keer per maand organiseren we een event waarop we start-ups laten pitchen voor een zaal met bestuurders en andere medewerkers van Achmea. Niet om hun product te verkopen maar om te kijken waar we elkaar kunnen helpen. Zij met hun vernieuwende ideeën. Wij met onze distributiekracht, kennis en ons netwerk."

"Scoozy pitchte, een startup die een nieuw scootmobiel maakt. Hipper en veiliger - naar eigen zeggen - dan het bestaande aanbod. Het bedrijfje is ontstaan omdat mensen na een operatie soms tijdelijk een scootmobiel nodig hebben. Die lopen er dan tegenaan dat zo'n apparaat relatief duur is en er vrij traditioneel uitziet met zo'n mandje voorop. Bovendien gebeuren er relatief veel ongelukken met scootmobielen omdat de bediening niet altijd even intuïtief is."

"Er ontstond iets gaafs in de zaal. 'Wij willen deze scootmobiel graag aanbieden in de onverzekerde zorg', zei een vertegenwoordiger van Zilveren Kruis. 'Wij gaan kijken of we er een leasecontract voor kunnen ontwikkelen', riep een collega van Centraal Beheer. En een medewerker van Schade&Inkomen zei dat hij in de data zou duiken om te achterhalen hoeveel ongelukken er met scootmobielen gebeuren en wat daarvan de oorzaak is."

"Achmea-collega's houden in LAB55 ook workshops voor belangstellende ondernemers, startups en collega's. Een van onze juristen heeft onlangs verteld over hoe je een bedrijf, als het een beetje omvang krijgt, juridisch in moet richten. Een ander hield een lezing over sociale innovatie en dinsdag wordt er een presentatie over bitcoins gegeven en het systeem erachter: de blockchain."

"De missie van LAB55 is om een innovatie ecosysteem te creëren samen met collega's, startups, ondernemers, startupnetwerken en accelerators, zoals Startupbootcamp."

"Eind mei staan we op CampusParty. Ik wil zoveel mogelijk mensen ontmoeten die dagelijks met innovatie bezig zijn. Vernieuwingen komen vaak uit een onverwachte hoek."

"Wie wil, kan speeddaten met startups en bedrijven die zich - net als wij - elke dag de vraag stellen: 'Hoe blijven we interessant voor onze klanten? We organiseren ook een meet&greet met alle startups uit ons netwerk. En we laten zien hoe LAB55 werkt. Innoveren is experimenteren en delen. Ga het gewoon doen. Maak fouten, leer ervan en ga verder."

Ze riepen: ‘Het mag hier nooit komen, zo vlakbij een voetbalveld, bij jeugd, dat gaat niet goed.’ Toch is het er gekomen. Niemand stemde tegen. Kennelijk ging het partijbelang boven het burgerbelang.”

“Voor onze wijk zit ik in een klankbordgroep om te kijken of we meer binding kunnen creëren. Er is namelijk geen eenheid. Er woont van alles; allochtonen, Polen, oudere Nederlanders, ex-gedetineerden en sinds 2013 Skaeve Huse-bewoners. Daarbij grenzen we aan de Kruidenbuurt, een wijk met veel dealers en kleine criminaliteit.”

“Kennelijk kijkt de gemeente Tilburg met een andere bril naar onze wijk. Hoe vaak we niet hebben gevraagd of we de verkeersregels kunnen aanpassen omdat ze door de wijk heen scheuren en hoe vaak we niet hebben geprobeerd de politie te mobiliseren om de snelheid te handhaven en verkeersdrempels te plaatsen… Allemaal afgeblazen. Terwijl ze pas geleden in een blanke wijk verderop, met bijna alleen maar tweeverdieners, zonder direct aanwijsbare oorzaak, een arsenaal verkeerslichten en – drempels hebben aangebracht.”

“Ik heb een groot rechtvaardigheidsgevoel. Dat wordt regelmatig getart.”

“Maar ook wij hadden de keuze; of we doen de kinderen op de hoog aangeschreven Jan Ligthart school in een keurige witte wijk, of we kiezen de lagere school in onze eigen buurt. Daar hebben we toch voor gekozen. Ik vind het belangrijk dat mijn kinderen opgroeien in een realistisch afspiegeling van de samenleving.”

“In de lokale politiek zie ik hetzelfde als in de landelijke politiek. Eerst goed voor jezelf zorgen en dan pas voor de rest. Terwijl de overheid een voorbeeldfunctie heeft, maar ik zie ze elkaar louter nawijzen en verwijten maken.”

“Begrijp me niet verkeerd, ik zou me niet thuis voelen in een volledig witte wijk. Voor geen goud wil ik de rijkdom missen van de vele culturen om me heen. Zodra het offerfeest begint, staan ze met een prachtige schaal lamsvlees voor de deur. Daar word ik heel blij van.”

“Zorg niet alleen voor jezelf, maar ook voor een ander. Dat heb ik van mijn ouders meegekregen. Ze vonden het leuk om iets voor een ander te doen en waren heel actief in het verenigingsleven. Net als wij eigenlijk.”

“Dat mis ik in de samenleving, openstaan voor anderen. Veel mensen hebben zoiets van: ‘Als ik het maar goed heb, de rest boeit me niet.’”

“Vroeger waren bij de hockeyclub wachtlijsten als je een steentje wilde bijdragen. Nu moet je vrijwilligers met een vergrootglas zoeken. Iedereen heeft het druk. Onzin. Gewoon geen zin.”

“De hele maatschappij verschuift. Het aanbod aan mogelijkheden voor mensen is zo groot geworden dat men de neiging heeft zich minder snel te binden. En als ze zich al aan een club committeren dan is het veel minder intens en van kortere duur.”

“Bij de voetbalvereniging ben ik voorzitter van het commissie ‘sportiviteit en respect’. We werken aan een positieve sfeer op de voetbalvelden. Zo spreek ik coaches en ouders aan op negatief gedrag. Gebeurt best veel. Afgelopen weekend was het weer raak. Toen bleven bloedfanatieke ouders, die denken dat hun kinderen in het eerste van PSV gaan schitteren, een scheidsrechtertje van amper 14-jaar maar toespreken: ‘Hé jongen, stop d’r toch mee, je kunt niet fluiten.’ Begrijp ik niks van. Het was zijn eerste keer. Vrijwillig.”

“Wat ik in de buurt leer, is dat het helemaal niet erg is om een buitenlandse buurman te hebben of een onaangepaste, wereldvreemde achterbuurman. Het levert mooie gesprekken op en ik word altijd gastvrij ontvangen. Mijn aanvankelijke vrees was ongegrond.”

“Toch mogen de Turken en Marokkanen in onze buurt ook meer openstaan voor andere ideeën. Ze houden te veel vast aan hun tradities en gaan bijvoorbeeld nooit in op uitnodigingen voor de verjaardagsfeestjes van onze kinderen. Dat vind ik jammer.”

“Ik ben een verwoed stripverzamelaar. Alle Kuifje-boeken ken ik helemaal uit mijn hoofd. Ik houd van die klare lijn, die tekenstijl, het strakke van Hergé. Net als Kuifje, kan ik ook niet tegen onrecht en er komt van alles op mijn pad waar ik het fijne van wil weten.”

“Zo moeten de dragende beroepen in de samenleving veel beter worden betaald. Het is raar om de beroepen die zorgen voor de ruggengraat van het land, veiligheid en kennis, zo minimaal te waarderen.”

 “Jongeren tussen de 18 en 24 jaar maken tot wel 7 keer zoveel kans op een ongeval als automobilisten tussen de 30 en 60 jaar. Dat komt omdat ze weinig ervaring hebben, sneller afgeleid zijn en risicovol gedrag vertonen. Collega Yvette Melis en ik vonden dat we per oorzaak iets moesten bedenken om de kans op ongelukken voor jongeren te verkleinen. Die gedachte was anderhalf jaar geleden het begin van het programma SlimOpWeg van Interpolis.”

“Met een rijvaardigheidstest komen jongeren beter voorbereid in het verkeer. Maar wat werkt het beste? We hebben 600 jongeren laten testen met de bestaande rijvaardigheidstraining TRIALS en twee door Interpolis ontwikkelde virtuele trainingen met een iPad en een 3d-bril (Oculus Rift). We merkten dat de effecten van de virtuele trainingen kleiner waren dan van de fysieke TRIALS en sneller wegebden.”

“Jongeren die in de campagneperiode bij Interpolis een autoverzekering afsloten, mochten gratis deelnemen aan een TRIAL. Lees: een slipcursus doen, een noodstop maken, ervaren dat je remweg bij een snelheid van 50 km per uur (27,7 meter) ruim twee keer zo lang is als bij een snelheid van 30 km per uur (13,3 meter). En met een vrachtauto de straat op. De kracht voelen van zo’n machine en de traagheid ervaren. De lange remweg, het slome optrekken. Een jongen zei bij het uitstappen: ‘Ik dacht altijd dat die chauffeurs zo suf reden, maar dat kan niet anders op zo’n ding’.”

“De jongeren die een rijvaardigheidstraining hebben gedaan, volgen we twee jaar. We vergelijken de schadelast met jongeren die geen training hebben we gedaan. Dan weten we echt wat het blijvende effect is.”

“Ik ben benieuwd wat ze op Campus Party van onze VR-rijvaardigheidstraining vinden. Ik vind het leuk om te laten zien dat een verzekeraar ook met dit soort dingen bezig is. Hoor ook graag hoe het beter kan –de ontwikkelingen in VR gaan hard – en ik hoop nieuwe contacten op te doen. Jongeren te ontmoeten die het leuk vinden om samen met ons verder te denken over oplossingen om Nederland veiliger te maken.”

“Je kunt als bedrijf alleen vernieuwen door in gesprek te zijn met mensen over waar zij tegenaan lopen en wat zij als oplossingsrichtingen zien. Zo ontstond ook het idee voor AutoModus, een app waarmee je je telefoon in de auto uitschakelt. We waren met jongeren in gesprek over wat hen afleidt in de auto. Een deelneemster vertelde dat ze niet van haar telefoon kon afblijven. Ze vroeg ons een kluisje te maken voor haar telefoon dat in het slot valt als zodra de auto start. En om haar te belonen voor goed gedrag. Dat is uiteindelijk AutoModus geworden, inmiddels door ruim 11.000 mensen gedownload.”

“Liefde is de meest intense vorm van solidariteit.”

“Het gezinsleven is daarom je eerste identificatie- of solidariteitscirkel. Dat is onvoorwaardelijk. Hoe verder je van je bed gaat, je familie, je eigen kring, des te moeilijker wordt het om solidair te zijn.”

“De crisis, de vluchtelingen en de aanslagen hebben ervoor gezorgd dat de cirkels in de afgelopen jaren steeds kleiner zijn geworden. Mensen zijn boos en bang en daardoor minder tolerant en solidair. Je ziet een terugtrekkende beweging naar nationaal en regionaal niveau. Kijk maar naar de Europese gemeenschap, die is failliet.”

“Solidariteit betekent verder kijken dan alleen je eigen belang. Hoe help je mensen in moeilijke omstandigheden en wat laat je achter om de wereld een beetje leuker te maken?”

“Naarmate de condities van een samenleving sterker zijn, is het mogelijk om je solidariteitscirkel groter te maken.”

“Ik merk het ook aan mijzelf. Onder invloed van de sociale media, ga ik steeds meer naar de kern van wat ik echt belangrijk vind: Vrienden, familie… Die zie ik steeds vaker, luister beter naar ze.”

“Een bekende internetondernemer. Ik had hem drie keer ontmoet, volgde hem online. Zonder dat we elkaar veel spraken, dacht ik hem goed te kennen. Totdat ik scrollend door Facebook het tragische bericht over zijn dood ontdekte. Een shock. Ik kwam op allerlei vragen, die ik vroeger nooit had. Hoe kan het dat ik iemand denk te kennen maar kennelijk helemaal niet ken? Hij was toch die super positieve, vrolijke en succesvolle ondernemer? En, wat nu, mag ik wel naar zijn begrafenis? Of kan ik dat niet maken? En wat zal zijn gezin wel niet denken als ik kom, die hebben mij nog nooit eerder gezien of gesproken. Zouden ze me een voyeur vinden? En welke rol speelt Facebook nou eigenlijk in mijn leven? Zijn leven? En wat blijft er van Facebook relaties over als je het echt moeilijk krijgt?”

“Onderzoek heeft inmiddels aangetoond dat mensen op de sociale media wel veel sneller met elkaar samenwerken, omdat ze, zonder dat ze elkaar hebben gesproken, heel veel van elkaar weten. Preciezer gezegd; denken te weten.”

“Echter, door toedoen van sociale media zie je in de samenleving ook een trend naar narcisme, egocentrisme en een verminderd belang van het gezin. Dat zijn somber stemmende ontwikkelingen.”

“Robots hebben geen gevoel, geen ziel. Ook niet over 50 tot 75 jaar. Met sensoren kunnen ze weliswaar een lichaamshouding uitlezen, maar geen empathie voelen. Emoties zijn belangen en belangen zijn niet te programmeren.”

“Menselijk gedrag kan overigens wel aan een robot of kunstmatige intelligentie worden toegevoegd. Denk aan herkenning, interpretatie, instructies en besluitvorming. Andere vormen zijn nog te complex.”

“Techniek en data maken het leven makkelijker en oplossingsgerichter. Het werkt bovendien democratiserend en decentraliserend. Het stelt mensen in staat om in maximale vrijheid zelf beslissingen te nemen, waardoor het werk menselijker wordt. Leemlagen van managers die controleren verdwijnen.”

“Tesla - het automerk van Elon Musk - is zo’n technisch gedreven databedrijf. In het productieproces komen er nauwelijks meer mensen aan te pas. Dit komt omdat hij met een software mind set de hardware wereld is gaan veranderen. Nu haalt hij met veel minder mensen, veel meer output dan welke autofabrikant ook. Bovendien wordt het werk veel humaner door de vereenvoudiging van processen.”

“Technologie is altijd neutraal. Het is aan de mens hoe je ermee omgaat en het inzet. Ter kwader of goeder trouw.”

“Wanneer je als organisatie geen hoger doel hebt en betekenisvol wilt zijn met een verhaal dat verbindt, dan ben je de Sjaak.”

“In Noorwegen is een energiebedrijf dat energie weggeeft aan mensen die buiten de boot vallen. Dat wordt gerealiseerd met een hoger tarief voor andere klanten, die het zich kunnen veroorloven. Het is een nieuwe vorm van solidariteit. Mooi.”

“Ik ben voor maximale openheid en transparantie. Zaken kunnen niet meer de doofpot in. Of het nu de sjoemelsoftware is, of de Panama Papers, de wereld verbetert door die openbaringen. Het wordt menselijker en eerlijker.”

“De overheid moet haar machtpositie inleveren en een kleine wendbare en personalized organisatie worden, die wendbaar en snel zaken voor burgers organiseert, oplost en inzichtelijk maakt.

“Ben jij in Nederland weleens een belangrijk document kwijtgeraakt? Een ramp. Dat komt omdat de processen nog niet zijn gedigitaliseerd en geharmoniseerd. In de Verenigde Staten doen ze dat al wel met e-governance. Ze algoritmiseren de aanvragen van documenten en vergunningen. Hoopgevend. Hetzelfde zie je in Estland met digitale paspoorten en rijbewijzen. Die staan allemaal in de cloud.”

“Maar ons land is overgeorganiseerd en overgereguleerd. Lobbyisten hebben veel te veel macht. Dat is echt een probleem. Zo worden innovaties uit China tegengewerkt en geblokkeerd door industriepolitiek. Dom. Het betekent het einde voor onze multinationals, die donderen in elkaar omdat ze veel te veel worden beschermd. Ze voelen de pijn niet meer om te innoveren. China loopt bijvoorbeeld al 15 jaar voorop met zonne-energie, terwijl ze in Eindhoven nog denken dat de hele wereld naar ze kijkt omdat ze zo briljant zijn. Het is een grote grap.”

“Wanneer ik Mark Rutte hoor zeggen, dat ie geen visie wil hebben krijg ik spontaan jeuk. Mensen schreeuwen om een purpose in dit land. Een verhaal waar ze zich achter kunnen scharen. En echt, dat is er. Nederland zou de kracht van de kleinschaligheid veel meer moeten gebruiken en voortdurend vernieuwen op de gebieden waar wij goed in zijn: Voeding, gezondheid, high tech, water en de creatieve industrie. Nederland wordt de plek in de wereld voor innovatie op deze groeigebieden.”

“Onze samenleving is er op gericht om mensen als cliënt te beschouwen en aan te spreken. Eigen profijt is het belangrijkst.”

“Fundamentele waarden, zoals solidariteit, zullen we daarom opnieuw moeten uitvinden.”

“Solidariteit zit ingebakken in de mens, maar wordt afgeleerd zodra wij het onderwijs ingaan. Op school moet je namelijk beter zijn dan het jongetje dat naast je zit. Alles is competitie, gericht om een plek te bemachtigen op de arbeidsmarkt. Het is zelfs zo ernstig, dat je, wanneer je later zelf gaat werken, wederom solidair gedrag moet aanleren in 'teamweekenden'.”

“Onderzoek onder primaten wijst uit dat hun gedrag zowel op solidariteit is gericht, als op individuele winst. Omgevingsfactoren bepalen welk gedrag de doorslag geeft.”

“In het onderwijs in Finland worden kinderen niet onderling met elkaar vergeleken. Maar met zichzelf. Dus als je niet zo goed kunt rekenen, dan wordt alleen je eigen progressie bekeken.”

“Solidariteit betekent dat je de ander helpt, omdat je, in een wisselwerking, verwacht dat je die hulp ook een keer nodig hebt.”

“Het is geen toeval dat Scandinavische landen veel beter scoren dan andere landen op het gebied van solidariteit. Uit hoofde van hun geologische ligging moesten ze ook wel; samenwerken om te overleven. Daarom hebben ze een veel groter groepsgevoel dan wij. En halen ze het ook niet in hun hoofd om vrouwen te discrimineren. Dat is 50% van de groep, die heb je hard nodig.”

“Toen er aan het begin van dit jaar actie werd gevoerd in België, tegen de schandalig lage prijzen die onze landbouwers krijgen voor hun eindproducten, zoals aardappelen en melk, was de reactie van de meeste Belgen ‘dat wisten we niet’. Pas vanaf het moment dat ze op de hoogte waren van die onrechtvaardigheid - het feit dat alle winsten naar tussenpersonen gaan - werden ze solidair met de boeren.”

“Die onwetendheid, is een teken van de tijd. Gedwongen door reclame en de media gaat onze aandacht verloren aan triviale zaken en zijn we ons niet meer bewust van de werkelijk belangrijke dingen in het leven; gezonde voeding, drinkwater, een schone lucht en nachtrust.”

“We laten ons bovendien afleiden door problemen die er niet zijn. Zo wil de politiek ons laten geloven dat we een vluchtelingencrisis hebben. Onze infrastructuur zou te krap bemeten zijn en er komen allemaal profiteurs naar ons toe. Volksverlakkerij. We hebben te maken met een relatief kleine groep mensen die we makkelijk kunnen opvangen. Maar, op deze manier leidt de politiek de aandacht af van het daadwerkelijke probleem in België en Nederland: Tewerkstelling. Door de automatisering en onze hoge productie is er steeds minder werk, waardoor een baangarantie voor iedereen een utopie is.”

“Iemand in België heeft uitgerekend dat een 30-urige werkweek makkelijk te betalen is van de bonussen van duizend bankiers in dit land. Het is daarom hoog tijd, dat we afstappen van de inkomensongelijkheid en kijken naar een herverdeling van werk.”

“Maar, ook hier zie je de politiek handelen vanuit een klassiek economische waarde met een beleid, dat indruist tegen het gemeenschappelijk belang. Ze trekken de pensioenleeftijd omhoog en spreken over een verruiming van de werkweek.”

“Dat is het probleem. De politiek wordt gerund door een kleine groep mensen, die niet meer in dienst van de gemeenschap werkt.”

“Zo was onze minister in België er als de kippen bij - net als die van jullie trouwens - om in de media te melden dat ze er alles aan zullen doen om het belastingvoordeel van grote ondernemingen niet terug te vorderen. Hoe gek kun je het maken als je een begrotingstekort hebt? Dat is geen politiek in dienst van de samenleving.”

“Ik pleit daarom voor de ‘deliberatieve democratie’. Dat lijkt op de parlementaire democratie, maar dan zonder verkiezingen. Het land wordt in dit systeem geleid door een groep mensen, die via loting, of door wetenschappelijke toewijzing, is samengesteld en representatief is voor de bevolking.”

“In Ierland is zoiets al gedaan. Daar lag de herziening van acht grondwetsartikelen zo gevoelig, dat men koos voor een ‘deliberatief proces’. Er kwam een grondwetgevende raad met een voorzitter, 33 verkozen politici en 66 gelote burgers. Die zijn er samen in geslaagd veranderingen voor te stellen, die men vanuit het huidige systeem nooit had kunnen bereiken. Zo is het gelukt om in een katholiek land als Ierland, door overleg met de civil society, het homohuwelijk mogelijk te maken. Als de politieke partijen dat hadden moeten doen, was het nooit zo ver gekomen.”

“Zinverlening – wat is er écht belangrijk - is per definitie iets wat aan de groep is voorbehouden, dat doe je niet in je eentje en ervaar je niet in je eentje. Enkel psychotische mensen doen dat.”

“Het allerbelangrijkste streven voor ons land is verbondenheid. Daarna volgt bewustwording. Die krijg je alleen met een betere nieuwsvoorziening. Voor de saamhorigheid in de samenleving hebben we een onafhankelijk nieuwsstation nodig dat wordt beschermd en gesubsidieerd.”

“We hebben mensen met veel te veel werk en mensen zonder werk, dat is in het kort samengevat ons echte maatschappelijke probleem. In de jaren ’50 schreef een aantal futuristische denkers al, dat in het jaar 2000 de arbeidsproductiviteit veel hoger zou liggen en mensen veel minder zouden gaan werken. Die boodschap is nu relevanter dan ooit.”

“Makelaars zijn net autoverkopers, niet te vertrouwen. Het is hier heel normaal dat je nog tot het moment van de sleuteloverdracht onverwacht naast het net vist”. Een goed bedoeld advies dat ik hier op één van mijn eerste dagen krijg. In een land waar woekerpolis het nooit tot woord van het jaar heeft gebracht, hebben financiële instellingen het kennelijk zo slecht nog niet. Maar laten we nou nét die makelaar hard nodig hebben.

Samen met mijn vriendin Evelien ben ik net aangekomen in Dublin om te gaan werken bij Achmea’s bedrijf Friends First. Ierland, en in het bijzonder Dublin, kent een aantal hoofdpijndossiers en het gebrek aan goede woonruimte staat hierbij met stip op één. Als iemand ons dan vertelt dat we eigenlijk nergens van uit mogen gaan, dan lijkt een toch al ingrijpende verhuizing onnodig veel spannender te worden.

Wat ons verbindt

Maar al gauw ontdek ik zelf het tegendeel. De Ierse cultuur is gebouwd op relaties. Zakelijke contacten verworden tot informele netwerken. Op het oprechte: 'How’re you doing?' is geen zakelijke prietpraat, maar een uitnodiging tot een goed gesprek. En ook ik hoef niet te denken dat ik dit kan overslaan, want dan kom ik niet tot zaken.

Veel meer dan ‘back home’ –wij Nederlanders zijn namelijk extreem taakgericht - drijft de Ierse zakelijke cultuur op de relatie. Ik ontdek dat de zoektocht naar dat wat twee mensen verbindt, de basis is voor het zakendoen. De transactie volgt dan als vanzelfsprekend. Een aspect van het (zaken-)leven hier waar ik mij heel prettig bij voel.

Overal Start-ups

Ik leer dat de crisis hard om zich heen sloeg in Ierland. Veel banen gingen verloren. En een gezin waarin de kostwinnaar plotseling werkloos thuis kwam te zitten, kwam er tot overmaat van ramp ook nog eens achter dat het gespaarde geld met het failliet van de eveneens getroffen aanbieder was vervlogen. Maar de Ieren vonden elkaar en vochten zich terug. Ze leunden op dat wat ze in eeuwen tijd met elkaar hadden opgebouwd en voegden daar de juiste vernieuwing aan toe. Dat merk ik aan alles om me heen. Er mag weer geïnvesteerd worden.

Door de crisis half afgebouwde objecten worden met veel trots vervolmaakt. En overal start-ups; tech-hoofdkantoren vestigen zich in en rond het centrum van de hoofdstad met een duidelijk doel voor ogen, mee met de flow die Ierland nu zo kenmerkt. De economie groeit en menig reisgids tipt de groene smaragd als ‘the place to visit in 2016’. Dublin bruist als nooit te voren. Bovendien maken de rake klappen van 2007 dat mensen nu verder vooruitkijken en wat van waarde is nog duidelijker willen beschermen.

Kwaliteit van leven

Friends First kijkt mee. En doet mee. De stabiele, Ierse levensverzekeraar met op dit moment zo’n 5 % marktaandeel, ziet kansen in een snel veranderende en groeiende markt. Ingegeven door mondiale ontwikkelingen: de consument wil het zelf doen, zelf bepalen, zelf regelen, zelf afsluiten. De online kansen, 24/7, snel internet en toegang tot alles. Het goed willen regelen voor familie en vrienden, de zaken voor elkaar hebben en daarnaast – heel belangrijk voor de Ieren- kwaliteit van leven. They work hard and they play even harder.

We gaan in gesprek

En zie daar mijn opdracht met een duidelijke taak en een helder doel. Online aansluiten, direct verzekeren. In een markt die klaar is voor het nieuwe, maar die tegelijkertijd nog ontzettend vertrouwt op bestaande relaties en het bekende. In een land waar ze het vooral goed willen laten regelen door iemand die ze vertrouwen, bij merken die ze vertrouwen. Samen met mijn collega’s voer ik daarom eerst gesprekken. In de tram, in de pub, de supermarkt, bij de mensen thuis, om zo de basis te leggen voor dat wat onze strategie gaat zijn.

Ik hoor een moeder die niets belangrijker vindt dan er voor zorgen dat haar kinderen straks kunnen studeren. Op een ander moment een dame die -naar eigen zeggen- niets speciaals wil, gewoon, net genoeg geld voor later om fijn te leven. Met deze voorbeelden lijkt de stip op de horizon gezet. Mijn Nederlandse taakgerichtheid zorgt voor de rode lijn, de Ierse roep naar het gesprek zorgt dat ik anders naar de dingen kijk en ook anders doe. Nu al. En juist dat inzicht is voor mij van onschatbare waarde. Voor het succes van onze nieuwe propositie, maar ik zie het ook als een verrijking voor mij privé.

Ons nieuwe thuis

Inmiddels woon ik samen met Evelien een paar weken in ons nieuwe appartement in het hart van Dublin. Al onze spullen zijn afgeleverd, en de plek waar we onze zinnen op hadden gezet, is nu ons nieuwe thuis. De plek die ons al vanaf de eerste kennismaking had gegrepen omdat het de energie van de stad combineert met de ondernemerszin van de Ier. Met aan de ene kant Google als onze buren en aan de andere kant één van de vele theaters die de stad rijk is.

Als ik nu terugkijk, dan heeft onze Ierse makelaar altijd precies gedaan wat hij heeft beloofd. Hoezo, niet te vertrouwen? Ik moet de eerste makelaar in Nederland nog tegenkomen die ons naderhand uitnodigt voor een etentje met hem en zijn vrouw. Onze Ierse makelaar voorziet ons ook nog van tips over de buurt, een goede schoonmaakster en heeft altijd tijd voor een praatje. Niet alleen vóór, maar juist ook nádat de deal gesloten is. Vertrouwen is wat ons nu verbindt. En als ik hem dan bij onze volgende ontmoeting vraag: How’re you doing?, dan weet ik dat ook hij weet dat ik het meen.”

“Ik liep met een vriend over straat in Lagos. Een stad met 15 miljoen inwoners. Het was vlak voor kerst en het schemerde al een beetje. Mijn collega’s hadden me al vaak gewaarschuwd voor die periode. Kerst is een groot ding in Nigeria. Dan moet je met cadeaus thuiskomen voor je familie. Met lege handen staan is een grote schande. Arme mensen gaan daarom op zoek naar allerlei manieren om het toch voor elkaar te krijgen.”

“Naast ons doken twee jongens op een brommer op. Ze kwamen langzaam naast ons rijden. Voor ik het wist voelde ik de loop van een pistool tegen mijn slaap. Mijn vriend kreeg er een in zijn buik. ‘Geld,’ beten ze ons toe, terwijl een de ketting van de hals van mijn vriend rukte.”

“Nadat ze ons geld, pasjes en telefoons hadden ingenomen, stoven ze weg. Mijn vriend wilde er achteraan met de auto, maar dat leek me heel onverstandig. Ik had inmiddels geleerd dat er in Nigeria makkelijk werd geschoten. Er waren regelmatig schietpartijen rondom ons kantoorgebouw, of er lagen mensen dood op straat, die ’s nacht waren geliquideerd.”

“‘Dat soort dingen gebeuren hier,’ zeiden mijn Nigeriaanse collega’s. ‘Het is ons allemaal al eens overkomen, het hoort bij het dagelijkse leven.’”

“Terug in Nederland kreeg ik last van heel veel angst. Als ik op straat liep en zag een groepje jongens staan… Oef. Dan liep ik meteen om. En thuis, kon ik zonder enige aanleiding, door doodsangsten worden bevangen. Pas sinds een paar maanden kan ik er echt over praten.”

“Voordat ik naar Nigeria ging, verloor ik op jonge leeftijd een tante die als een tweede moeder voor me was. Ik ben vanaf dat moment heel intensief gaan leven. Wilde veel doen. Na Nigeria kwam ik tot het besef, dat het niet om de hoeveelheid ervaringen gaat, maar hoe je het ervaart.”

“Ik mis soms de uitbundigheid waarmee er in Afrika wordt geleefd. Zo zag ik op een bruiloft een alles overstijgende vreugde. Nigerianen hebben veel minder last van schaamte. Ook al is het misschien niet helemaal perfect, men valt elkaar niet snel af.”

“Door de eenvoud waarmee het leven genomen wordt, waardeer je veel meer wat je hebt. Dat heb ik van Nigeria geleerd.”

“Je krijgt ook een ander perspectief op dingen. Er was daar bijvoorbeeld een strand, waar veel knappe Nigeriaanse meiden paradeerden voor de buitenlanders, de expats. In Nederland denk je snel; wat stom. Maar de vooruitzichten voor jonge vrouwen zijn daar zo moeilijk. Dus begrijp ik het, dat je een man met kansen aan de haak wil slaan.”

“Ik neem nu Skype-interviews af voor Voluntary Service Overseas. Dat doe ik met mensen die net als ik voor vrijwilligerswerk naar het buitenland willen. Ik kijk of ze geschikt zijn en stel heel persoonlijke vragen. Zoals over je seksuele geaardheid. Want als je naar een land gaat waar homoseksualiteit echt niet wordt geaccepteerd kan je in gevaarlijke situaties terechtkomen. De hamvraag is dan; hoe ga je met zo’n situatie om?”

“Na zo’n gesprek realiseren sommigen zich pas dat ze een heel nieuw leven gaan opbouwen, in plaats van aan andere baan.”

“De omgekeerde cultuurshock was het meest heftig. Daar ben je niet op voorbereid. Je komt terug in Nederland en dan moet je weer zo aan alles wennen. Er zijn maar weinig mensen die dat begrijpen of daarin geïnteresseerd zijn.”

“Ik kom uit een heel ondernemend gezin. Mijn ouders hadden een eigen autobedrijf. Van jongs af aan hebben we moeten meewerken. En mijn moeder deed ook nog eens ontzettend veel extra’s voor de school en onze sportvereniging. Ik kan wel zeggen dat vrijwilligerswerk mij met de paplepel werd ingegoten.”

Achmea is ook actief over de grens met bedrijven in Ierland, Slowakije, Turkije, Griekenland, en Australië. Met innovatieve, digitale proposities wil Achmea internationaal groeien in bestaande markten en nieuwe markten creëren. In dit blog vertelt Ryan Florijn, CFO bij de Slowaakse verzekeraar Union over zijn werk.

"Als ik midden in de zomer aankom bij ons kantoor even buiten het stadshart van Bratislava, staat er een rij mensen voor de deur te wachten. Het is warm, mensen wuiven zichzelf wat koelte toe met een zakdoek en drinken water uit zelf meegebrachte flesjes. Het gaat er gemoedelijk aan toe, mensen lijken geen haast te hebben. Verbaasd vraag ik mijn nieuwe collega’s wat al deze mensen hier doen. Blijkt dat ze gekomen zijn om bij ons voor 8 euro een reisverzekering af te sluiten.

Traditionele markt

In 2014 ben ik bij Union als CFO begonnen. Mensen sluiten bij ons gelukkig nog steeds een reisverzekering af, maar we zijn hard aan het werk om ook een aantal zaken te vernieuwen. Je moet weten dat de Slowaakse schademarkt al jaren stabiel is, met het traditionele model van agenten en tussenpersonen. Union was echter al vrij lang bezig om rechtstreeks verzekeringen aan mensen te verkopen. Daar konden we mooi op voortbouwen. We ontdekten dat de markt voor autoverzekeringen toe was aan een beetje concurrentie en besloten daar radicaal op in te spelen.

Regelrechte revolutie

Onze troefkaart is Onlia. De eerste volledig digitale verzekering in Slowakije die mensen geheel zelf kunnen afsluiten. Een regelrechte revolutie in dit land waar verzekeraars nog altijd vasthouden aan een enorme papierwinkel en eerst een fysieke inspectie van je auto willen doen voordat je überhaupt een verzekering kan afsluiten. We richten ons op een doelgroep die jong is of zich jong voelt, omdat zij flexibiliteit willen en al gewend zijn om veel via hun mobiel te doen. In onze app vullen ze hun kenteken in waarna de belangrijkste gegevens van hun auto zichtbaar worden. De schade-inspectie vooraf doen ze zelf via de app met foto’s. En als ze een aanrijding hebben, kunnen ze ook via de app eenvoudig de schade rapporteren en afhandelen.

Innovatief blijven is moeilijk

Onlia heeft laten zien dat het mogelijk is om een bestaande markt op z’n kop te zetten. We hebben dan ook een mooie prijs gekregen voor het meest innovatieve product van het jaar en de mooiste waardering was het massale kopieergedrag van onze innovaties door onze concurrenten. Maar dan begint het pas. We waren zo druk geweest met de lancering van Onlia dat we vergeten waren om al weer nieuwe features te bedenken voor de volgende release. Het is echt heel lastig om voortdurend innovatief te blijven. Continue innoveren zit niet in ons verzekeringsbloed, maar ook daar gaan we wat aan doen. We zijn op zoek naar mensen uit andere branches, zoals telecom en FMCG. Mensen die gewend zijn om steeds weer voeling te houden met wat klanten willen, over hun eigen grenzen heen kijken en vaak veel sneller kunnen schakelen als ze kansen zien. We investeren daarmee ook in overcapaciteit, zodat we echt tijd en ruimte kunnen maken om continue te werken aan vernieuwing. Daar word ik heel gelukkig van.

Best of Achmea

Ik heb veel waardering voor de spirit van ons allemaal dat we met Onlia en Union de Slowaakse verzekeringsmarkt kunnen veranderen. Heel belangrijk omdat wij ook een betekenisvolle bijdrage willen leveren aan de internationale groeiambities van Achmea. We hebben onlangs een rondje gemaakt bij onze collega’s in het buitenland en input verzameld voor onze nieuwste versie van de Onlia app. Ik vind het geweldig dat het daardoor eigenlijk een combinatie is geworden van het beste wat Achmea te bieden heeft. Die app gaan we half april lanceren. Met de nieuwe app kan je ons via een gesproken bericht je schade melden, eenvoudig foto’s of een filmpje uploaden van de situatie en met de location tracker kan je ervoor kiezen om je schade direct te laten repareren door een van de dichtstbijzijnde aangesloten schadeherstelbedrijven. Zodat je na een vervelende aanrijding snel weer op weg bent.

Fun en attractief

Wat we met Onlia gaan doen in de nabije toekomst? Laatst zag ik een filmpje van Vodafone. Zij hebben een smart jacket ontwikkeld waarmee je op de fiets veilig door het verkeer kan. Met name jongeren zitten nog al eens bellend op de fiets of slaan af zonder hun hand uit te steken. Je voert de bestemming in op je smartphone en de ledverlichting op je jas vertelt weggebruikers achter jou wanneer je links of rechts afslaat. Je kan zelfs de bestuurder bedanken met een smiley, alsof je je duim opsteekt. Heel veilig en ook nog eens reuze grappig. Hoe fantastisch zou het zijn geweest als Onlia dat had ontwikkeld om onze nadruk op veiligheid en preventie te bekrachtigen, of als we hier een verzekering aan kunnen koppelen? Wat mij betreft is dit een heel mooi voorbeeld hoe we naar de toekomst kunnen en moeten kijken. Verzekeren moet fun en attractief worden!

Voetballend ondernemen. Zo heet het boek van Benno Schildkamp (47) over een andere manier van samenwerken in organisaties. In het dagelijks leven geeft de Tukker leiding aan Food Connect, een bedrijf dat maaltijden bezorgt. Minister Asscher gaf hem de prijs voor Beste Goede Praktijk van Nederland. Schildkamp adviseerde hem over sociale innovatie.

“’Wat zou je doen?’ vroeg Asscher mij, de eerste keer dat we elkaar ontmoetten. ‘We moeten gewoon weer normaal doen,’ antwoordde ik. ‘Stoppen om alles achter dure termen te verstoppen en in plaats van functioneringsgesprekken vaker een kop koffie drinken met medewerkers.”

“In de nieuwe Flexwet staat dat je een tijdelijk contract met een werknemer op tijd moet opzeggen. Eigenlijk is dat raar. Voor iedere werkgever zou het volkomen normaal moeten zijn om iemand waarvan je afscheid neemt tijdig te informeren. Zoiets hoeft niet op papier te staan.”

“De overheid verlangt dat we voor onze ouders gaan zorgen. Dat is best lastig, blijkt in de praktijk. Onze bezorgers zien bijna dagelijks eenzame ouderen. Die eenzaamheid slaat dubbelhard toe nadat de meeste bejaardenhuizen zijn gesloten. Ik vrees dat het de fase is waarin we zitten in de samenleving. Vroeger had je gemiddeld acht kinderen per gezin. Nu twee. Dat zegt al genoeg over de hoeveelheid aandacht die je voor je ouders kunt hebben.”

“Het is goed bedoeld hoor, die participatiewet. 5% van je medewerkers moet een rugzakje hebben of een beperking. Maar dat is grote onzin. We hebben toch geen wet nodig om dit te regelen? De basis is dat je gewoon iets voor een ander hoort over te hebben. Je moet het alleen op een andere manier stimuleren dan het stellen van een quotum. Daar krijg je rillingen van.”

“Ik woon nog steeds op de boerderij van mijn opa en oma. Zo ben ik opgegroeid. Met meerdere generaties op het boerenerf. ‘Dat moet je nooit doen, je levert je privéleven in,’ adviseerden mijn vader en moeder, toen ik het idee opperde om bij ons te wonen. Als ik nu ’s avonds de oprit opdraai zwaai ik even naar pa en ma. Wij zijn solidair met onze ouders.”

“Onze bezorgers zijn vaak de enige mensen die aan de deur komen. Niet zelden treffen ze schrijnende gevallen aan. Ze vervullen een extra sociale functie. Dat is de reden waarom wij met eigen bezorgers werken. Kunnen ze direct even de vuilniszakken buiten zetten, of de post meenemen. Zo doen we iets terug voor onze klanten.”

“Een dochter van een klant mailde ons een tijdje terug: “U hebt mijn vader geholpen met de reanimatie toen hij in de gang lag. Ik had u het liefst opgegeven voor de warme douche bij Radar, maar dat is niet mijn stijl. Dus doe ik het zo.’ Kippenvel.”

“Ik ben wel directeur op papier, maar ik loop het liefst tussen de collega’s. Ik probeer te motiveren en te signaleren in plaats van een bepalende rol te pakken. Ze moeten binnen kaders vooral hun eigen gang kunnen gaan en plezier maken.”

“Wij zijn van het padje afgeraakt. Met managers zus, en managers zo. Die denken in hiërarchie, protocollen, regeltjes en MT-lagen. Er zijn maar weinig bedrijven meer, waar je jezelf kunt zijn. Om je heen hoor jij toch ook geregeld wanklanken van mensen met minder plezier in hun werk? In sommige bedrijven wordt vanaf dag 1 al het initiatief uit je geramd.”

“Het personeel heeft vaak veel betere ideeën. Daarom is het verstandig om zoveel mogelijk te luisteren en niet te zeggen wat ze moeten doen. Ik doe dat gewoon met een kop koffie. Terloops. Wat vind jij hiervan en hoe zou je het oplossen?”

“Toen ik met Rick en Rob, mijn twee zoontjes, in het FC Twente-stadion zat, dacht ik: ‘Waarom gebruik ik het voetbalstadion niet als een spiegel voor onze onderneming? Met de klanten op de tribune en onze medewerkers als team op het veld. Elf posities. De bezorgers staan op het goal en de spitsen zijn de verkopers. De ticketbox is de financiële afdeling, marketing de fanshop, de arbodienst verzorging, de assistent-scheidsrechters zijn de accountants en de scheidsrechter is de overheid met regels en wetgeving. En ik? Ik ben de coach, die begeleidt, gewoon in de dug out zit en zich niet te veel met het spel bemoeit.”

“Mensenkennis moet je echt leren in de praktijk. Ik snap niet dat er op scholen wel verplicht muziekles wordt gegeven, maar geen lessen over communicatie met anderen. Hoe ga je nou met elkaar om? Waarom reageert iemand anders? Hoe laat je iemand in zijn waarde?”

“Vrijwilligerswerk moet meer gewaardeerd worden en het is zeker geen vies woord. Ik wil ervoor pleiten om iedereen in het Nederlandse bedrijfsleven verplicht een dag per jaar in de ouderenzorg te laten werken. Dit wordt dan ook betaald door het bedrijfsleven.”

“’Tel wat je hebt en niet wat je mist,’ is de lijfspreuk van mijn vrouw. Ik heb hem geadopteerd.”

“Vandaag in de regen naar huis was iets minder. Al maakt het niet uit, na 16,8 km in krap 25 minuten ben ik al thuis en trek ik wat droogs aan. Dus so what?” Gerco van der Wilt is een van de medewerkers van Achmea die meedoet aan het Low Car Diet. Hij ging vorige week op de e-bike naar zijn werk.

"Woensdag 6 april: dit is de tweede dag dat ik gebruik kan maken van de Tesla onder de e-bikes: de Stromer ST-1. Rijdt echt geweldig, en als je een beetje doortrapt haal je de 40 km/uur met gemak. Vanochtend in alle vroegte naar het Achmea-kantoor in Leusden gereden. Vanuit Driebergen richting Austerlitz, via Quatre Bras naar landgoed den Treek. Heerlijk rustig, geen auto’s, een enkele fietser of hardloper. En twee grazende reeën in een weiland die enigszins verstoord opkeken. Ook de collega’s keken wel op toen ik met rugzak, fietstas en helm binnenkwam. Tussen de middag hebben een paar van hen die super fiets ook even geprobeerd. 'Die rooie Stromer is echt een beest' - was wel de conclusie."

Waarom doe je dit als je ook comfortabel in de auto kan zitten?
"Die vraag krijg ik nu regelmatig en die stelde ik mezelf ook vanmiddag in de regen. Ik zie voor mij 2 redenen:

Eerste reden gaat over conditie. Ik fiets met een clubje mannen op donderdagavond als het zomertijd is (net begonnen dus). We fietsen lekker door, dus moet ik kilometers maken om een beetje mee te kunnen. En dat komt er niet altijd van in mijn ‘intensieve’ bestaan, want naast mijn baan als manager binnen de divisie Oudedagsvoorziening heb ik ook nog een gezin met twee banen, 3 kinderen met scholen en sportclubs en nog allerlei clubjes en verenigingen. Dus als ik wat woon-werkverkeer kan omzetten in fietskilometers, helpt dat direct."

"Tweede reden gaat over duurzaamheid. Vind ik belangrijk en ben ik al jaren mee bezig. Zonnepanelen en een zonneboiler op het dak, deel LED verlichting, HR++ glas en spouwisolatie, steeds meer biologisch eten, duurzaam beleggen en nu ook veel de houtkachel aan. Ook in mijn omgeving mensen inspireren om iets te doen met duurzaamheid. Want als wij het niet doen, wie doet het dan wel? En eigenlijk vind ik dat fietsen naar De Meern of Leusden ook in dit rijtje thuis hoort. Deze week doe ik het nog op de e-bike, hopelijk volgende week op de racefiets. En naar Tilburg zo nu en dan met OV (niet altijd want het is 2 keer overstappen en dan nog de bus naar Locatie het Laar…)."

Rustig trappend door de buitenlucht
"Het kost allemaal meer tijd, het is gedoe met kleding (een pak aan op de fiets werkt niet echt). Je moet het dus allemaal wat beter plannen en voorbereiden. Maar ik merk dat ik er ook van geniet, zeker met deze super e-bike. Rustig trappend door de buitenlucht met 40 km per uur naar je bestemming. Heerlijk."

“Altijd bereikbaar moeten zijn is de meest verstikkende mindfuck van dit moment,” zegt notificatiefilosoof Anke Hans (29). De Utrechtse ondernemer deed onderzoek naar de invloed van de smartphone op haar leven. “Ik was verslaafd aan aandacht.”

"Ik vind mijn iPhone een waanzinnig apparaat,’ was het eerste wat filosoof Bas Haring tegen mij zei toen ik hem interviewde voor het onderzoek. Hij vond dat alles op zijn smartphone een bijdrage leverde aan zijn leven. ‘Bizar,’ dacht ik. Ik word er knettergek van en ik word ook nog eens onbeschoft. Terwijl mijn hoogste ideaal was om een beschaafd, aandachtig en vriendelijk mens te zijn.”

“Ik had geen overzicht meer van wat belangrijk voor mij was. Mijn smartphone beheerste mijn leven. Tijdens 1-op-1 gesprekken was ik soms meer bezig mijn smartphone dan het gesprek zelf. Gesprekpartners vroeg ik regelmatig te pauzeren zodat ik de telefoon kon opnemen.”

“Qua berichten maakt het niet uit wat je krijgt, als je maar wat krijgt.”

“Het is de verwachtingsstress; wie heeft er nu weer wat gestuurd? Constant wil je worden bevestigd, dat je relevant bent. Aandacht van iemand krijgen. Zelf stuurde ik ook allerlei berichtjes op de meest ongemakkelijk momenten in de trein, of in publieke ruimtes. Alleen maar om te laten zien dat ik aan iemand dacht.”

“Een tijdje lang heb ik op Instagram elke dag regenpijpen in Utrecht gefotografeerd. Iedere dag een ander. Groot succes. Er zijn zelfs colleges over gegeven. Ik was er goed in om aandacht te creëren.”

“Toch is het voor mensen zoals ik, geen oplossing. Het is de opvulling van leegte in jezelf. Die vind je niet buiten. Eerst zal je er zelf voor moeten zorgen dat je een geheel wordt. Een smartphone fungeert alleen maar als een vergrootglas, waarmee de leegtes in jezelf heel snel worden uitvergroot.”

“Begrijp me trouwens niet verkeerd, ik ben geen doemdenker. Smartphones hebben een maatschappelijke incubatie tijd nodig. Uiteindelijk leert iedereen ermee omgaan en er een eigen beleid op te ontwikkelen. Zo is het ook gegaan met radio, televisie, boeken, en games. Het moet langzaam indalen. Dat duurt ongeveer vijf jaar.”

“Bij mensen die ik echt belangrijk vind, deed ik hem uit. Dat zette me aan het denken. Wie zie ik nu als mijn echte vrienden? En wie wil ik nou niet meer zien?”

“Vorig jaar maart besloot ik over te gaan op een eenvoudige Nokia. Dat was een heel ding. Dat stoppen. Eerst legde ik de beslissing buiten me zelf neer. Ik kon pas stoppen wanneer een paar belangrijke What’s app-groepen waren afgelopen. Totdat ik er op een gegeven moment zo klaar mee was, dat ik de simkaart eruit heb gehaald.”

“’Nu verlies ik iedereen,’ dacht ik. Ik was bang dat mensen heel geïrriteerd zouden reageren, maar iedereen was ontzettend jaloers. ‘Dit is precies wat ik zou willen,’ hoorde ik ze regelmatig zeggen. ‘Maar ik kan het me niet veroorloven vanwege mijn studie of werk.’”

“Tegenwoordig duurt een dag voor mij heel lang. Een week lijkt een jaar en een maand een eeuwigheid. Heerlijk. Ik kom nu zoveel makkelijker op ideeën.”

“Met de Nokia neem ik weer verantwoordelijkheid over mijn eigen leven en communiceer ik alleen met mensen die ik liefheb.”

“Mensen worden volgens filosoof Hannah Arendt niet alleen fysiek geboren, maar maken in de loop van hun leven meerdere hergeboortes mee. Dat zijn de momenten waarin je ontdekt wie je bent, in plaats van wat je bent. Wauw. Die theorie vind ik zo intens hoopvol. Kennelijk kan iedereen het iedere dag anders doen. Vanaf dat moment werd het leven voor mij een stuk leuker en lichter.”

“Solidariteit? Ik heb geen beeld bij solidariteit. Het woord zegt me ook niks. Behalve misschien… Helpen? Dat doe ik. Ik help hoogopgeleide ‘eenpitters’ in de media te komen met hun bedrijf. Daardoor krijgen ze hun expertstatus. Net als ik. Met mijn zelfverzonnen beroep. Notificatiefilosoof. Meteen had ik daar een enorme aanzien mee.”

“Mijn jeugd heeft mij veel gebracht. Met alles viel ik buiten de groep. Ik leidde een teruggetrokken bestaan. Wat ik wel deed was veel lezen en schrijven. Sinds mijn zesde jaar schrijf ik schriften vol.”

“De smartphone staat voor het willen uitmaken van een groter geheel. Een groep. Het werkt op het oudste gedeelte van de hersenen, het reptielenbrein. Het deel waardoor mensen kippenvel krijgen bij een concert.”

“P.s. 2016 is het laatste jaar dat ik e-mail gebruik.”

Dr. drs. ir. Christoph Maria Ravesloot (52) is socioloog, bouwkundig ingenieur, architect, lector, paardencoach, vegetariër, ondernemer en overtuigd sociocraat. “We moeten kappen met polderen in dit land.”

“Eindelijk ziet de overheid - na vijftig jaar automatiseren - dat we niet én kunnen automatiseren én de werkloosheid bestrijden. De komende jaren zal er simpelweg steeds minder werk zijn. Dit betekent dat we de welvaart anders moeten verdelen. Daarom ben ik een voorstander van het basisinkomen. Hiermee kunnen mensen met vrijwilligerswerk ook een normaal leven gaan leiden.”

“Laten we bovendien een solidair belastingstelsel invoeren, dat gebaseerd is op de besteding van geld. Werkende mensen hoeven dan geen loonbelasting meer te betalen en iemand die dure producten koopt, gaat betalen voor de vervuiling daarvan.”

“Stop ook met onbetaald overwerk. Medewerkers werken alleen nog maar voor de uren die worden uitbetaald.”

“Ik ben principieel lid van de vakbond. Mensen met een achterstand tot de werkende samenleving moeten een stem krijgen.”

“Elkaar vertrouwen en op een gelijkwaardige basis samenwerken, dat is solidariteit.”

“Op een aantal punten zijn we te solidair in Nederland. Snellen we voorbij aan het principe van het zuurstofmasker. Eerst help je namelijk jezelf - wanneer de cabinedruk in het vliegtuig wegvalt - dan pas je kinderen. In de ontwikkelingshulp is dat nu vaak andersom. Het is, vanuit dat principe, ongezond om alleen bezig te zijn met anderen en niet meer met jezelf.”

“Ik geloof in de sociocratie. Dat is een bestuursvorm die uitgaat van gelijkwaardigheid van individuen. Elk besluit - om iets aan te pakken - kan alleen worden genomen wanneer niemand meer bezwaar heeft tegen dat besluit. Dat is anders dan polderen. In het polderlandschap moeten alle partijen het eens zijn met elkaar. Koste wat kost. Dat is veel te traag en te stroperig.”

“In een sociocratie kun je ook veel beter rekening houden met minderheden dan in een democratie. Je betrekt ze namelijk om een bijdrage te leveren aan een beter plan door ze te vragen naar hun mogelijke bezwaren. Bijna elk besluit wordt zo beter en iedereen wordt gehoord.”

“Onder studenten en jongeren bespeur ik een grote persoonlijke motivatie om de wereld te verbeteren. Dat doen ze uit zichzelf en niet vanuit een geloofs- of levensbeschouwelijke motivatie zoals de babyboomers en vijftigers.”

“Er wordt altijd geroepen dat de wereld asocialer is geworden omdat mensen voortdurend met hun mobieltje bezig zijn. Onderzoek leert echter, dat mensen die op sociale media zitten, veel sneller met elkaar samenwerken. Dit komt omdat ze meer van elkaar weten, zonder dat ze elkaar hebben gesproken. Het vertrouwen kan daardoor groter zijn.”

“Keerzijde van de smartphones is dat we overprikkeld raken. Er komen te veel indrukken op ons af, waardoor we te gestresst zijn om nog echt te kunnen voelen. We zitten te veel in ons verstand. Hoe vaak komt het nog voor dat je als mens nog even rustig op je krent kunt zitten?”

“Ik ben ook paardencoach. Als ik na een autorit op de snelweg direct de paardenbak in zou stappen, stuiven ze zeker van me weg.”

“Paarden in een kudde vluchten nooit alleen, maar altijd met z’n allen. Eén paard wijst op zo’n moment de weg: de leidmerrie. De flankhengst houdt iedereen in beweging. Zo hebben ze meer overlevingskansen. Misschien zou de politiek in Nederland ook zo moeten functioneren. Met twee premiers. Een die de richting aangeeft en een die zorgt dat iedereen erbij blijft.”

“Wanneer ik als dagvoorzitter wordt gevraagd om een congres te leiden, dan gedraag ik me voor een deel als een paard die een kudde beschermt. Ik loop bijvoorbeeld onophoudelijk kriskras door het publiek. Ondertussen vraag ik aan het publiek of ze het naar hun zin hebben en het goed kunnen verstaan. Wanneer iemand later binnenkomt, stel ik hem op z’n gemak, geef een hand en begeleid hem naar zijn plek. Dat werkt perfect. Alles loopt zo exact op de minuut gelijk.”

“Paarden kunnen weliswaar niet denken zoals wij, maar ze zijn super sensitief en zoeken voortdurend afstemming met elkaar om te kunnen overleven. Daarover praten ze de hele dag in hun eigen lichaamstaal. Onophoudelijk vertellen ze de rest van de kudde wat ze voelen.”

“'Het zit goed', dat is de solidariteit die ik van paarden heb geleerd. Op gevoel een situatie en iemand kunnen plaatsen.”

Achmea is ook actief over de grens met bedrijven in Ierland, Slowakije, Turkije, Griekenland, en Australië. Met innovatieve, digitale proposities wil Achmea internationaal groeien in bestaande markten en nieuwe markten creëren. Osman Karagan, Head of Internal Audit bij de Turkse verzekeraar Eureko Sigorta vertelt hoe dit eruit ziet, in Istanbul.

“Zaterdags voor het verschijnen van deze blog vindt een bomaanslag plaats in Istanbul. Ik woon vlakbij Istiklal, de drukke winkelstraat waar het om 11.00 ’s ochtends gebeurde. Een kwartiertje daarvoor liep ik nog in die straat op weg naar huis. Best schrikken dus. Gelukkig ben ik ongedeerd en ook zijn we dankbaar dat er geen collega’s van ons bedrijf bij zijn betrokken. Mijn hart gaat uit naar de nabestaanden. De aanslagen van de laatste tijd in Turkije doen me beseffen hoe belangrijk het is om verdraagzaam te zijn voor elkaar. Ik hoop dat ik daar met mijn blog ook een beetje aan bijdraag.

Wie ben ik eigenlijk?

Een Turkse Nederlander? Of een Nederlandse Turk misschien? Deze vragen worden mij regelmatig gesteld nu ik inmiddels vier jaar bij ons bedrijf Eureko Sigorta in Turkije werk. Ik kreeg deze vragen ook wel eens in Nederland, maar ik was daar toen niet echt mee bezig. Ik ben opgegroeid in Nederland, wel in een Turkse cultuur. En hier in Turkije ben ik in het land van mijn ouders, zo voelt het ook voor mij. Dat maakt dat ik me, net als mijn meeste Turkse - Nederlandse vrienden, soms afvraag, wie ben ik eigenlijk? Dan weet ik, het maakt me niet uit wie ik ben. Belangrijker is hoe ik als mens in het leven sta.

De relatie voorop

Hier in mijn werk bij Eureko Sigorta merk ik dat mijn Turkse roots meer naar boven komen. In Nederland kon ik stevig met collega’s in discussie gaan over de inhoud en tijdens de pauze gewoon samen koffie drinken. Dat is hier echt anders, hier staat de relatie voorop en merk ik dat ik mij veel emotioneler betrokken kan voelen. Soms heb ik gewoon meerdere gesprekken nodig om tot een oplossing te komen, omdat mensen zich liever indirect uiten. Dat past veel meer bij de Turkse cultuur, hoewel Eureko Sigorta ook veel aspecten heeft van een Europees bedrijf.

Jongeren 24/7 online

Turken zijn ook ontzettend leergierige mensen en staan ook graag open voor verandering. Ik heb een heel jong team met een gemiddelde leeftijd van 25 jaar. Deze generatie heeft een hele andere dynamiek dan wat ik in Nederland gewend ben met collega’s die toch wat ouder zijn. Deze Turkse jongeren zijn 24/7 online en staan gedurende de dag met elkaar en met anderen in verbinding via Facebook, Linked in, ze zijn gek op apps maar ook op persoonlijk contact. Dat laatste is ook heel erg belangrijk hier, mensen maken hier ontzettend lange dagen en zoeken elkaar ook buiten kantoortijd nog op bijvoorbeeld om samen te gaan eten. Dat schept een band. In Nederland vond ik dat niet zo vanzelfsprekend.

Je familie verzekeren

Weet je wat ook een verschil tussen Turkije en Nederland is? Verzekeren! In Nederland zijn mensen over-verzekerd. Hier verzekeren mensen zich nog niet of nauwelijks, ik schat dat van de 70 miljoen mensen er misschien 1 of 2 % verzekerd is. Turken leven veel meer bij de dag, de gemiddelde Turk geeft liever geld uit aan samen eten dan aan een verzekering. Als je iets overkomt dan is dat een speling van het lot, vinden ze. De economie groeit al jaren en nu het welvaartsniveau toeneemt, willen mensen zich verzekeren op dat wat ze kunnen verliezen. Het liefst verzekeren ze hun hele familie, omdat die band voor veel Turken zo’n beetje het belangrijkste in hun leven is.

Culturen verenigd

Ons kantoor in Istanbul staat op de Aziatische oever van de Bosporus. Daar wandel ik graag. De Bosporus staat voor veel mensen symbool voor het verenigen van twee uiterste culturen. Het gebied ten westen van de oevers hoort bij Europa, de oostkant bij Azië. Toch zijn beide delen onlosmakelijk met elkaar en met Istanbul verbonden. Zo voelt het voor mij ook met Nederland en Turkije, met Achmea en Eureko Sigorta. Twee ogenschijnlijk heel verschillende werelden die elkaar vinden in een gezamenlijke passie: mensen verzekeren.”

Achmea is ook actief over de grens met bedrijven in Ierland, Slowakije, Turkije, Griekenland, en Australië. Met innovatieve, digitale proposities wil Achmea internationaal groeien in bestaande markten en nieuwe markten creëren. Math Creemers, Chief Financial Officer van Achmea Australia, vertelt hoe dat eruit ziet, down under.

“Als ik om 7 uur ‘s ochtends de deur van ons appartement in een buitenwijk van Sydney uitloop, zie ik tussen de gezellige straatjes door in de verte de torens van het zakendistrict. De zon schijnt, ik schat dat het nu al een graad of 25 is. De lucht voelt uitermate vochtig. De bus stopt minder dan vijf minuten lopen van ons appartement en ik stap na 10 minuten weer uit, pal voor het gebouw van de Rabobank, waar ook ons kantoor zit. Ik geniet van het busritje en heb geen moment heimwee naar de dagelijkse autorit in Nederland.

Bouwen aan een droom

Ruim drie jaar geleden begonnen collega’s Timo van Voorden, Wim van Esch, Livia Lablans en ik hier met Achmea Australia, als onderdeel van divisie Internationaal van Achmea. Buiten een goed bedrijfsplan hadden we niets. We kregen een laptop en telefoon van de Rabobank en begonnen zo te bouwen aan onze droom. Een eerlijk, transparant verzekeringsbedrijf voor de agrarische sector. Met hulp van Rabobank kunnen we hun bestaande en potentiele klanten benaderen. We hadden een All-in-One Farm pack gemaakt waarmee we tot een verzekering op maat konden komen. Het concept hadden we afgekeken van de Alles-in-één Polis en BedrijvenCompact Polis van Interpolis.

Groter dan Europa

Vastberaden om risico’s én premies te beperken gingen we met boeren in gesprek. We hielpen bijvoorbeeld de boeren begrijpen welk risico ze best zelf kunnen dragen, omdat niet alle schade het voortbestaan van hun bedrijf in gevaar brengt. Dat heeft voor hen weer een gunstig effect op de premie. Nu hebben we maar liefst 25 risico specialisten in het veld, werken we met 22 mensen op kantoor en schalen we verder op om onze groei in Australië geleidelijk te versnellen. En dat in een gebied dat groter is dan Europa!

Boeren ontzorgen

Het unieke aan onze propositie in Australië is dat wij de relatie met de klant als een wederzijds partnership zien. Wij willen de klant niet alleen helpen om de risico’s te verzekeren, we helpen ze ook om risico’s te verminderen. En daarmee gaan wij een stapje verder dan de andere verzekeraars in Australië. We zijn momenteel bezig om onze klantdata nog slimmer te analyseren waardoor wij de klant nog meer kunnen ontzorgen. Een voorbeeld daarvan is dat de klant niet zelf van tevoren na hoeft te denken over de verzekerde waarde van zijn bedrijf op het moment van de schade. Op basis van onze data kunnen wij dat namelijk heel nauwkeurig vaststellen. Zo krijgt de klant bij een total loss van zijn huis of bedrijfsgebouw exact hetzelfde huis of gebouw terug. De verzekerde waarde staat dus niet eens meer op de polis vermeld. Ons doel is niet om een schade uit te keren, maar om te zorgen dat de klant zo gauw en goed mogelijk weer aan het werk kan gaan of weer een thuis heeft.

Bijdragen aan groei

In de toekomst willen we graag dat boeren op een of andere wijze iets terugkrijgen indien de schaderatio gunstig uitpakt. Dat past perfect binnen ons gedachtegoed van een vertrouwd en transparant partnership met de klant. Alleen moeten we daarvoor eerst wel wat meer kennis van de markt en de risico’s opbouwen. Wij dragen graag bij aan de internationale groei ambities van Achmea. Voor dit jaar verwachten we een premieomzet van zo’n €16 miljoen en ons doel is om dat tegen 2020 te verdriedubbelen. We gaan er alles aan doen om die groei te realiseren. En het feit dat wij een start-up zijn draagt bij aan de nieuwe strategie van Achmea Internationaal om samen met partners nieuwe markten te betreden waarbij we groeien door continu te testen en te leren.

Hobby farms

Ik zit weer in de bus. Maar nu weer onderweg naar huis. Op de ANZAC bridge dwalen mijn gedachten af naar een tijdje geleden. We waren met mijn ouders op bezoek bij een boer in de omgeving van Dubbo, zo’n 5 uur rijden van Sydney. Deze boer Toby heeft een boerderij van zo’n 2.000 hectare dat zijn bijna 2,000 voetbalvelden. Mijn vader, ook afkomstig van een boerderij, raakte met mij als tolk in een geanimeerd gesprek met Toby. De boerderij van 20 hectare, waar mijn vader opgroeide, stelt hier in Australië volgens Toby eigenlijk niets voor. Dat is een ‘hobby farm’ en voor hem onbegrijpelijk dat ze daar varkens en koeien konden houden en ook nog eens gewassen verbouwden. Er bekruipt mij een gevoel van trots omdat juist vandaag een van onze risico specialisten mij vertelde dat Toby klant van ons is geworden. En precies op dat moment zie ik de contouren van de Iron Cove bridge in mijn ooghoek voorbij komen en word ik uit mijn gedachten gerukt. Oeps, realiseer ik me direct. Ik heb mijn halte gemist. Dat wordt een fikse wandeling terug. Helaas bestaat daar geen verzekering voor.”